Category Archives: Πολιτικές Θέσεις – Παρεμβάσεις

Κείμενα, δράσεις, εκδηλώσεις, συμμετοχή σε διαδηλώσεις

Market In- ταξικός αγώνας απέναντι σε αφεντικά τρομοκράτες

Προκήρυξη για την υπόθεση του Market In όπου απολυμένοι  ζητούν τα δεδουλευμένα τους και δέχονται επίθεση απο το κράτος και απ’τους μπράβους/φασίστες του αφεντικού. Μπορείτε να την κατεβάσετε σε pdf από εδώ

 

Υπόθεση Market In

ταξικός αγώνας απέναντι σε αφεντικά τρομοκράτες

Τα Market In είναι μια αλυσίδα super-market, με 174 καταστήματα σε πολλές πόλεις της ελλάδας. Ξεκίνησε ως κομμάτι άλλων ομίλων (“ΑΣΤΕΡΑΣ”, “ΕΛΟΜΑΣ”) και πριν μια δεκαετία ανεξαρτητοποιήθηκε. Αυτή η ιστοριούλα θα μπορούσε να περάσει για ένα success story κάποιου επιτυχημένου επιχειρηματία, αν δεν ήταν στη μέση η ταξική πάλη που γεννά γεγονότα, αντιστάσεις, αγώνες, νίκες για το νεοπρολεταριάτο.

Στην πραγματικότητα, η αλυσίδα των Market In είναι ακόμα μια μπίζνα των ιδιοκτητών των καταστημάτων, που τσεπώνουν τα κέρδη τους από το αίμα και τον ιδρώτα των εργαζομένων σε αυτά. Αυτή η συνθήκη αποτελεί σταθερά στον καπιταλισμό μεν, αλλά εξαιρετικές περιπτώσεις ασυδοσίας όπως αυτή στα Market In καλό είναι να μνημονεύονται. Όπως και οι εργατικοί αγώνες που γίνονται ανάχωμα στην ασυδοσία των αφεντικών.

Σύντομο ιστορικό

Τα Market In, έχουν εξαγοράσει από τον καταρρέων όμιλο super-market “Καρυπίδης” 110 από τα συνολικά 130 καταστήματα που είχε. Ο Καρυπίδης είχε αγοράσει το 2014 ολόκληρη την αλυσίδα super-market “Αρβανιτίδης”, η οποία δεν πλήρωνε τις οφειλές στο ΙΚΑ. Κλασσική μέθοδος των αφεντικών για να αυξήσουν την αποσπώμενη υπεραξία από τους εργαζόμενους που δουλεύουν στις επιχειρήσεις τους. Οι οφειλές αυτές ουσιαστικά χαρίστηκαν στη νέα εργοδοσία (“Καρυπίδης”), η οποία συνέχισε να κερδοσκοπεί με πλήρη αφεντικάνικη αναλγησία και στις αρχές του 2017 δήλωσε πως αδυνατεί πλήρως να πληρώνει τους μισθούς των εργαζομένων της. Οι οφειλόμενοι μισθοί έφτασαν τους 15 τον Ιούλιο του 2017, συνθήκη που οδηγεί 42χρονη υπάλληλο του καταστήματος των Γιαννιτσών σε αυτοκτονία. Η σημερινή εργοδοσία των Market In, δεσμεύεται από την ισχύουσα νομοθεσία (Προεδρικό Διάταγμα 178/2002) να καλύψει τις υποχρεώσεις της προηγούμενης εργοδοσίας απέναντι στους υπαλλήλους, οι οποίοι θα πρέπει να συνεχίσουν να δουλεύουν στη νέα φίρμα, με την προϋπηρεσία και τα κατοχυρωμένα δικαιώματα που είχαν στην παλιά.

Προφανώς και η νέα εργοδοσία γράφει στα παλιά της τα παπούτσια τη νομοθεσία, εφόσον το ελληνικό κράτος, με τη μνημονιακή πολιτική είναι όργανο δικό της και τα δικά της συμφέροντα εκπροσωπεί. Στο πλαίσιο αυτό, τα Market In απαιτούν από το πανελλαδικό σωματείο εργαζομένων του ομίλου, που εκπροσωπεί 1400 εργαζομένους, να συνεχίσουν να δουλεύουν αποδεχόμενοι τρία πράγματα: το πετσόκομμα των ήδη χρωστούμενων μισθών στο 50%, την απόλυση 300 από αυτούς και μείωση 20% στους μισθούς των υπολοίπων. Φαίνεται ότι στα αφεντικά της αλυσίδας (παλιά και νέα) δεν αρκεί μια νεκρή εργάτρια. Θέλουν κι άλλους. Και απ’ ότι φαίνεται από τα γεγονότα που ακολούθησαν, εφόσον οι εργάτες δεν αυτοκτονούν από μόνοι τους, προσπαθούν να τους εξοντώσουν με ίδια μέσα. Σημαντικό είναι να σημειωθεί εδώ, ότι ο Καρυπίδης που αδυνατούσε να πληρώσει μισθούς επειδή δεν είχε λεφτά, έχει στην ιδιοκτησία του αρκετές επιχειρήσεις, μία από τις οποίες είναι η ποδοσφαιρική ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης. Είναι πασιφανές ότι για τον Καρυπίδη, η εξαγορά του ομίλου Αρβανιτίδης ήταν μια αεριτζίδικη μπίζνα, η οποία κόστισε μία τουλάχιστον ζωή. Για τα αφεντικά μας είναι αδιάφορες οι ζωές μας. Το μόνο που τους νοιάζει είναι η τσέπη τους.

Ταξικοί αγώνες ενάντια στην εργοδοτική ασυδοσία, την κρατική καταστολή και τους παρακρατικούς τραμπουκισμούς

Σήμερα οι χρωστούμενοι μισθοί των εργαζομένων στην πρώην αλυσίδα “Καρυπίδης”, έχουν φτάσει μέχρι και τους 25. Τα πάρε-δώσε μεταξύ των αφεντικών, οι εξαγορές, οι πωλήσεις κοψοχρονιά, το χάρισμα χρωστούμενων στα ταμεία μας, οι υπαγωγές στο άρθρο 99 περί πτώχευσης, το ξέσκισμα των νομοθεσιών που προστατεύουν τις εργατικές κατακτήσεις, τα νοιώθουμε στο πετσί μας. Τα νοιώθουμε στις άδειες τσέπες μας, στα εξοντωτικά ωράρια, στα διπλά και τριπλά πόστα, στις επικίνδυνες και ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας. Για αυτό οι 1400 εργαζόμενοι των πρώην super-market Καρυπίδης προχώρησαν σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Γιατί αντιλαμβάνονται ότι μόνο ο δρόμος του αγώνα είναι δυνατό να προστατεύσει τα συμφέροντά μας. Τα αφεντικά δεν καταλαβαίνουν άλλη γλώσσα πέρα από την ταξική σύγκρουση. Οτιδήποτε άλλο το αξιοποιούν ως δήλωση υποταγής στην εξουσία τους.

Στο κατάστημα Market In στα Γιάννενα, η οργάνωση των εργαζομένων και η σύγκρουσή τους με το ντόπιο αφεντικό αποτυπώνει ένα σημαντικό κομμάτι της έκτασης που μπορεί να πάρει η ταξική πάλη. Η αλληλεγγύη που ξεδιπλώθηκε τόσο στην πόλη των Ιωαννίνων όσο και σε άλλες πόλεις της ελλάδας όπου υπάρχουν καταστήματα της αλυσίδας, δείχνει ότι η τάξη μας και δη το πολιτικά οργανωμένο κομμάτι της έχει τη δυνατότητα να οργανώνεται και να απαντά στις προκλήσεις των αφεντικών.

Στις 13 Οκτώβρη 2017, στα εγκαίνια των Market In στα Γιάννενα και εν μέσω κινητοποιήσεων των εργαζομένων, η εργοδοσία δήλωσε δημοσίως ότι θα επαναπροσλάβει όλους τους εργαζόμενους σε σύντομο χρονικό διάστημα. Φυσικά αυτό δεν έγινε. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις και οι αποκλεισμοί του καταστήματος συνεχίστηκαν και στις 26 του ίδιου μήνα, το λόγο πήρε η κρατική καταστολή. Τα μαντρόσκυλα των ΜΑΤ επιτέθηκαν με σφοδρότητα στην απεργιακή συγκέντρωση και συνέλαβαν τρεις αγωνιστές. Ένα μήνα αργότερα, τρεις συνδικαλιστές του σωματείου συνελήφθησαν από την αστυνομία μέσα στα σπίτια τους, με διαδικασία αυτοφώρου εξαιτίας της συμμετοχής τους στις κινητοποιήσεις της προηγούμενης ημέρας. Προφανώς τη σύλληψή τους υπέδειξε η εργοδοσία. Έπειτα, στις 29 Νοέμβρη, η αστυνομία προστατεύοντας τα συμφέροντα των αφεντικών του Market In, με κάθε ξεδιαντροπιά που χαρακτηρίζει το κράτος και τους συριζαίους διαχειριστές του, επιτέθηκε και πάλι στην απεργιακή συγκέντρωση συλλαμβάνοντας 12 αγωνιστές αυτή τη φορά.

Το αφεντικό του καταστήματος των Ιωαννίνων, Ράμος, βλέποντας ότι η κρατική κάλυψη δεν του αρκεί για να υποτάξει τους υπαλλήλους του, κινητοποίησε τις σχέσεις του με τα κυκλώματα των μπράβων και των οργανωμένων φασιστών, που άλλωστε στη χώρα μας αποτελούν ένα και το αυτό. Κατά τη διάρκεια της πανεργατικής απεργίας της 14ης Δεκέμβρη, μια δράκα 15 μπράβων (εκ των οποίων αρκετοί είναι μέλη της Χρυσής Αυγής), πληρωμένοι από τον Ράμο, επιτέθηκαν στην απεργιακή συγκέντρωση έξω από το κατάστημα με σκοπό να τη διαλύσουν. Λογάριασαν όμως με βάση το δικό τους σθένος και τη δική τους αξιοπρέπεια. Πίστεψαν ότι με τα νταηλίκια θα κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα των απεργών. Το αποτέλεσμα ήταν να απωθηθούν με ανοιγμένα κεφάλια και να χυδαιολογούν από απόσταση, όπως ξέρουν να κάνουν οι φασίστες, όταν αντιμετωπίζουν ένα σώμα αγωνιζόμενων ανθρώπων. Μπροστά στην εξέλιξη αυτή, η εργοδοσία του Market In και τα έμμισθα σκυλιά της, αποφάσισαν να επεκτείνουν το οπλοστάσιό τους. Τα ξημερώματα της επόμενης μέρας, έγινε εμπρηστική επίθεση με μολότοφ στα γραφεία της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης (ΕΣΕ) Ιωαννίνων, η οποία από την πρώτη στιγμή βρέθηκε στην προμετωπίδα της αλληλεγγύης στο πλευρό των εργαζομένων, στηρίζοντας τον αγώνα τους και προωθώντας οξυμένα πολιτικά χαρακτηριστικά και μέσα πάλης. Η κίνηση αυτή έχει τον προφανή σκοπό να τρομοκρατήσει τόσο τους ίδιους τους εργαζόμενους και τους αλληλέγγυους, όσο και το πολιτικά οργανωμένο τμήμα της τάξης μας, δείχνοντας ότι τα αφεντικά, το κράτος και το παρακράτος τους μπορούν να χτυπάν τους ταξικούς αγώνες με αναβαθμισμένο τρόπο. Την ίδια μέρα, 15 Δεκέμβρη, πραγματοποιήθηκε ξανά απεργιακή κινητοποίηση έξω από το μαγαζί του Ράμου, όπου οι φασίστες/μπράβοι λούφαζαν κουκουλωμένοι πίσω από κατεβασμένα ρολά και πίσω από τα ταμεία του super-market. Τους δόθηκε να καταλάβουν ότι ένας περιφρουρημένος (υλικά και πολιτικά) αγώνας δεν μπορεί να ηττηθεί έτσι απλά από μια συμμορία παρακρατικών που πουλάνε ψευτομαγκιά.

Προφανώς και δεν είναι μόνο το αφεντικό του Market In στα Γιάννενα. Ο Ράμος απλά είναι ο χυδαίος εκφραστής της πολιτικής της κεντρικής διοίκησης του ομίλου αλλά και των αφεντικών στο σύνολό τους. Μόνος στόχος τους είναι το γρήγορο χρήμα και μπροστά σε αυτόν είναι διατεθειμένοι να πατήσουν επί πτωμάτων.

