All posts by peloto

Ανακοίνωση για το εργατικό «ατύχημα» στην Ξάνθη στις 19/6/2020

Ανακοίνωση για το εργατικό «ατύχημα» που σημειώθηκε στο εργοτάξιο κατασκευής του κάθετου άξονα Δημαρίου-Ροτντοζέμ, με κατάληξη ένα νεκρό εργάτη και τρεις ακόμα τραυματίες, έπειτα από την κατάρρευση τοιχίου αντιστήριξης, το οποίο τους καταπλάκωσε.
Μπορείς να την κατεβάσεις σε μορφή pdf από  εδώ. 

 

Την Παρασκευή 19/6 σημειώθηκε ένα επιπλέον εργατικό ατύχημα στο εργοτάξιο κατασκευής του κάθετου άξονα Δημαρίου – Ροτντοζέμ, με θύματα ένα νεκρό εργάτη και τρεις τραυματίες, έπειτα από την κατάρρευση τοιχίου αντιστήριξης, το οποίο τους καταπλάκωσε. Πρόκειται για το δεύτερο θάνατο εργάτη στο συγκεκριμένο εργοτάξιο μέσα στο διάστημα των τελευταίων 5 μηνών. Η λίστα των εργατικών ατυχημάτων, θανατηφόρων ή μη, ολοένα και αυξάνεται σε πανελλαδικό, αλλά και τοπικό επίπεδο.

Να υπενθυμίσουμε το δεύτερο εργατικό ατύχημα που σημειώθηκε αρχές του μήνα στην ΕΛΒΙΖ. Πιο συγκεκριμένα, το πρωί της Τρίτης 2/6 ένας οδηγός φορτηγού έχασε την ζωή του στο εργοστάσιο της ΕΛΒΙΖ στο Πετροχώρι Ξάνθης. Ενώ είχε ξεφορτώσει την σόγια στο εργοστάσιο, σήκωσε την καρότσα του προκειμένου να την καθαρίσει από τα υπολείμματα και αυτή ήρθε σε επαφή με τα εναέρια καλώδια που ήταν ακριβώς από πάνω, ο οδηγός άγγιξε την πόρτα για να δει τι έχει συμβεί και βρήκε ακαριαίο θάνατο. Είναι ο δεύτερος θάνατος τα τελευταία δυόμιση χρόνια στο συγκεκριμένο εργοστάσιο.

Αυτή είναι η εργασιακή πραγματικότητα που έρχεται σήμερα να αντιμετωπίσει η κοινωνική βάση. Εργάτες πεθαίνουν δουλεύοντας σε εργοστάσια κάτεργα. χωρίς τις απαραίτητες προφυλάξεις, διανομείς στο βωμό της άμεσης παράδοσης, εργάτες στις οικοδομές και στα διυλιστήρια χωρίς τα κατάλληλα μέτρα προστασίας κλπ. Τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα και σίγουρα δεν πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις. Αποτελούν μια από τις σύγχρονες πρακτικές των αφεντικών και δεν μπορεί να είναι ξεκομμένη από την γενικότερη κοινωνικοπολιτική κατάσταση που επικρατεί.

Οι επιπτώσεις από το νέο ξέσπασμα της κρίσης έχουν ήδη αρχίσει να φαίνονται (Ήδη από τα τέλη Απριλίου μετράμε 50.000 απολύσεις και οι επίσημες προβλέψεις του Δ.Ν.Τ. θέλουν την ανεργία να εκτινάσσεται στο 25-30% καθώς και πτώση του ΑΕΠ της χώρας κατά 10%.) και το κράτος και οι διαχειριστές του μαζί με τα ντόπια αφεντικά, για άλλη μια φορά, πάνε να τις φορτώσουν στις πλάτες μας. Για τον εργάτη, λοιπόν, η ασφάλεια στην δουλειά είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Για το αφεντικό, όμως, σ’ ένα σύστημα που οι εργάτες είναι αναλώσιμοι μπροστά στην κερδοφορία του, τα μέτρα προστασίας και ο κατάλληλος εξοπλισμός για τους εργαζόμενους, είναι «κόστος» και όσο η κρίση βαθαίνει και αφήνουμε χώρο σε αυτές τις τακτικές, τόσο τα εργατικά «ατυχήματα» θα πληθαίνουν.

Με την επανεκκίνηση της οικονομίας μετά την πανδημία, η εργασία εντατικοποιείται, οι μισθοί πέφτουν στο μισό με την εκ περιτροπής εργασία, η επισφαλής και μαύρη εργασία νομοθετούνται, κάνοντας τις εργασιακές συνθήκες ακόμα πιο δυσμενείς. Αντίθετα, φοροαπαλλαγές, μείωση ασφαλιστικών εισφορών και απελευθερωμένα ωράρια «δωρίζονται» στα αφεντικά. Αυτή είναι η νέα εργασιακή ζούγκλα. Να δουλεύουμε όλο και πιο πολύ, όλο και πιο ελαστικά, όλο και φθηνά, όλο και πιο επικίνδυνα.

Γιατί τα σπασμένα που άφησε η παύση της παραγωγής, εξαιτίας της πανδημίας, πρέπει να τα πληρώσουν οι εργαζόμενοι, προκειμένου να ρεφάρουν τα αφεντικά για τα χαμένα κέρδη τους. Έτσι, η πίεση και η ένταση στην εργασία αυξάνεται, αυξάνοντας και τον κίνδυνο ατυχημάτων που κοστίζουν ανθρώπινες ζωές. Τα κέρδη των αφεντικών βάφονται με το αίμα των εργατών. Η υγεία και η αξία της ζωής των εργαζομένων υποβαθμίζεται ακόμα περισσότερο. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα εργασιακών χώρων που όχι απλά δε μερίμνησαν για ασφαλείς συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους τους, αλλά επιβάλλουν εξοντωτικούς ρυθμούς με πετσοκομμένους, ταυτόχρονα, μισθούς.

Τα αφεντικά, που σκέφτονται τα συμφέροντα της τάξης τους γνωρίζουν την ενότητα τους. Πατάνε στο δικό μας φόβο και όσο συνηθίζουμε στο θάνατο εργατών συνεχίζουμε την υποβάθμιση της εργατικής μας δύναμης. Όσο εμείς δίνουμε χώρο και ανεχόμαστε κάθε λογής αφεντικό, τόσο θα πέφτουν τα μεροκάματα, τόσο θα χειροτερεύουν οι συνθήκες εργασίας, τόσο θα καθίσταται αυτονόητη η εργοδοτική αυθαιρεσία. Για να ανατραπεί αυτό, πρέπει να ξεχάσουμε τις ατομικές λύσεις και