Η κοινότητα των στόχων των αφεντικών και των μεθόδων που χρησιμοποιούν αποδεικνύεται καθημερινά. Δε χρειάζεται να πάμε σε μακρινούς τόπους ή χρόνους. Αρκεί να θυμηθούμε ότι τα ίδια μέσα χρησιμοποίησε και η εργοδοσία της ΒΦΛ (Λιπάσματα) Καβάλας κατά τις απεργιακές κινητοποιήσεις τον Ιούνιο του 2016. Εταιρία security, που είχε προσληφθεί από το αφεντικό του εργοστασίου και στην οποία δούλευαν προβεβλημένα στελέχη της Χρυσής Αυγής και της Πατριωτικής Κίνησης, επιτίθονταν συστηματικά στην απεργιακή περιφρούρηση που απέκλειε τα λεωφορεία που μετέφεραν απεργοσπάστες. Και όλα αυτά υπό την προστασία των επίσημων δυνάμεων καταστολής του ελληνικού κράτους. Το σύμπλεγμα αφεντικών, κράτους, φασιστών λειτουργούν ως οργανωμένη μαφία για να επιβάλουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου απέναντι στα συμφέροντα του προλεταριάτου από τη γέννηση του καπιταλισμού. Και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει είτε με δεξιά είτε με αριστερή διαχείριση του ελληνικού κράτους άσχετα με τις όποιες ονειρώξεις των συριζαίων απολογητών της κρατικής τρομοκρατίας.

Πρόσκαιρη νίκη των εργαζομένων

Ο μαχητικός αγώνας που αντιμετώπισε την αδιαλλαξία του αφεντικού, την κρατική και παρακρατική καταστολή και κυρίως τις σημερινές συνθήκες ταξικής ήττας και απογοήτευσης έφερε μια σημαντική νίκη. Τόσο για τους ίδιους τους αγωνιζόμενους εργαζόμενους στο κατάστημα των Ιωαννίνων όσο και για τους νεοπρολετάριους συνολικά. Στις 19 Δεκέμβρη πάρθηκε δικαστική απόφαση, σύμφωνα με την οποία 11 από τους συνολικά 13 εργαζόμενους -στους οποίους το αφεντικό του ντόπιου Market In χρωστάει από 7000 ευρώ στον καθένα- θα επανέλθουν προσωρινά για εργασία στο κατάστημα. Η απόφαση θα επανεξεταστεί μέσα στο νέο έτος. Η δικαστική απόφαση προφανώς και επισπεύστηκε από τις πολιτικές εξελίξεις που παράχθηκαν από τον ταξικό αγώνα των εργαζομένων. Αποδεικνύεται περίτρανα ότι οι ταξικοί αγώνες μπορούν να νικούν. Ότι όχι απλά δεν είναι άσκοπο και μάταιο να αγωνίζεσαι απέναντι στην κυριαρχία του κεφαλαίου, του κράτους του και των τραμπούκων του, αλλά αντιθέτως είναι ο μοναδικός τρόπος να κερδίσεις τη ζωή σου και την αξιοπρέπειά σου.

Κίνημα Αλληλεγγύης και απαιτήσεις των ταξικών αγώνων του σήμερα

Γύρω από τον αγώνα των εργαζομένων στο Market In Ιωαννίνων αναπτύχθηκε ένα σύνολο κινήσεων αλληλεγγύης, τόσο σε τοπικό όσο και σε πανελλαδικό επίπεδο. Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να αναφερθούμε στο γεγονός ότι ευρύτερες δυνάμεις του ανταγωνιστικού/αντικαπιταλιστικού κινήματος που οργανώνονται και δρουν στα Γιάννενα βρέθηκαν στο πλευρό των απεργών. Δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και της αντιεξουσίας, αλλά και το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων που πρόσκειται στο ΠΑΜΕ βρέθηκαν από κοινού στις κινητοποιήσεις, με τις όποιες αποκλίσεις και κόντρες φυσικά. Ταυτόχρονα, πραγματοποιήθηκε πλήθος παρεμβάσεων σε καταστήματα της αλυσίδας Market In σε όλη την ελλάδα με μοιράσματα κειμένων, συγκεντρώσεις, επιθέσεις στις τζαμαρίες των super-market κυρίως από δυνάμεις της αντιεξουσίας. Με αυτήν την αναφορά δεν έχουμε σκοπό να κάνουμε επίκληση σε κάποια θολή “ενότητα του κινήματος” ή επί μέρους δυνάμεών του. Αντιθέτως θέλουμε να καταδείξουμε δύο πράγματα.

Αφενός ένας ταξικός αγώνας που κοινωνικοποιήθηκε σε τοπικό επίπεδο σε σημαντικό βαθμό, ακόμα και με τις σημερινές συνθήκες πολυδιάσπασης και πλήρους απουσίας διαύλων επικοινωνίας μεταξύ των διακριτών πολιτικών δυνάμεων που συνθέτουν το αντικαπιταλιστικό κίνημα, κατάφερε να δημιουργήσει ένα πεδίο προλεταριακών νικών. Αφετέρου η εμπρηστική επίθεση στα γραφεία της ΕΣΕ στα Γιάννενα από παρακρατικούς/ φασίστες, ως η κίνηση εκείνη που στοχοποίησε ευθέως τις κινήσεις αλληλεγγύης, πυροδότησε την κινητοποίηση και παρέμβαση πάνω στο ζήτημα, μεγάλης μερίδας των πολιτικών δυνάμεων που αναφέρονται στην αναρχία/αντιεξουσία με τα μέσα και τη δυναμική που έχουν κατακτηθεί.

Οι κινητοποιήσεις αυτές των αναρχικών/ αντιεξουσιαστικών συλλογικοτήτων κινήθηκαν στα πλαίσια της πολιτικής περιφρούρησης των δομών μας και δη από φασίστες/παρακρατικούς ενάντια στους οποίους έχουν δοθεί σημαντικότατοι αγώνες με αποτέλεσμα να τρώνε ξύλο όπου σταθούν και όπου βρεθούν.Και οι δύο παραπάνω διαπιστώσεις οδηγούν στο ίδιο σύνηθες, μονότονο και τετριμμένο συμπέρασμα. Ενώ ταξικοί αγώνες ξεσπούν και δείχνουν ότι έχουν δυνατότητες νικών, απαιτείται ο σαφής προσανατολισμός του όλο και μεγαλύτερου τμήματος της ελληνικής αντιεξουσίας που αναφέρεται στην ταξική πάλη και κατά τα άλλα επιδεικνύει υψηλού βαθμού πολιτικά και οργανωτικά αντανακλαστικά σε ζητήματα πολιτικής αλληλεγγύης και αντιφασισμού, όσο και οι αναγκαίες δομές οργάνωσης των νεοπρολετάριων που θα μπορούν να απαντήσουν με αξιώσεις στον οδοστρωτήρα του νέου καπιταλιστικού παραδείγματος στο οποίο εισερχόμαστε.

Υπάρχει αναγκαιότητα για συντονισμό των κινήσεων αλληλεγγύης, για οργανωμένη και στοχευμένη χρήση των μέσων πάλης που επιλέγουν οι αλληλέγγυοι, για ύπαρξη διαλεκτικής σχέσης με τον ίδιο τον αγώνα που δίνεται από τους απεργούς. Αυτές οι απαιτήσεις δεν μπορούν να επαφίενται ούτε στην καλή θέληση των αγωνιστών ούτε σε κάποιον αυτόματο πιλότο κοινότητας ιδεολογικών και πολιτικών θέσεων. Απαιτούνται συγκεκριμένες δομές προλεταριακής οργάνωσης και αγώνα. Το ζήτημα των καιρών μας είναι να τις στήσουμε.

Πέλοτο 1.18

 

Πρωτομαγια 2017 – Καλεσμα στη διαδηλωση – Προκηρυξη, αφισα, πανο

Κάλεσμα στην πορεία της εργατικής Πρωτομαγιάς, Δευτέρα 10 πμ στην Πλατεία Ελευθερίας.
Μπορείς να κατεβάσεις την προκήρυξη σε pdf από εδώ.

Παρακάτω μπορείς να δεις την αφίσα και τα πανό που αναρτήθηκαν για κάλεσμα στη διαδήλωση.

 

Πρωτομαγιά 2017
Θα ξανα-απαγορευτεί η πάλη των τάξεων;

Πρώτη Μάη του 2017 και η ταξική αυτή επέτειος μας βρίσκει στο δρόμο για τα επίκαιρα αιτήματα της τάξης μας. Σε αυτή, λοιπόν, την επετειακή σημερινή συγκέντρωση, συμμετέχουμε όχι για να γιορτάσουμε την επιτυχία των αγώνων του αμερικανικού Σικάγο για την επίτευξη της 8ωρης εργασίας για το παγκόσμιο προλεταριάτο (δυστυχώς!), αλλά για να δώσουμε νέα νοήματα στους αγώνες που πρέπει να δομήσουμε στο σήμερα για να μην εξαθλιωθεί κι άλλο η ζωή μας. Ποιοί είναι όμως οι νέοι όροι με τους οποίους το κεφάλαιο οργανώνει αυτήν την εξαθλίωση;

Δεύτερη αξιολόγηση τρίτου μνημονίου; Τέταρτο μνημόνιο; Και τα δύο μαζί; Ένα μνημόνιο δανεισμού του ελληνικού κράτους με τους «ευρωπαϊκούς θεσμούς» και ένα άλλο με το ΔΝΤ; ή και τα δυο μαζί; Όπως και να ‘χει, όσο και να αναλύουμε (ή να μπερδευόμαστε με) τις τεχνικές λεπτομέρειες που διαβάζουμε στις ειδήσεις, το ζήτημα είναι ένα: Τα μνημόνια που έχει συνάψει το ελληνικό κράτος με τους δανειστές του (ΕΕ, Ευρωπαϊκή Τράπεζα, ΔΝΤ) και οι νόμοι που τα συνοδεύουν είναι μια πετυχημένη πλατφόρμα για τη μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης ώστε να την εκμεταλλεύονται με πιο επικερδή τρόπο τα αφεντικά μας.

Γιατί όλα τα αφεντικά τον ίδιο στόχο έχουν, την επίτευξη κέρδους για την τσέπη τους. Είτε είναι μικρά είτε είναι μεγάλα, είτε είναι ξένα είτε είναι ντόπια. Μπορεί οι μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας και οι νόμοι που περνιούνται να είναι στρατηγική των μεγάλων ελληνικών αφεντικών στο πλαίσιο της πρόσδεσής τους στην καπιταλιστική ολοκλήρωση της ΕΕ, αλλά δεν παραβλέπουμε ότι και τα μικρά αφεντικά μας (στα ρουχάδικα, στα γραφεία, στα καφέ και όπου αλλού) για να μην κονιορτοποιηθούν από την κρίση και χάσουν τις επιχειρήσεις τους, εκμεταλλεύονται τις ίδιες νομοθεσίας πάνω στην πλάτη μας.

Εμείς, το νεο-προλεταριάτο αυτής της χώρας (και αυτού του κόσμου συνολικά) είμαστε που έχουμε χάσει τη μπάλα και έχουμε ξεχάσει τα συμφέροντά μας. Είτε είμαστε επίσημα μισθωτοί και έχουμε ασφάλιση και μισθό, είτε είμαστε «μαύροι», είτε φοιτητές που χτυπάμε κάνα μεροκάματο για να συμπληρώσουμε το όλο και μικρότερο χαρτζιλίκι της οικογένειας, είτε συνταξιούχοι που βλέπουμε τη σύνταξη όλο να μικραίνει, έχουμε σίγουρα κοινό συμφέρον να ανατιμηθεί συνολικά η αξία μας. Να αμειβόμαστε περισσότερο, να δουλεύουμε λιγότερο, να ζούμε καλύτερα. Πράγματα τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν τις αιχμές της δικιάς μας εργατικής πολιτικής ατζέντας, τα έχουμε ξεχάσει στο όνομα της όποιας “ρεάλ πολιτίκ” και ασχολούμαστε με το αν «το κράτος βγαίνει» ή «η οικονομία κινείται». Με την τόση εξειδίκευσή μας και την τόση πρόοδο της τεχνολογίας, η παραγωγικότητά μας είναι απείρως μεγαλύτερη απ’ ότι 50 χρόνια πριν. Τι πιο λογικό λοιπόν από το να δουλεύουμε λιγότερο και να αμειβόμαστε περισσότερο;

Σε αντίθεση βέβαια με την (φανταστική) εργατική ατζέντα, υπάρχει η ατζέντα των αφεντικών και του κράτους τους. Η οποία δεν είναι καθόλου φανταστική. Και με όχημα τα μνημόνια (παλιά και νέα) κάνουν νόμους του κράτους, «τους νόμους της αγοράς». Αυτά που ξέραμε σαν «μαύρη» εργασία ή «παράτυπες συνθήκες δουλειάς» γίνονται νόμοι του κράτους. Όλο και πιο έντονα όλο και γρηγορότερα.

500, 400, 300 ευρώ μισθός, καθόλου μισθός, 10, 12 ή και παραπάνω ώρες δουλειά κάθε μέρα, δουλειά και τις Κυριακές, απλήρωτες υπερωρίες, παράβλεψη κλαδικών συμβάσεων, απαγόρευση συνδικαλισμού και κινητοποιήσεων. Όλα αυτά τα οποία κάποτε ήταν στο περιθώριο της εργασιακής πραγματικότητας και συνήθως αφορούσαν μετανάστες ή γενικά θέσεις που θεωρούνται «ανειδίκευτου και προσωρινού εργάτη» (ενώ δεν ήταν ούτε το ένα ούτε το άλλο), σήμερα ψηφίζονται το ένα μετά το άλλο και γίνονται επίσημες νομοθεσίες.

Στο πλαίσιο λοιπόν των στημένων διαπραγματεύσεων της ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές πρόκειται να ψηφιστούν από την ελληνική βουλή και να γίνουν νόμοι που θα εφαρμόζονται στις ζωές μας, τα εξής μέτρα:

Κλαδικές συμβάσεις:
Από το 2012, με το δεύτερο μνημόνιο, οι επιχειρησιακές και ατομικές συμβάσεις υπερισχύουν των κλαδικών. Αυτό επικυρώνεται εκ νέου. Διασφαλίζεται ότι δε θα ισχύει η επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων σε επιχειρήσεις που δεν τις υπογράφουν.

Ομαδικές Απολύσεις:
Αυτή τη στιγμή σε επιχειρήσεις με πάνω από 20 εργαζόμενους υπάρχει ένα ποσοστό που ορίζει πόσοι εργαζόμενοι μπορούν να απολυθούν κάθε μήνα. Επίσης, το υπουργείο εργασίας διατηρεί δικαίωμα βέτο απέναντι σε μια τέτοια διαδικασία. Με τα νέα μέτρα θα αυξηθεί το ποσοστό αυτό και θα δε θα υπάρχει το δικαίωμα βέτο του υπουργείου.

Συνδικαλιστικά όργανα και απεργίες:
Το σημαντικότερο όπλο των εργαζομένων, η απεργία, αντιμετωπίζεται από τα αφεντικά με μια νομοθετική ρύθμιση που λέει ότι δεν θα μπορούν να κηρύσσονται απεργίες από τα ΔΣ των σωματείων, αλλά θα απαιτείται το 50%+1 των ψήφων των μελών ενός σωματείου μετά από καθολική ψηφοφορία (πιθανώς και μυστική!).

Ανταπεργία αφεντικών (lock-out):
Δίνεται το νόμιμο δικαίωμα στο αφεντικό, να κλείνει την επιχείρησή του όταν οι υπάλληλοί του κάνουν απεργία, ή είναι σε επίσχεση εργασίας ή ακόμα για να επιτύχει μια συμφωνία που το συμφέρει απέναντι στους εργαζόμενους.

Συντάξεις:
Κι άλλη μείωση συντάξεων ώστε να επιτευχθεί συνολική μείωση του ΑΕΠ 1%. Αυτό θα επιτευχθεί μέσω μείωσης της «προσωπικής διαφοράς» μέχρι και 22%.

Δουλειά τις Κυριακές:
Απελευθέρωση των αφεντικών γύρω από το ζήτημα της δουλειάς τις Κυριακές. Όλες τις Κυριακές του χρόνου, σε όλη την ελλάδα, για όλες τα εμπορικά μαγαζιά.

Δε χρειάζεται να είναι κάποιος “πολιτικός αναλυτής” για να καταλάβει τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω. Δυστυχώς ο εργατικός ξεσηκωμός στο Σικάγο το 1886 με αίτημα το 8ωρο είναι ακόμα επίκαιρος. Είμαστε ακόμα πολλά βήματα πίσω. Είμαστε στο σημείο όπου υπερασπιζόμαστε τη σημερινή κρατική νομοθεσία ως τελευταία γραμμή άμυνάς μας έναντι της σχεδιαζόμενης που θα έχει χειρότερους όρους για μας. Κάποιες δεκαετίες πίσω, οι εργατικοί αγώνες της μεταπολίτευσης πέτυχαν την ψήφιση του νόμου 1264 (το 1982), ο οποίος καταργούσε και αντικαθιστούσε το νόμο 330 του 1976. Έτσι επιτεύχθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις, η προστασία των συνδικαλιστών, ο τρόπος κήρυξης απεργιών, η απαγόρευση του lock-out.

Το 1976 δεν είχαμε μνημόνια, ούτε κάποιους κακούς γερμανούς να καταδιώκουν την ελλάδα. Είχαμε και τότε (όπως και σήμερα) την απαίτηση των ντόπιων αφεντικών (τότε ήταν ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων που είχε θορυβηθεί από τις μαχητικές απεργίες των εργατών στις μεγάλες βιομηχανίες και είχε απαιτήσει νομική προστασία του) να προστατεύονται τα συμφέροντά τους έναντι αυτών των εργαζομένων.

Αντιλαμβανόμαστε πως το νομικό πλαίσιο (και ιδιαίτερα αυτό που καθορίζει τις εργασιακές σχέσεις) είναι η αποτύπωση της ταξικής πάλης στο χαρτί και με νόμους. Όταν λοιπόν, το προλεταριάτο της χώρας αυτής πετύχαινε την υποχώρηση των αφεντικών και τον εξαναγκασμό του κράτους να περνάει νόμους που ανατιμούν την εργασιακή δύναμη, καταλάβαινε ότι έχει δύναμη να νικά. Σήμερα, η κρατική νομοθεσία αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς και πάντα προς όφελος των αφεντικών. Είναι χρέος μας να στήσουμε αναχώματα. Είναι χρέος μας να σηκώσουμε κεφάλι. Να οργανωθούμε σε σωματεία ή σε εργατικές συνελεύσεις και να παλέψουμε ενάντια σε ό,τι μας καταστρέφει. Σε κάθε χώρο δουλειάς, να μιλήσουμε με τους συναδέλφους μας, να βρούμε κοινό τόπο τουλάχιστον της εργατικής μας αξιοπρέπειας, να ξεκαθαρίσουμε στο μυαλό μας ποιος είναι ο σύμμαχος και ποιος ο εχθρός. Γιατί σίγουρα υπάρχουν και οι δύο. Και το σύμμαχο δε θα τον βρούμε ούτε στο πρόσωπο του αφεντικού μας ούτε στο πρόσωπο του κολαούζου του ή της πολιτικής του βιτρίνας που στηρίζει νόμους ενάντια στη δικιά μας τσέπη και τη δικιά μας ζωή.

Ο υπουργός εργασίας της κυβέρνησης του “καραδεξιού” Καραμανλή το 1976, όταν περνούσε τον αντεργατικό νόμο 330 (που αντίστοιχό του είναι ο νόμος που θα περάσει η κυβέρνηση του “αριστερού” Τσίπρα) είπε: «Δε θα επιτρέψουμε την πάλη των τάξεων». Αναρωτιόμαστε αν έχει τις ίδιες μεγαλεπήβολες στοχεύσεις και η κ.Αχτσιόγλου.

Εμείς από την πλευρά μας καταλαβαίνουμε ότι η πάλη των τάξεων υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει όσο υπάρχει καπιταλισμός. Το ζήτημα είναι να κερδίζουμε εμείς. Και προς το παρόν μάλλον μας έχουν πάρει φαλάγγι τα αφεντικά.
Αν θέλουμε λοιπόν να μη ζήσουμε σα δούλοι, αν θέλουμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς δύναμης, αν θέλουμε να ανατιμηθεί η δουλειά μας, θα πρέπει να ματώσουμε. Να ξαναθυμηθούμε πρώτα απ’ όλα τη θέση μας, έπειτα ποιοι έχουν τα ίδια συμφέροντα με εμάς και ποιοι αντιθετικά, να αντιληφθούμε ότι έχουμε τη δύναμη να οργανωνόμαστε, να αγωνιζόμαστε, να εκβιάζουμε τα αφεντικά μας γιατί χωρίς εμάς δεν μπορούν (ας κάτσουν να κοιτάν μηχανές και υπολογιστές να κάθονται ανενεργά), να κερδίζουμε ένα κομμάτι από αυτά που εμείς -και κανένας άλλος!- παράγουμε. Τα πάντα! Και ακριβώς αυτά έχουμε να κερδίσουμε αγωνιζόμενοι. Τα πάντα!

Προκηρυξη για την απεργια στις 8.12.16

Προκήρυξη που μοιράστηκε στην απεργιακή συγκέντρωση στην Ξάνθη στις 8.12.16
Μπορείς να την κατεβάσεις από εδώ

 
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ AΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΚΡΑΤΟΥΣ  ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Η επίθεση του κόσμου των αφεντικών στον κόσμο της εργασίας γίνεται ολοένα και εντονότερη. Το κράτος ,με σημερινό διαχειριστή τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, και το κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο, ακολουθώντας τις πολιτικές της Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ., ετοιμάζουν νέα επίθεση στο νεοπρολεταριάτο. Η αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας οξύνεται διαρκώς.

Μέρος αυτής της όξυνσης αποτελεί η επικείμενη επίθεση στα εργασιακά με τους νέους αντεργατικούς νόμους που αναμένεται να ψηφιστούν στα πλαίσια της δεύτερης αξιολόγησης του τρίτου μνημονίου. Πλήρης απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, επαναφορά του εργοδοτικού λοκ-άουτ, ακόμη μεγαλύτερη μείωση του κατώτατου μισθού, περαιτέρω διάλυση των συλλογικών συμβάσεων, χτύπημα των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και του δικαιώματος στην απεργία θα είναι τα απότοκα της ψήφισης των νέων αυτών μέτρων. Τα παραπάνω οδηγούν στην μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα, στην ανασφάλεια στο δημόσιο, στην ανταπεργία των αφεντικών ,στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, στους επιπλέον συμβιβασμούς, στη μαύρη και ανασφάλιστη εργασία και στα ελαστικά ωράρια. Με λίγα λόγια στην περαιτέρω εξαθλίωση και στον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Η δεύτερη φορά «αριστερά», με άρωμα ακροδεξιάς, δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να συνεργαστεί ανοιχτά με τον ΣΕΒ και τις εργοδοτικές ενώσεις προκειμένου να ικανοποιήσει τα συμφέροντα τους. Η λύση στα προβλήματα του νεοπρολεταριάτου δε θα έρθει από τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ενώσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που συντελούν στην περαιτέρω εξαθλίωση του. Οι ενώσεις ,αυτές, μαζί με τη βοήθεια του ΣΥΡΙΖΑ έπαιξαν τον κύριο ρόλο στην αποσυγκρότηση και στον αποπροσανατολισμό των εργατικών και ταξικών αγώνων των τελευταίων επτά ετών.

Γι’ αυτό εμείς, το νεοπρολεταριάτο αυτού του κόσμου θα πρέπει να οργανωθούμε ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά, για να μη χαθούμε. Και εμείς είμαστε σαφέστατα η πλειοψηφία αυτής της κοινωνίας. Είτε είμαστε ντόπιοι είτε είμαστε ξένοι ,είτε είμαστε χριστιανοί είτε μουσουλμάνοι, είτε είμαστε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα, είτε είμαστε επισφαλείς και άνεργοι είτε είμαστε μόνιμοι, είτε δουλεύουμε σε γραφείο είτε σε εργοτάξιο, είτε στην αίθουσα είτε με το δίσκο στο χέρι, έχουμε κάθε λόγο να κινηθούμε ενάντια στο μέλλον που ετοιμάζεται για τις ζωές μας. Απέναντι στο γραφειοκρατικό, κομματικά ελεγχόμενο και από τα πάνω οργανωμένο συνδικαλισμό, που αποτελεί βασικό θιασώτη της ταξικής συνεργασίας και της κοινωνικής ειρήνης, αντιτάσσουμε την οργάνωση των καταπιεσμένων σε σωματεία βάσης και ταξικές πρωτοβουλίες.

ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΈΣ ΤΟΥ ΕΓΧΩΡΙΟΥ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΟΛΟΙ- ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ- ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ!

Για την αντιφασιστικη δραση στις 13.4.16 στο τμήμα των ΗΜΜΥ

Μπορείς να κατεβάσεις την ανακοίνωση σε pdf από εδώ ή να τη διαβάσεις παρακάτω

 

Για την αντιφασιστική δράση στις 13.4 στο τμήμα των ΗΜΜΥ του Πολυτεχνείου Ξάνθη

Τον Μάρτιο του 2016, αναπτύχθηκε στο τμήμα των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών (ΗΜΜΥ) ένας φοιτητικός αγώνας γύρω από το πρόσωπο του καθηγητή Γιώργου Παύλου. Ο τελευταίος, πέρα του ότι προέβαινε συστηματικά σε καθηγητικές αυθαιρεσίες (υποτιμητική αντιμετώπιση απέναντι σε φοιτητές, μεγάλο ποσοστό κομμένων φοιτητών στις εξεταστικές κ.α.) έκανε συστηματικά εθνικιστική και ρατσιστική προπαγάνδα στους φοιτητές με όχημα το μάθημά του. Ωςφοιτητές του τμήματος, συμμετείχαμε από την αρχή σε όλες τις διαδικασίες και τις εκφάνσεις του αγώνα μαζί με περίπου ακόμα 100 φοιτητές του τμήματος, είτε ανήκαν σε κάποια οργανωμένη πολιτική ή συνδικαλιστική δύναμη είτε ήταν ανένταχτοι.

Από την αρχή του αγώνα μέσα στις συνελεύσεις των φοιτητών του τμήματος για το ζήτημα -επετράπη δυστυχώς να- υπάρχει μία χούφτα ανθρώπων που υπερασπίζονταν την πρακτική του Παύλου στη διεξαγωγή των μαθημάτων, αλλά και υπόρρητα την εθνικιστική προπαγάνδα που κήρυττε. Με βάση τη λογική τους, κατηγορούσαν τους «τεμπέληδες» φοιτητές που θέλουν να περνούν «χωρίς κόπο» τα μαθήματα και που «δεν αξίζουν να βρίσκονται στο πανεπιστήμιο». Παράλληλα, υπήρχε το θράσος από μεριάς τους να καλέσουν σε μία ιδιότυπη αντι-συγκέντρωση απέναντι σε προγραμματισμένη και ανακοινωμένη παράσταση διαμαρτυρίας της συνέλευσης των φοιτητών στις διαδικασίες της Συνέλευσης Τμήματος. Η δράση τους στράφηκε άμεσα και με όρους συγκρότησης αντίπαλου μπλοκ, ενάντια σε έναν συλλογικό αγώνα φοιτητών που αντιτιθότανε στην καθηγητική αυθαιρεσία. Άσχετα από την οποιαδήποτε πρότερη πολιτική συγκρότηση και οργάνωση αυτών των φοιτητών, η ρητορική και κυρίως η πρακτική που ανέπτυξανήταν προφανέστατα αντιδραστική, με φιλοφασιστική υφή και κατεύθυνση στον πυρήνα της και σαν τέτοια έπρεπε να αντιμετωπιστεί.

Δεν είναι τυχαίο ότι ανάμεσά τους βρίσκονταν ένας δηλωμένος φασίστας, υπερασπιστής της χρυσής αυγής. Το εν λόγω άτομο, -που δήλωνε ότι προτιμάει τις σβάστικες από τα σφυροδρέπανα- δεν δίσταζε να ξερνάει το μίσος του για τους μετανάστεςκαιτους ομοφυλόφιλους. Παράλληλα συνέχιζε να εκφράζει και να υποστηρίζει δημόσια στους συμφοιτητές του τη φασιστική προπαγάνδα, με θέσεις όπως η υπεράσπιση του Κασιδιάρη και το ξέπλυμα της Χρυσής Αυγής, με την αναπαραγωγή όλης της ρητορείας της πως «δεν είναι φασίστες αλλά εθνικιστές» καθώς και πως «τον Π. Φύσσα δεν τον σκότωσε η Χρυσή Αυγή». Προς το τέλος του αγώνα εμφανίστηκαν στο τμήμα των ΗΜΜΥ σβάστικες ζωγραφισμένες σε διάφορα στοχευμένα σημεία (π.χ. σε τοιχοκολλημένη ανακοίνωση της συνέλευσης των φοιτητών ενάντια στην καθηγητική αυθαιρεσία και στον καθηγητή Παύλο), καθώς και συνθήματα υπέρ της χούντας και της Χρυσής Αυγής («Ζήτω η 21η Απριλίου», «Μόνο Χρυσή Αυγή ρε»).

Ως προσπάθεια να δοθεί ξεκάθαρη κινηματική απάντηση στην προφανέστατη προσπάθεια να οργανωθεί ένας φασιστικός πυρήνας με την προβιά των «επιμελών φοιτητών» και υπερασπιζόμενες το κεκτημένο χρόνων ναδυσκολεύονται τουλάχιστον να εκφράζονται δημόσια ρατσιστικές, εθνικιστικές ή φασιστικές φωνές εντός πανεπιστημιακών χώρων, διάφορες πολιτικές δυνάμεις που έχουν αναφορά στον αντιφασισμό,οργανώσανε μία ανοιχτή συγκέντρωση εντός του χώρου του τμήματος των ΗΜΜΥ. Βασικός στόχος αυτής της δράσηςήταν να καταδείξει τους φυσικούς φορείς του φασισμού στην σχολή και να τους διώξει συμβολικά από τους χώρους της, κάνοντας ξεκάθαρο ότι δε θα γίνεται ανεκτή και σίγουρα δε θα μένει αναπάντητη καμία φασιστική πρόκληση.

Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να επιστήσουμε την προσοχή για το επίδικο της αντιφασιστικής δράσης: Να ανακοπεί η πορεία δημιουργίας ενός φασιστικού πυρήνα στο τμήμα των ΗΜΜΥ και την πολυτεχνική σχολή ευρύτερα, ο οποίος θα δρούσε με την προβιά των «επιμελών φοιτητών» που είναι ενάντια σε κάθε είδους κινητοποίηση που «χαλά το μάθημα», που στηρίζει πολιτικά κάθε έκφανση εντατικοποίησης της εκπαιδευτικής διαδικασίας και προώθησης της αποστείρωσης των χώρων του πανεπιστημίου από κάθε είδους ζωντανή διαδικασία αμφισβήτησης. Πυρήνα που θά‘χε και τον αρχηγό του, ως τον πιο ιδεολόγο και στρατευμένο φασίστα αλλά και τον ιδεολογικό καθοδηγητή και διανοητή στο πρόσωπο του καθηγητή Παύλου, ο οποίος θα παρείχε και υψηλή προστασία στον πυρήνα των υποστηρικτών του. Μπορεί να ακούγεται γελοίο να είναι ο αλλοπρόσαλλος Παύλος διανοητής του οτιδήποτε, αλλά κανείς δεν είπε ότι οι φασίστες στην ελλάδα είναι ικανοί για καλύτερα. Άλλωστε ο ανώμαλος χώρος της ακροδεξιάς στη χώρα μας, μας έχει δώσει πάρα πολλά παραδείγματα γελοίων τύπων που καταντούν επικίνδυνοι.

Όσον αφορά στη δράση καθεαυτή, κατά τη διάρκειά της, το επίπεδο της βίας ξεπέρασε,κατά την γνώμη μας, αυτό που θα εξυπηρετούσε τον πολιτικό αλλά και πρακτικό στόχο της. Βασικό συστατικό της στοχοθεσίας της δράσης, έπρεπε να ήταν η πολιτική οριοθέτηση του επιπέδου της βίας, σε εκείνο το σημείοτο οποίο θα επιτύγχανε να μην θυματοποιηθεί ο φασίστας και να μην αυτό-προβοκαριστεί η αντιφασιστική δράση. Πέραν αυτού είναι προφανές ότι ο κάθε φασίστας πρέπει να αντιμετωπίζεται με μια αναλογία και αντιστοιχία με την οργανωτική και πολιτική του έκθεση και εμπλοκή του με οργανωμένες φασιστικές δυνάμεις/μηχανισμούς. Αυτό επίσης έγκειται (όπως και όλα τα πράγματα στον κόσμο ευτυχώς ή δυστυχώς) στην πολιτική κρίση και εκτίμηση κάθε κατάστασης και το επίδικο που έχει η κάθε πολιτική δράση. Κατά πόσο αυτή ορίζεται ως ένα βήμα που ακολουθείται από προηγούμενα αλλά κυρίως αποτελεί βάση για επόμενα, τα οποία, τα υποκείμενα του αγώνα, θα πρέπει να είναι σε θέση να στηρίξουν. Από τη μία οφείλουμε να τραβάμε τις μεθόδους αγώνα μπροστά και να οξύνουμε την αντιπαράθεση με τον κρατικό/παρακρατικό μηχανισμό, αλλά και από την άλλη να είμαστε σε μία γείωση με τα αγωνιζόμενα τμήματα της κοινωνικής ομάδας αναφοράς, της οποίας άλλωστε μέλη είμαστε και ως τέτοια μιλάμε.

Η χειρότερη κατάληξη βέβαια ήταν το γεγονός ότι χτυπήθηκε ένας τελικά άσχετος φοιτητής, που προσπάθησε να προστατέψει τον φασίστα, έχοντας πάντως εν γνώσει, όπως ο ίδιος ομολόγησε, το αντιφασιστικό πλαίσιο της δράσης. Ο συγκεκριμένος φοιτητής φορούσε στο στήθος του ένα εθνόσημο, με μια περικεφαλαία και την λέξη «Καβάλα». Το αποτέλεσμα ήταν να θεωρηθεί και να αντιμετωπιστεί ως μέλος της φασιστικής οργάνωσης «πατριωτική κίνηση Καβάλας».

Το αντιφασιστικό κίνημα οφείλει να αποφεύγει τέτοιες παγίδες και φυσικά δεν πρέπει να το αφορούν λογικές παράπλευρων απωλειών. Αντίθετα έχει την ιστορική υποχρέωση να αναγνωρίζει τα λάθη, να αναλαμβάνει τις πολιτικές του ευθύνες και να φροντίζει να μην επαναληφθούν.

Την επόμενη μέρα της δράσης, μετά από μήνυση του γνωστού φασίστα φοιτητή συλλαμβάνεται μέλος της πολιτικής μας συλλογικότητας, αναγνωρίζεται από τον ίδιο και του αποδίδονται κατηγορίες. Επίσης γίνονται από τον ίδιο μηνύσεις σε δύο άτομα του φοιτητικού σχήματος της ΕΑΑΚ. Είναι ξεκάθαρο ότι αυτές οι ποινικές διώξεις που ήταν καταφανώς κακοστημένες, έγιναν στον σωρό και με μοναδικό κριτήριο τη συνδικαλιστική και αντιφασιστική δράση που είχαν αναπτύξει οι συγκεκριμένοι, καθώς και μία απόπειρα μαζικής ποινικοποίησης και τρομοκράτησης ολόκληρου του αντιφασιστικού κινήματος και του κόσμου που το πλαισιώνει στις φοιτητικές σχολές.

Ο καθηγητής Παύλος από την μεριά του, μετά από το περιστατικό έσπευσε να γράψει ένα ακόμα παραληρηματικό -για όσους γνωρίζουν το έργου του συγκεκριμένου καμένου τύπου- κείμενο συλλογής υπογραφών συμπαράστασης. Αυτό το κείμενο συνυπογράφει, μεταξύ άλλων, η «Τσαμπάζη Χριστίνα», συνήγορος του Ρουπακιά, δολοφόνου του Π. Φύσσα. Τέλος, η κοινοβουλευτική παρακρατική οργάνωση Χρυσή Αυγή «όλως τυχαίως»  καταθέτει ερώτηση στην βουλή υπέρ του καθηγητή Παύλου και του φασίστα φοιτητή για «το κλίμα τρομοκρατίας στο ΔΠΘ», χαρακτηρίζοντας το σχήμα της ΕΑΑΚ «ακροαριστερή εγκληματική οργάνωση». Επειδή οι «συμπτώσεις» παραείναι πολλές, δεν θεωρούμε καθόλου απίθανο ο Παύλος και το φασιστάκι ψυχοπαίδι του να έχουν ανοιχτούς δίαυλους άμεσης επικοινωνίας με τους ναζί της Χρυσής Αυγής. Άλλωστε από παλιά ο Παύλος είχε σπεύσει σε επιστολή του προς τον Τσίπρα να τον καλέσει να συνεργαστεί «με το υγιώς εθνικά και δημοκρατικά σκεπτόμενο μέρος της Χρυσής Αυγής».

Εμείς, ως μέλη της πολιτικής συλλογικότητας «Πέλοτο», κάνουμε σαφές πως θεωρούμε αδιαπραγμάτευτο και ζωτικό για την ίδια του την ύπαρξη, κεκτημένο του αντιφασιστικού κινήματος, την προσπάθεια αποτροπής οποιασδήποτε απόπειρας οργανωμένης φασιστικής έκφρασης στο δημόσιο πεδίο. Όχι μόνο στο πανεπιστήμιο αλλά και στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία κτλ. Ο φασιστικός λόγος δεν είναι «μία ακόμα άποψη» αλλά το πρώτο βήμα συγκρότησης φασιστικών οργανώσεωνκαι κατ’ επέκταση ταγμάτων εφόδου που τις πλαισιώνουνε. Ο ρόλος τους -και σαν τελευταία εφεδρεία του συστήματος- είναι να χτυπούν κάθε συλλογικό αγώνα και κάθε αντίσταση που ορθώνεται ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας. Δηλώνουμε ξεκάθαρα πωςόσο περνάει από το χέρι μας δε θα επιτρέψουμε καμιά φασιστική φωνή να σπέρνει μίσος και να οργανώνει τη σφαγή μας.

 

Ο ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΓΗΣ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΔΡΑΣΗ

 

Φοιτητές από το Πέλοτο
Νοέμβρης 2016

 

 

Ανταγωνιστικο/Επαναστατικο Κινημα – Πολιτικό καφενείο – 25.02.2016

Πολιτικό Καφενείο με θέμα “Ανταγωνιστικο/Επαναστατικο Κινημα – τι ειναι – πως το αντιλαμβανόμαστε – ποια τα χαρακτηριστικά του”.
Στο Xanadu, 25.02.2016.
Ως υλικό για άνοιγμα συζήτησης χρησιμοποιήθηκαν τμήματα της Ιδρυτικής Διακήρυξης του Πέλοτο και η πρόσφατα εκδοθείσα προκήρυξη ο σύριζα στον κήπο με τα θαύματα.

politiko kafeneio_25-02-16

“ο συριζα στον κηπο με τα θαυματα”, 01.2016

Προκήρυξη του Πέλοτο σχετικά με το ρόλο του σύριζα ως διαχρονικά κρατική δομή, που γράφτηκε το Γενάρη του 2016.
Μπορείς να την κατεβάσεις από εδώ ή να τη διαβάσεις παρακάτω.

 

Ο σύριζα στον κήπο με τα θαύματα

Και έρχεται μια μέρα που από εκεί που είσαι στην απέξω, υποτιθέμενος κριτής του συστήματος και πολέμιός του, σου ‘’δίνονται’’ τα ηνία διαχείρισης του ίδιου αυτού συστήματος και είτε πρέπει να φανείς τουλάχιστον αντάξιος του προκατόχου σου είτε να τα παρατήσεις εξαρχής και να πεις: “Ε όχι ρε παιδιά. Αυτή η δουλειά δεν είναι για μένα.”

Τώρα στην περίπτωση του σύριζα, το τι θα επέλεγε ο κομματικός αυτός μηχανισμός την επόμενη της 25ης γενάρη του εθνοσωτήριου έτους του 2015 ήταν αναμενόμενο.

 

Από τα γεννοφάσκια του

Ο σύριζα είναι και ήταν από τη γέννησή του μια κρατική δομή. Τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά. Η ύπαρξή του οφείλεται στην ύπαρξη του -μεταπολιτευτικού- ελληνικού κράτους (και του καπιταλισμού του!) και στηρίζεται σε αυτή. Αντιθέτως, η ύπαρξή του ΔΕΝ έχει ως βάση της την πολιτική στοχοθεσία κατάργησης του ελληνικού κράτους (μαζί με τον καπιταλισμό του!). Ο σύριζα από τότε που φτιάχτηκε αποτελούσε κομμάτι του ελληνικού κράτους. Νεμόταν κρατικές προσόδους, μέσω της συμμετοχής του στις επίσημες κρατικές λειτουργίες της ελληνικής αστικής δημοκρατίας, αποτελώντας συνομιλητή και υπό όρους συνδιαμορφωτή των πολιτικών του ελληνικού κράτους. Προβαλλόταν από τα επίσημα (και πάντοτε στρατευμένα) ελληνικά μίντια ως επίσημος εκφραστής μερίδας του “ελληνικού λαού”, ήταν συνδαιτυμόνας καπιταλιστικών συμφερόντων και γενικά έπαιζε μπάλα στο γήπεδο του εχθρού της σύγχρονης εργατικής τάξης, με τους κανόνες του εχθρού, με τους χρόνους που αποφάσιζε ο εχθρός και βασικά έπαιζε πασούλες με τον εχθρό για να λέμε την αλήθεια.

Να μην ξεχάσουμε να προσθέσουμε το εξίσου σημαντικό. Ότι έπαιρνε χρήματα από το ελληνικό κράτος για να υπάρχει όπως υπάρχει. Εννοούμε ότι βάσιζε την ύπαρξή του ως πολιτικός φορέας / κρατικός σχηματισμός στα λεφτά που του έδινε το ελληνικό κράτος. Ο σύριζα χρηματίζεται σταθερά από το ελληνικό κράτος.

Και όλα τα παραπάνω θα έμεναν λειψά αν δεν αναρωτιόμασταν γιατί να τα κάνει όλα αυτά ένας πολιτικός φορέας και τι εξυπηρετεί η ύπαρξή του. Και στην περίπτωση του σύριζα τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ο σύριζα αποτελούσε (και αποτελεί) κομμάτι του κράτους, αναλαμβάνοντας το ρόλο του διαμεσολαβητή αιτημάτων (άρα και συμφερόντων) τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας, τα οποία βρίσκονταν κατά κύριο λόγο στη διευρυμένη βάση της κοινωνικής πυραμίδας. Και εννοούμε ότι δεν ήταν ο σύριζα αυτός που θα εκπροσωπούσε τα συμφέροντα της ένωσης βιομηχάνων ή των εφοπλιστών ή των κατασκευαστικών εταιριών ή των μεγαλοϊδιοκτητών ΜΜΕ. Αυτό που θα ήθελε -και προσπαθούσε- να εκπροσωπεί ήταν τα συμφέροντα τμημάτων της εργατικής τάξης, τμημάτων των μικρών και μεσαίων αφεντικών, προσπαθώντας να τα ομογενοποιήσει στον ανθρωπότυπο του έλληνα μικροϊδιοκτήτη. Αυτό που έχει αποκτήσει με το πέρασμα των μεταπολιτευτικών χρόνων την κωδική ονομασία “λαός” (επανα-νοηματοδοτώντας την), τον οποίο οι περισσότεροι πολιτικοί σχηματισμοί κόπτονται να προστατεύσουν από κάποιους άλλους.

Επιπλέον καθήκον του σύριζα ήταν η ανακατεύθυνση κοινωνικών και ταξικών κινημάτων (ή κοινωνικών εκρήξεων) που γεννιούνταν από τις αντικειμενικές συνθήκες και την πολιτική παρέμβαση των μειοψηφικών ριζοσπαστικών ομαδοποιήσεων, προς οδούς “διεκδίκησης” με τους όρους της αστικής δημοκρατίας. Δηλαδή πραγματοποιώντας συζητήσεις σε γραφεία και έδρανα με άλλες πολιτικές βιτρίνες, συμβάλλοντας στη θεαματοποίηση μέσω των μίντια, παρεμβαίνοντας μεταξύ των πόλων μιας σύγκρουσης ως κρατικά αναγνωρισμένη διαιτησία και γενικά μεταφέροντας την όποια κοινωνική ή ταξική σύγκρουση από το πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού που εκδηλώνεται στην καθημερινότητα των ίδιων των υποκειμένων που αγωνίζονται (χώρος εργασίας, δρόμος, γειτονιά, πλατεία, διαδήλωση), σε ένα πεδίο άγνωστο για αυτά τα υποκείμενα (εμείς είμαστε αυτά!), όπου λόγο έχουν οι ειδικοί.[1]

Έτσι ο σύριζα αποτελούσε ένα κομμάτι του κράτους, αναγκαίο για τον “αφοπλισμό” οργανωμένων κομματιών της ελληνικής κοινωνίας που απαιτούσαν οτιδήποτε, την μετατροπή ριζοσπαστικών κινημάτων σε ακίνδυνα για την ομαλή συνέχιση του ελληνικού κράτους και την αφομοίωση των όποιων αιτημάτων από τις επίσημες διαδικασίες αυτού. Και αυτά όχι επειδή “είναι κωλόπαιδο ο σύριζα”, αλλά επειδή αυτό το ρόλο επέλεξε και αυτόν παίζει. Να μετατρέπει την κοινωνική και ταξική διεκδίκηση σε πολιτικό αίτημα στο πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας διαμεσολαβώντας τη, έως ότου καταφέρει να πάρει την εξουσία (του ελληνικού κράτους και κατ’ επέκταση την επίσημη και κεντρική εκπροσώπηση του ελληνικού καπιταλισμού!) στα χέρια του, ώστε να επιχειρήσει τον κοινωνικό μετασχηματισμό με βάση όλα αυτά τα κοινωνικά αιτήματα που κατά καιρούς διαμεσολαβούσε. Αμ δε!

Ο σύριζα ποτέ δεν ήταν κομμάτι του ανταγωνιστικού/επαναστατικού κινήματος. Οι πολιτικοί του σκοποί ποτέ δεν ήταν το γκρέμισμα του καπιταλισμού και του κράτους και η ταυτόχρονη οικοδόμηση ενός νέου κοινωνικού/οικονομικού συστήματος. Δεν είπε ποτέ (και ούτε φυσικά έδρασε έτσι) ότι σκοπός του είναι η οργάνωση της εργατικής τάξης και η καθοδήγηση/εκπροσώπησή της με αντικαπιταλιστική στοχοθεσία, όπως διακηρύσσουν άλλα κόμματα της αριστεράς.

Με όλα τα παραπάνω προσπαθούμε να πούμε ότι ο σύριζα ούτε απολωλός πρόβατο είναι, ούτε προδότης των συμφερόντων του νεοπρολεταριάτου, που πήρε την κυβέρνηση και τη διαχειρίζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Ήταν και είναι τμήμα του εχθρού των συμφερόντων μας, ήταν και είναι σύμμαχος του καπιταλισμού, ήταν και είναι κομμάτι του κράτους (και όχι απλά συνέχειά του όπως ο ίδιος βαυκαλίζεται). Και με το καπιταλιστικό κράτος, οι οργανωμένοι εχθροί του καμιά σχέση δε χρειάζεται να έχουν.

 

Το μπέρδεμα

Και γιατί όλα αυτά τα χρόνια, το ανταγωνιστικό κίνημα χαριεντιζόταν με το σύριζα; Κακώς! Είναι απότοκο της ανοργανωσιάς, της έλλειψης σαφούς επαναστατικής πολιτικής, του αποπροσανατολισμού από τον οποίο κανένας υπήκοος δεν είναι δυνατό να γλυτώσει μια και η κυρίαρχη ιδεολογία είναι η καπιταλιστική, του τυχοδιωκτισμού που βασιλεύει σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής και υπάρχει σε μεγάλες ποσότητες στις διαδικασίες των οργανώσεων και των συλλογικοτήτων που εργάζονται από το δικό τους μετερίζι ενάντια στον καπιταλισμό και το κράτος του (αυτό που αποκαλούμε ανταγωνιστικό -ως προς το υπάρχον- κίνημα).

Όλα τα προηγούμενα της ανάληψης της κυβερνητικής εξουσίας χρόνια, ο σύριζα μπλεκόταν σε όποιο κίνημα μπορούσε, και τις περισσότερες φορές είχε την ανοχή αν όχι την υποβοήθηση των αντικαπιταλιστών συμμετεχόντων σε αυτό. Και αυτό δεν είναι τυχαίο, ούτε οφείλεται σε προσωπικές σχέσεις ή ψυχολογικούς λόγους. Κάποιες συλλογικές απόψεις έβλεπαν στη συμμετοχή του σύριζα θεσμική αναγνώριση και άρα περισσότερες προοπτικές νίκης απέναντι σε ένα δυνατό αντίπαλο, κάποιες άλλες ένα δυνατό φίλο που είναι στα κόλπα σε περίπτωση κρατικής καταστολής, και κάποιες άλλες μέθοδο διεμβόλησης και εισοδισμού στη “βάση του σύριζα” αποδεικνύοντας σε αυτή ποιος είναι ο πραγματικός επαναστάτης και με τον οποίο πρέπει να συνταχθούν. Αλλά αυτές οι λογικές φαίνεται να μην έπαιρναν υπόψη το γεγονός ότι ένα ανοργάνωτο και με διάσπαση προσοχής ανταγωνιστικό κίνημα είναι εύκολα διαβλητό και διαχειρίσιμο. Πόσο μάλλον από οργανωμένους κομματικούς φορείς του κρατικού σχηματισμού.

Και η τελική ήττα / βατερλό όλων των παραπάνω απόψεων ήταν η κυβερνητική σταδιοδρομία του σύριζα και η “ψυχραιμία” που επέδειξε όχι μόνο η βάση του αλλά και μεγάλο κομμάτι του ανταγωνιστικού κινήματος. Η οποία βάση του όχι απλά δεν τάραξε συθέμελα το κυβερνόν κόμμα, αλλά διευρύνθηκε. Και έτσι επιβεβαιώθηκε το ότι “Ρε παιδιά, εμείς μια ζωή να κυβερνήσουμε θέλαμε. Τι νομίζατε;”. Η ανάληψη της κυβέρνησης από το κόμμα σύριζα είναι μια φυσική συνέχεια (από τις πολλές πιθανές) της πολιτικής πορείας του ως δομή που υπάρχει βάση οικονομικών και πολιτικών κρατικών προσόδων και έχει ως διακηρυγμένο στόχο του τη διαχείριση του ελληνικού κράτους και την εκπροσώπηση του καπιταλισμού του.

 

Καμιά σύμπραξη με κρατικές δομές. Ούτε τότε, ούτε τώρα.

Ούτε τώρα ούτε χθες θα κέρδιζε ο αντικαπιταλιστικός αγώνας με τη συμπόρευση με το σύριζα. Αλλά δεν είμαστε τυφλοί (ούτε και ψεύτες!) να μη βλέπουμε ότι είναι άλλο να είσαι επίσημος διαχειριστής του κρατικού σχηματισμού και άλλο να μην είσαι. Αφενός ο σύριζα δεν προσπαθεί πλέον να εκπροσωπήσει τα μερικά μικροσυμφέροντα κοινωνικών ομάδων, αλλά τις χτυπάει στο δόξα πατρί μια και επιλέγει να συνεχίσει τη συγκεκριμένη πολιτική διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης που οργανώνει η αστική τάξη και ωφελεί προφανώς την ίδια, και αφετέρου καταστέλλει ή διασπά τα όποια κινήματα γεννιούνται ή προσπαθούν να γεννηθούν. Θεωρούμε επίσης ότι σε ό,τι αφορά στην καταστολή έχει τα φόντα να είναι αρκετά πιο επιτυχημένος από τους προκατόχους του, γιατί ξέρει καλύτερα τη μέθοδο οργάνωσης και δράσης αλλά και την ψυχολογία των αγωνιζόμενων.

Μέσα σε αυτόν τον κομματικό μηχανισμό (και βάσει του ρόλου που επιτελούσε πάντα!) υπήρχαν άνθρωποι δραστήριοι σε κοινωνικά κινήματα και τις διαδικασίες ή τις παραδιαδικασίες τους. Σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι βρίσκονται διαχειριστές της αστικής εξουσίας και στηρίζουν την κρατική πολιτική της ελλάδας της κρίσης, η οποία προφανώς δεν είναι διαχειριστική των όποιων κινημάτων αλλά ξεκάθαρα εχθρική σε αυτά. Σαν από κεκτημένη ταχύτητα συνεχίζουν να αξιώνουν τη συμμετοχή τους στα όποια κινήματα γεννιούνται και το διαχειριστικό/μεσολαβητικό τους ρόλο. Και έτσι έχουμε απείρου κάλους σκηνικά, όπου βουλευτίνες που ψηφίζουν στη βουλή, στα μέσα Οκτώβρη, υπέρ της παραχώρησης εκτάσεων του δημοσίου από τον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς, την άλλη μέρα να διαδηλώνουν εναντίον τους, πίσω από πανό του σύριζα, ομού με άλλους συριζαίους που στηρίζουν την κυβέρνηση που εφαρμόζει τη συγκεκριμένη πολιτική. Ή ολόκληρες κομματικές οργανώσεις του κυβερνώντος κόμματος να θέλουν να πάνε να διαδηλώσουν εναντίον του φράχτη στον Έβρο, ενώ κατά τα άλλα στηρίζουν κανονικότατα την κυβέρνηση που τον κρατάει όρθιο και εφαρμόζει την πολιτική πνιγμών μεταναστών στο Αιγαίο. Κάτι που δεν είναι απλά ντροπή να το δέχεται αναίμακτα όποιος αυτοαποκαλείται αριστερός (όπως και ο σύριζα) αλλά και ντροπή απέναντι στο είδος homo sapiens (που αντικειμενικά είμαστε όλοι).[2]

Μέσα σ’ αυτόν τον παραλογισμό και με τον πολιτικό χρόνο να εμφανίζεται όλο και περισσότερο συμπυκνούμενος, οι πρώτες οργανωμένες δυνάμεις που δείχνουν να μη δέχονται πια τον σύριζα στις διαδικασίες και στις δράσεις τις οποίες διοργανώνουν είναι αυτές του αντιεξουσιαστικού χώρου. Βέβαια όχι αντιλαμβανόμενες (τουλάχιστον έτσι δείχνουν) την κρατική υπόσταση του σύριζα και ως εκ τούτου τον εξ αντικειμένου εχθρικό του ρόλο στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης και των βημάτων που θα μας φτάσουν εκεί, αλλά αναγιγνώσκοντας  το νέο και αναβαθμισμένο ρόλο που έχει αναλάβει στη συνέχιση της εφαρμογής της πολιτικής ατζέντας της ελληνικής αστικής τάξης, στην αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού και στην καταστολή των αρνήσεων απέναντι σε αυτές.

Από την άλλη, οι οργανώσεις και οι συλλογικότητες που αναφέρονται στην αριστερά (και μιλάμε για τις λενινιστικές οργανώσεις στο σύνολό τους σχεδόν) συνεχίζουν το τροπάρι της συμπόρευσης με τις κομματικές οργανώσεις ή τις οργανώσεις της νεολαίας του σύριζα, προσμένοντας να διεμβολίσουν επιτέλους τη βάση του (νοούμενη τόσο με κομματικούς όσο και ευρύτερα κοινωνικούς όρους). Και εδώ μιλάμε προφανώς για οργανώσεις που είναι εχθροί του καπιταλιστικού κράτους και δεν επιζητούν να ενταχθούν σε αυτό. Μιλάμε για δομές ανταγωνιστικές ως προς το υπάρχον σύστημα παραγωγής και σύστημα κοινωνικών σχέσεων. Μιλάμε για κομμάτια του ανταγωνιστικού κινήματος.

Γνώμη μας είναι πως καμιά προοπτική δεν προσφέρει η οποιαδήποτε συνεργασία με δομές του κράτους. Αντιθέτως μας αποπροσανατολίζει, μας αφοπλίζει, μας καθιστά συνένοχους σε ένα παιχνίδι διαχείρισης της μιζέριας μας. Είμαστε εχθροί του καπιταλισμού, οργανωνόμαστε στη βάση των κοινών μας προλεταριακών συμφερόντων και δεν έχουμε καμιά δουλειά να βρισκόμαστε πλάι-πλάι με πολιτικούς σχηματισμούς που το συμφέρον τους είναι αντιθετικό με το δικό μας και οι πολιτικοί τους σχεδιασμοί οργανώνουν την καθημερινή σφαγή μας. Σερίφηδες δεν είμαστε να ψάχνουμε ποιος και ποια βρίσκεται στο δρόμο σε διαδηλώσεις ή σε καρέκλες σε εκδηλώσεις. Ο καθένας και η καθεμία επιλέγει σε ποιες -πολιτικές- διαδικασίες συμμετέχει και αυτό είναι ταυτόχρονα και μια -πολιτική- δήλωση. Αλλά η οποιουδήποτε τρόπου και ύφους συνεργασία με οργανωμένα τμήματα του κράτους δεν είναι απλά παγίδα. Είναι συνενοχή στο σφαγείο των προλεταριακών συμφερόντων.

ΥΓ: Και η Λαϊκή Ενότητα τα ίδια είναι και τα ίδια θέλει να γίνει.

Πέλοτο,
01.16

[1] Τρανό παράδειγμα η απεργία(ή καλύτερα η σκοπούμενη απεργία) των καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, το Μάιο του 2013, η εμπλοκή της με τις πανελλαδικές εξετάσεις των μαθητών και η επιστράτευση που τους έγινε από το κράτος. Την πρωτοπορία (ας πούμε) και την πρωτοβουλία κινήσεων είχε η παράταξη του σύριζα στην ΟΛΜΕ, η οποία δεν εμφανίστηκε απλά ως η δύναμη που ενίσχυσε την ανάθεση στους ειδικούς ως μορφή αγώνα και έκφρασης των αγωνιζόμενων, αλλά χρησιμοποίησε ευκαιρίες που θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε αγώνες για να ενισχύσει τη δύναμή του με σκοπό την εκλογική νίκη και την ανάληψη της εξουσίας. Στο βωμό αυτό θυσίασε τον πιθανολογούμενο αγώνα εν τη γενέσει, ελέγχοντας τον και συμβάλλοντας σημαντικά στη ματαίωσή του. (Σκοπός του παρόντος κειμένου δεν είναι να αναλύσει τους λόγους για τους οποίους η τότε απεργία αποδείχθηκε μια γελοιότητα και να προσδιορίσει τις ευθύνες τόσο των οργανωμένων δυνάμεων της αριστεράς μέσα στο σώμα των καθηγητών, όσο και του ίδιου του αποδεδειγμένα φυγόπονου και αρεσκόμενου σε λεονταρισμούς σώματος των ίδιων των εργαζομένων στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.) Τι έκανε ο σύριζα καμωνόμενος τον τίμιο σοσιαλδημοκράτη; Χάιδεψε τις μικροαστικές αυταπάτες των καθηγητών λέγοντάς τους “Μην ανησυχείτε. Δε χρειάζεται να απεργήσετε τελικά, να συγκρουστείτε με το κράτος και να αναπτύξετε δικιά σας -εργατική!- ατζέντα ενάντια στη δικιά του. Θα έρθουμε εμείς στην εξουσία και θα τα ικανοποιήσουμε όλα. Θα αναλάβουμε την εκπροσώπηση του κράτους και ως καπιταλιστική διαχείριση θα εφαρμόσουμε τα εργατικά συμφέροντα. Οι κινηματικές νίκες και η αντικαπιταλιστική πάλη είναι τζάμπα προσπάθεια.”

[2] Ερχόμενοι στο πιο πρόσφατο παράδειγμα και συγκεκριμένα στην τελευταία γενική απεργία στις 12 Νοέμβρη, που ήταν και η πρώτη με κυβέρνηση σύριζα, παρακολουθήσαμε το, με μια πρώτη ανάγνωση οξύμωρο, να καλεί στην απεργία το “τμήμα εργατικής πολιτικής” του κόμματος που κυβερνά. Και εκπρόσωποί του να δηλώνουν σε κανάλια και ραδιόφωνα ότι, ουσιαστικά, ο σύριζα ως κυβέρνηση στηρίζει τις κινητοποιήσεις, γιατί θεωρεί ότι στρέφονται ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, τις οποίες άλλωστε κι ο ίδιος ο σύριζα αποστρέφεται. Δεν μας κάνει εντύπωση. Όπως και στην περίπτωση του -στημένου από τον ίδιο- δημοψηφίσματος, ο σύριζα έχει κάνει την επιλογή του και με βάση αυτή λειτουργεί: δηλώνοντας “στο πλευρό του λαού” και παρουσιάζοντας τις κινητοποιήσεις ως διαπραγματευτικό χαρτί, όλα είναι under control.

Εναντια στο συγχρονο ολοκληρωτισμο – γιγαντοπανο – 04.2015

Γιγαντοπανό ενάντια στο σύγχρονο ολοκληρωτισμό και τη διαχείριση της κρατικής κατασταλτικής μηχανής από το συριζα

DSCN1322

Διαδήλωση 17Ν 2014

Το Πέλοτο σχημάτισε μπλοκ και μοίρασε προκήρυξη την οποία μπορείς να κατεβάσεις σε pdf από εδώ ή να τη διαβάσεις παρακάτω.

17n_2_ver2

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

ΝΑ ΣΤΗΣΟΥΜΕ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ

Στις αρχές του φθινοπώρου και ανοίγοντας ουσιαστικά ένα νέο κύκλο προεκλογικής περιόδου, το
πολιτικό προσωπικό της συγκυβέρνησης, διατυμπάνιζε προς όλες τις μεριές τα μεγαλεπήβολα σχέδια
του, περί εξόδου από τα μνημόνια και απεμπλοκής από το ΔΝΤ. Από την άλλη ο έτερος επίδοξος
διαχειριστής του κράτους, σηκώνοντας το γάντι, δήλωνε δύναμη σταθερότητας και εγγύησης για μια
ελλάδα της αξιοπρέπειας και της αλληλεγγύης. Δεν χρειάστηκαν παρά λίγες μέρες, το τριήμερο
δηλαδή 14-16 Οκτώβρη, με την κατάρρευση των τιμών των ελληνικών ομολόγων, για να τα
μαζέψουν και να συνεχίσουν σε αυτό που ξέρουν καλύτερα. Από τη μια δηλαδή, στην ένταση του
δόγματος τρομοκρατίας και καταστολής από τη συγκυβέρνηση και από την άλλη στην απεγνωσμένη
προσπάθεια διασφάλισης, από την αντιπολίτευση, της βεβαιότητας προς όλες τις μεριές (εντός και
εκτός συνόρων) ότι το καθεστώς δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από μια ενδεχόμενη κυβέρνηση του
σύριζα.
Και ενώ το κεντρικοπολιτικό σόου συνεχίζεται προσπαθώντας όλοι να μας πείσουν για τις αγνές τους
προθέσεις, η κατασταλτική υστερία κλιμακώνεται. Το κράτος παράλληλα με τα απανωτά
νομοθετήματα που οδηγούν στην εξαθλίωση ολοένα και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας, οξύνει
την επίθεση σε όσους αντιστέκονται και ανάγει την τρομολαγνεία και τον κοινωνικό κανιβαλισμό σε
βασικό εργαλείο παραγωγής πολιτικής.

 

Από τη μια, με την συνεχή αναβάθμιση του αστυνομοστρατιωτικού συμπλέγματος, επιδιώκεται η εξαφάνιση κάθε επιλογής αντίδρασης, η εξάλειψη κάθε εικόνας δυναμικής
κοινωνικής αντίστασης από τις κοινωνικές αναπαραστάσεις. Και κύριος εχθρός σε αυτή
τη μάχη είναι αυτοί που δηλωμένα στέκονται κόντρα στα σχέδια του ελληνικού
καπιταλισμού, αυτοί που με το λόγο και την πράξη τους τάσσονται στην υπηρεσία της
ταξικής πάλης και της κοινωνικής επανάστασης -από όποιο μετερίζι αγώνα επιλέγει ο
καθένας-. Από την ωμή παρέμβαση Κικίλια στην εκδίκαση της αίτησης του Σάββα
Ξηρού, την αντίστοιχη απαγόρευση της τηλεφωνικής παρέμβασης του Νίκου Μαζιώτη
σε εκδήλωση για τον ένοπλο αγώνα, μέχρι και τις συλλήψεις του Πολύκαρπου
Γεωργιάδη και της Στέλλας Αντωνίου -την οποία και βασάνισαν- για υποτιθέμενη
παραβίαση περιοριστικών όρων, ο ολοκληρωτισμός του καπιταλισμού είναι εδώ! Τα
αφεντικά του τόπου αυτή τη στιγμή δε χρειάζονται ούτε Μεταξάδες ούτε
Παπαδόπουλους για να καταλύσουν τους νόμους της αστικής δημοκρατίας. Το αστικό
δίκαιο είναι αποκλειστικά στα χέρια των ισχυρών και εφόσον τα αφεντικά παίζουν μόνα
τους μπάλα στο πεδίο της ταξικής πάλης με αντίπαλο ένα αποπροσανατολισμένο,
ανοργάνωτο και φοβισμένο νεοπρολεταριάτο, διαστέλλουν την ερμηνεία των νόμων
κατά το δοκούν και χωρίς κανένα προκάλυμμα.

Από την άλλη μέσα από τη διαρκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης, τα αφεντικά και το κράτος τους
καλλιεργούν τον φόβο και την ήττα, και οργανώνουν μια κοινωνία φοβική, που τρέμει να βγει στο
δρόμο, που τρέμει να διεκδικήσει το δικαίωμα της στη ζωή. Μια κοινωνία στην οποία ο φόβος είναι
διάχυτος, διάσπαρτος, και ασαφής, και παραμένει να αιωρείται ελεύθερα και να μας στοιχειώνει όλους.
Με την οριστική αθώωση των δουλεμπόρων της μανωλάδας, τις δολοφονίες των μεταναστών από
κάθε λογής μπάτσους στα σύνορα και τον επ’ αόριστον εγκλεισμό τους στα σύγχρονα νταχάου, με τον
υπό συζήτηση νόμο για ξήλωμα των ήδη στραγγαλισμένων συνδικαλιστικών ελευθεριών -μια και η
διαπραγμάτευση με το καθεστώς είναι πια άχρηστη για τα αφεντικά- το καθεστώς καταδεικνύει ποιο
είναι το δόγμα για τη διαχείριση της εργατικής δύναμης τόσο της ‘νόμιμης’ όσο και της ‘παράνομης’.
Με τους όλο και εντονότερους ταξικούς φραγμούς στο σύστημα υγείας, για να εμπεδώσουμε πως η
αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης δεν είναι πια και τόσο υπόθεση του κράτους. Εργατικό δυναμικό
σ’ αυτό το κράτος έχουμε περισσότερο απ’ ότι χρειάζεται η φάση του ελληνικού καπιταλισμού σήμερα.
Και η διαχείρισή του δεν είναι ζήτημα μόνο του επίσημου κράτους. Είναι και κομμάτια της ελληνικής
κοινωνίας που κάνουν καλή δουλειά. Ο ολοένα και εντονότερος εκφασισμός της, αυτό το σκοπό έχει.
Να είναι οι ξένοι και ντόπιοι εργάτες πειθαρχημένοι και φοβισμένοι απέναντι στις αποφάσεις του
ελληνικού κεφαλαίου.
Τα ιδιώνυμα των τρομονόμων, οι εκδικητικές συνθήκες ομηρίας, η υλική και ηθική εξόντωση που
επιβάλλουν οι κρατούντες σ’ αυτόν εδώ τον τόπο, δε στοχεύουν και αφορούν μόνο τους αναρχικούς
υπονοώντας μια εσωτερική κόντρα κράτους-αναρχίας. Είναι τα μέσα που χρησιμοποιούνται εναντίον
όποιων επιλέξουν να παλέψουν για τα συμφέροντα τους κόντρα στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό,
κόντρα στο κράτος και στο κεφάλαιο. Η καταστολή και οι διώξεις όμως δεν μπορεί να αποτελούν
άλλοθι αδράνειας ούτε αιτία δηλώσεων νομιμοφροσύνης. Ιστορικά δεν υπήρξε ποτέ περίοδος
που αυτοί που αγωνίζονται να μην βρίσκονται στο στόχαστρο της κρατικής κατασταλτικής
επίθεσης. Ιδιαίτερα σε περιόδους βαθιών συστημικών κρίσεων σαν αυτή που βιώνουμε, η
καταστολή, χωρίς να εννοούμε μόνο την αστυνομία αλλά γενικά το πέρασμα στη διαρκή
κατάσταση εκτάκτου ανάγκης είναι ο στυλοβάτης κάθε απόπειρας να επιβληθούν νέα μέτρα και
νέα μνημόνια. Και επειδή η καταστολή από τη φύση της είναι επεκτατική και όσο δεν συναντάει
αναχώματα προχωρά, η μόνη απάντηση μπορεί να είναι η οργάνωση του νεοπρολεταριάτου με
σκοπό την αναβάθμιση και όξυνση του αγώνα ενάντια στα αφεντικά και τους σχεδιασμούς
τους, ενάντια δηλαδή στη νέα οργάνωση της ελληνικής καπιταλιστικής κοινωνίας, με βάση,
όχημα και πρόσχημα την κρίση. Με σκοπό τη δημιουργία δικιάς μας πολιτικής ατζέντας και με
βάση τα δικά μας συμφέροντα και όχι των αφεντικών.

Το ξέρουμε, μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν. Με μικρά και σταθερά βήματα, με πίστη στις
δυνάμεις μας και με όπλο τις δικές μας αυτόνομες δομές, με μέσα που επιλέγουμε οι ίδιοι και όχι
με αυτά που μας επιτρέπει κάθε φορά η κυριαρχία, μακριά από ψευδοδιλλήματα περί
νομιμότητας, διαχειριστικές λογικές και εκλογικές αυταπάτες, να οργανώσουμε τη δράση μας
και να αγωνιστούμε κόντρα στο κράτος και στο κεφάλαιο, με κοινωνική δράση και ταξικό
προσανατολισμό.

Πέλοτο,
11.2014

Προκηρυξη παρουσιασης της Ιδρυτικης Διακηρυξης του Πελοτο, 03.2014

Προκήρυξη που τυπώθηκε σε 1000 αντίτυπα τον Μάρτη του 2014, η οποία συνοψίζει την Ιδρυτική διακήρυξη του Πέλοτο.
Μπορείς να την κατεβάσεις σε pdf από εδώ ή να τη διαβάσεις παρακάτω.

 

Δεν είναι και πολύ μακριά το 2009. Χρονιά που αρχίσαμε να νοιώθουμε τι είναι η κρίση και πως αυτή “δούλεψε” στην ελλάδα. Και λέμε πως “δούλεψε” γιατί πραγματικά κάποιοι κάνανε χρυσές δουλειές.

Ενώ κάποιοι άλλοι είδαμε τις τσέπες μας να αδειάζουν, τα καλοριφέρ να φεύγουν και το κρύο να έρχεται, το αφεντικό να μας πληρώνει όλο και πιο αραιά και έναν –κρυφό και φανερό- καθημερινό φασισμό να πυκνώνει όλο και περισσότερο τον αέρα που αναπνέουμε. Και όλη αυτή η κατάσταση να γίνεται όλο και εντονότερη, και να επηρεάζει όλο και βαθύτερα, ένα όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας.

Και ποιος φταίει για όλα αυτά;

Μήπως φταίμε εμείς που είχαμε πολλά καγιέν; μήπως φταίνε οι γερμανοί που καταδιώκουν εμάς τους έλληνες; μήπως φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι που ήταν τόσο μα τόσο πολλοί και τρώγανε τόσα χρόνια το κρατικό χρήμα; μήπως φταίνε οι μετανάστες που μας παίρνουν τις ωραίες, τις ξεκούραστες και τις τόσο καλοπληρωμένες δουλειές; βρε μήπως φταίνε οι πολιτικοί που τους αφήσαμε να κάνουν τη δουλειά τους και δεν την έκαναν; Και είναι διεφθαρμένοι από πάνω. Ρε παιδιά; μήπως μας ψεκάζουνε;

Εντάξει, το ξέρουμε ότι οι απαντήσεις που δόθηκαν μαζικά ήταν αναμενόμενες. Δόθηκαν στην τηλεόραση, τις πετάξανε κάτι τσιράκια των αφεντικών (βλέπε μεγαλοδημοσιογράφοι, πολιτικοί, «ειδικοί αναλυτές» και άλλοι καλοπληρωμένοι ρουφιάνοι), τα αναμασήσαμε και μείς στα καφενεία και τις δουλειές μας και τις ουρές του οαέδ. Τα είπαμε χωρίς να πολυπαιδευτούμε. Στερεότυπα και θεωρίες συνωμοσίας. Ω τι ευκολοχώνευτο.

Αλλά εμείς νομίζουμε ότι αυτές οι απαντήσεις έχουν ένα πολύ συγκεκριμένο σκοπό. Να μας αποπροσανατολίσουν. Να μας κρατήσουν μακριά από το τι πραγματικά φταίει, να μεταθέσει τις ευθύνες “στον άλλο”, “στον ξένο”, “στο διαφορετικό”. Να οχυρωθούμε πίσω από το φόβο μας. Να κανιβαλίσουμε απέναντι σε άτομα της τάξης μας. Ο ένας ενάντια στον άλλο.

Αυτό είναι. Είτε επιρρίπτουμε τις ευθύνες απλά στους εκάστοτε διαχειριστές του συστήματος, είτε σε άλλες κοινωνικές ομάδες, είτε στους ίδιους τους εαυτούς μας, τελικά μένουμε μακριά από την ουσία του ζητήματος. Το γεγονός δηλαδή ότι τέτοιου είδους κρίσεις είναι αναπόσπαστο κομμάτι του καπιταλιστικού συστήματος. Και κάποιοι βγαίνουν κερδισμένοι από αυτές, κάποιοι άλλοι χαμένοι.

 

Κρίση δικιά μας ή των αφεντικών;

Πολλά είναι τα χαρακτηριστικά ενός συστήματος κοινωνικής οργάνωσης. Και πολλά τα επίπεδα αλληλοεμπλεκόμενων εξουσιαστικών σχέσεων σε ένα τόσο πολύπλοκο (και παρανοϊκό) σύστημα όπως είναι το καπιταλιστικό σύστημα του 21ου αιώνα. Αλλά έχει ένα βασικό, κεντρικό χαρακτηριστικό. Και αυτό είναι η προσπάθεια παραγωγής κέρδους. Η προσπάθεια συσσώρευσης του μέγιστου δυνατού πλούτου από τα αφεντικά, με το μικρότερο δυνατό κόστος. Και όπου κόστος διάβαζε “εργατική δύναμη”.

Και σκάει η κρίση στην ελλάδα. Και τα αφεντικά βλέπουν ότι τα κέρδη δεν πάνε και τόσο καλά. Κάποιοι αρχίζουν μάλιστα να κλείνουν τις επιχειρήσεις τους –ή τα εργοστασιάκια, τις εταιριούλες κλπ- γιατί δεν τους είναι συμφέρον να τις έχουν ανοιχτές. Οι τράπεζες δεν βλέπουν τα ταμεία τους να γεμίζουν χρήμα. Και τι θα γίνει τώρα; Μα φυσικά θα μετατεθεί η ευθύνη και οι όποιες συνέπειές της στους φτωχότερους. Στους απλούς υπηκόους αυτού του κράτους. Το κόστος που λέμε δηλαδή, πρέπει –για τα αφεντικά και τα συμφέροντά τους- να μειωθεί κι άλλο. Να υποτιμηθεί. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι ένα μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού θα πεταχτεί στην αχρηστία και θα οδηγηθεί στην αναξιοπρέπεια. Η υποτίμηση αυτή, της αξίας της εργατικής δύναμης, μέσα από την επίθεση σε κάθε “παλιό κεκτημένο των εργαζομένων” και τις στρατιές ανέργων που δημιουργεί, εξυπηρετεί με συνέπεια το σκοπό της απομάκρυνσης του κομματιού αυτού των νεο-προλεταρίων, που σε συνθήκες κρίσης θεωρείται πλεονάζον.

 

Κράτος προσόδου

Και μια και οι κάθε λογής εργάτες σ’ αυτόν τον τόπο έχουν ξεχάσει ότι έχουν κοινό συμφέρον απέναντι στα αφεντικά τους, και μαζί έχουν ξεχάσει φυσικά και πώς να πολεμούν γι αυτό, πήραν το λόγο κάτι αρχισυνδικαλισταράδες, κάτι πρόεδροι φορέων, κάτι συντεχνιακοί ξεπουλημένοι από καιρό τύποι, που τις εποχές των παχιών αγελάδων έπαιζαν το ρόλο τους μια χαρά. Δηλαδή μεσολαβούσαν τα όποια αιτήματα αυτών που επίσημα εκπροσωπούσαν στην κεντρική εξουσία αυτού του κράτους, δηλαδή τους μικρούς και μεγάλους αξιωματούχους, είτε φανερούς και επίσημους, είτε κρυφούς και ανεπίσημους, μέσα στον κρατικό μηχανισμό. Αλλά δεν είναι μόνο αυτοί που είχαν καβατζωθεί (ή είχαν προσπαθήσει να καβατζωθούν) όλα αυτά τα χρόνια, από τη μεταπολίτευση μέχρι πριν μια 5ετία. Ήτανε το σύνολο σχεδόν της ελληνικής κοινωνίας. Που προσπάθησε να πιάσει μια “άκρη” στο κράτος. Είτε γερή και σιγουρότερη και “πιο κοντά στο κέντρο”, και έτσι με περισσότερα λεφτά και περισσότερες ευκολίες και περισσότερη εξουσία. Είτε πιο “στην απέξω”, ίσα-ίσα να βάλουμε το παιδί στο δημόσιο, να σβήσουμε καμιά κλήση, να κάνουμε κάνα αυθαιρετάκι. Όλο αυτό το σύστημα νομής προσόδων μέσω της κρατικής δομής, από την οποία πηγάζουν λογιών-λογιών και διαφορετικής ποιότητας εξουσίες, ονομάζεται κράτος προσόδου. Και μέχρι πρόσφατα ήταν ένα καθοριστικό στοιχείο διαμόρφωσης της νεοελληνικής κοινωνίας και της κουλτούρας της.

 

Ολοκληρωτισμός και κράτος ασφάλειας

Σήμερα που η κρίση ανάδευσε τα λιμνάζοντα νερά και επέβαλε στα αφεντικά να πάρουν τα μέτρα τους, όλα αυτά μας τελείωσαν. Ή τέλος πάντως μας τελειώνουν. Δεν χρειάζεται πλέον το κράτος να συνδιαλλαγεί με κανέναν εκπρόσωπο κοινωνικής ομάδας, με κανένα συνδικαλιστικό στέλεχος της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, τους κάνει πέρα και τους βάζει και χειροπέδες άμα κάνουν τους καμπόσους. Γιατί η ταξική ισορροπία άλλαξε και τα αφεντικά αυτού του κράτους θέλουν να το κάνουν σαφές παντού. Δεν έχει πια συμφωνίες και “κοινωνική ειρήνη” από την πλευρά τους. Δεν έχουν πια περιθώρια άμα θέλουν να είναι στα ίδια επίπεδα κερδών με πριν, άμα θέλουν να διατηρήσουν τις “δουλίτσες” τους και να τις επεκτείνουν. Έχει ξύλο σε όποιον αντιστέκεται, έχει φυλακές σε όποιον δεν έχει το απαιτούμενο συμβιβασμένο φρόνημα, έχει τρομοκρατία στο πεζοδρόμιο και τραμπουκισμό στη δουλειά άμα σηκώσεις κεφάλι και διαφωνήσεις έμπρακτα.

Και όλα αυτά γίνονται επίσημα. Το προσωπικό των αφεντικών, αυτοί που λέμε βουλευτές και υπουργοί και πρόεδροι της δημοκρατίας, τα κάνουν νόμους και στα γρήγορα. Με υπουργικές αποφάσεις και προεδρικά διατάγματα. Κατώτατος μισθός ούτε 500 ευρώ, ένσημα άμα είσαι κάτω από 25 δεν έχει, 5 μήνες δουλειά με “πρόγραμμα” από τις 8 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ- 5 μήνες ανεργία χωρίς επίδομα… τώρα δούλεψε και τις κυριακές!!! Και από την άλλη έχει όλο και περισσότερους μπάτσους, με όλο και περισσότερα όπλα, όλο και περισσότερους τρομονόμους, όλο και περισσότερο ξύλο, όλο και περισσότερη τηλεόραση που δείχνει τρομοκράτες, και γιάφκες, και μολότοφ και γενικώς πουλάει φόβο (και μαζί ρίχνει και κανένα σάπιο κόκαλο τύπου Τσοχατζόπουλος, για να ροκανίζουμε αγριεμένοι). Φόβο και στο δρόμο και στη δουλειά και στο σπίτι.

 

Οι φασίστες είναι δυνατοί για να είσαι φθηνός εργάτης

Και δεν έχει μόνο κρατικούς φρουρούς της νομιμότητας του δυνατού και της τάξης που τα αφεντικά απαιτούν. Έχει και παρακρατικούς, και τα τελευταία χρόνια είναι περισσότερο οργανωμένοι και περισσότερο δυνατοί. Μιλάμε για τους φασίστες, που είναι πια μέρος της καθημερινότητας (ίσως περισσότερο της τηλεοπτικής από της πραγματικής). Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που γίνεται με την κρίση του καπιταλισμού, ούτε έβρεξε και έφερε πολλούς. Το να είναι το φασιστικό κόμμα δυνατό και με επιρροή στην κεντρική πολιτική ατζέντα του ελληνικού κράτους είναι πολιτική διαχείρισης της κρίσης. Όχι δικιάς μας. Αλλά των αφεντικών. Και αυτή η πολιτική απαιτεί φασίστες δυνατούς. Για να φοβίζουν τον μετανάστη εργάτη ακόμα περισσότερο, να είναι ακόμα πιο φθηνός, ακόμα πιο αδύναμος να απαιτήσει τα δίκια του. Και συνεπακόλουθα, να είναι και ο ντόπιος εργάτης πιο φθηνός (μια και ο πάτος του βαρελιού κατεβαίνει ακόμα περισσότερο) και πιο φοβισμένος. Για να είναι “η πατρίδα” και “το έθνος” τα στοιχεία που αποκλειστικά και με ρατσιστικό και εθνικιστικό μίσος θα ορίζουν τους νέο-προλετάριους αυτού του τόπου. Και να θάβεται η ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνίας κάτω από το μουσικό χαλί του εθνικού ύμνου. Όπου όλοι μαζί, αφεντικά και εργάτες, έχοντες και μη, λύκοι και πρόβατα γινόμαστε ένα. Για να μισήσουμε “τον άλλο”, “τον ξένο”, “το διαφορετικό”. Και να μείνει στο απυρόβλητο αυτός που πραγματικά μας κάνει τη ζωή πατίνι. Το αφεντικό μας και το κράτος του.

Δεν είναι ότι ξαφνικά έγιναν τόσοι οι φασίστες σ’ αυτόν τον τόπο, είναι ότι πολλοί σύνδεσαν τα προσωπικά –μικρά ή μεγαλύτερα- συμφέροντά τους με τον τραμπουκισμό και τα βρώμικα λεφτά. Είναι ότι σε έναν κόσμο που καταρρέει, ο ρατσισμός, ο σεξισμός, ο ελληναρισμός που έτσι κι αλλιώς προϋπηρχε, ήρθε και μετασχηματίστηκε σε οργάνωση μπράβων των αφεντικών και του σάπιου κόσμου τους, της φτώχιας και του κανιβαλισμού. Και άμα τα κομμάτια του κράτους συγκρούονται μεταξύ τους (ας πούμε ο Σαμαράς κυνηγά τη Χρυσή Αυγή) εκπροσωπώντας και διαφορετικά μεγάλα συμφέροντα τις περισσότερες φορές, δεν είναι δικιά μας δουλειά να υπερασπιστούμε τον έναν ή τον άλλον τύραννο της ζωής μας.

 

Και ποιοι είμαστε εμείς και τι να κάνουμε και γιατί

Αυτό που πρέπει να υπερασπιστούμε είναι τα δικά μας συμφέροντα και τη δικιά μας ζωή. Να οργανώσουμε τη δικιά μας πολιτική για το πώς θα χρησιμοποιήσουμε την κρίση για το δικό μας όφελος. Την καπιταλιστική κρίση αυτή των αφεντικών και του κόσμου τους, να την κάνουμε μια ευκαιρία για μας και μια μεγάλη τρύπα για τα αφεντικά και τα τσιράκια τους. Γιατί τα αφεντικά μας και το κράτος τους, έχουν από καιρό καταλάβει τα δικά τους συμφέροντα και μέχρι αυτή τη στιγμή μας κάνουν όλο και πιο αδύναμους, όλο και πιο φοβισμένους, όλο και πιο φθηνούς. Και έτσι όπως πάμε, όταν “αρχίσει η ανάπτυξη” (που αν ακούσεις λίγο πιο προσεκτικά θα καταλάβεις ότι άρχισε… αλλά όπως αναμενόταν όχι για μας), εμείς θα έχουμε πάνω από τα κεφάλια μας μια τέτοια κατάσταση: 500 ευρώ μισθός άμα είσαι στους ευνοημένους και δε δουλεύεις σε «πρόγραμμα κατάρτισης» ή «μαθητείας» ή γενικώς κάτι 5μηνίτικο, ασφάλιση γιοκ, οι απεργίες ημιπαράνομες, φύγε συ – έλα συ σε κάθε δουλειά, αργίες δεν θα υπάρχουν, συσσίτια κρατικών και παρακρατικών φασιστών, κάθε λογιών μπάτσοι να πουλάνε τρομοκρατία παντού.

Γι αυτό εμείς, το νεοπρολεταριάτο αυτού του κόσμου, θα πρέπει να οργανωθούμε ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά, για να μη χαθούμε. Και εμείς είμαστε σαφέστατα η πλειοψηφία αυτής της κοινωνίας. Είτε είμαστε έλληνες είτε είμαστε ξένοι, είτε είμαστε χριστιανοί είτε μουσουλμάνοι, και άντρες και γυναίκες, και νέοι και μεγαλύτεροι, είτε δουλεύουμε σε γραφείο είτε στο εργοτάξιο, είτε στην αίθουσα είτε με το δίσκο στο χέρι, είτε στον υπολογιστή είτε με το σφυρί έχουμε κάθε λόγο να κινηθούμε ενάντια στο μέλλον που ετοιμάζεται για τις ζωές μας.

Το ξέρουμε ότι δεν είμαστε όλοι αυτοί ακριβώς το ίδιο. Αλλά οι διαχωριστικές μας γραμμές θαμπώνουν. Δημιουργείται ένα μεγάλο κοινωνικό πεδίο-χωνευτήρι όπου συνυπάρχουμε “παραδοσιακοί” και “νέου τύπου” εργάτες. Κάποιοι με πτυχία από πανεπιστήμια, κάποιοι χωρίς. Κάποιοι που περίμεναν ότι θα γίνουν καλοβαλμένοι μηχανικοί/γιατροί/δικηγόροι, κάποιοι που πίστευαν ότι με την τέχνη που μαθαίνουν θα ανοίξουν πετυχημένη επιχείρηση. Κάποιοι που δουλεύουν στο εργοστάσιο και κάποιοι που κάνουν μαθήματα σε σχολεία και φροντιστήρια. Κάποιοι στον τόπο τους, και κάποιοι άλλοι οδηγημένοι εδώ από την ανάγκη. Κάποιοι που μόλις βγήκαν από τη σχολή τους και ψάχνουν πεντάμηνο πρόγραμμα από τον ΟΑΕΔ και κάποιοι που ακόμα είναι σε μια σχολή και σερβίρουν σε μπαρ.

Ε μέσα από αυτήν την τεράστια μάζα ανθρώπων περιμένουμε να ξεπηδήσουν συλλογικές αρνήσεις αυτού του μαύρου παρόντος και μέλλοντος. Με κατεύθυνση ανατρεπτικές καταστάσεις και όχι ανατροπές παιγμένες στην τηλεόραση και μεσολαβημένες με ψήφους. Το πώς ακριβώς θα γίνουν τα πράγματα κανείς δεν μπορεί να τα ξέρει. Να οργανωθεί όμως, να σκεφτεί και να συζητήσει μαζί με άλλες και άλλους, να βγει στο δρόμο, να απαιτήσει τη ζωή που του κλέβουν… αυτό, μπορεί να το κάνει.

Αναρτηση πανο σε συγκεντρωση κατα τη διαρκεια 24ωρης απεργιας της ΑΔΕΔΥ, 12.03.2014

Πανό που ανάρτησε το Πέλοτο, στη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε μπροστά από το κτίριο της Νομαρχίας.

IMG_20140312_104904

IMG_20140312_104904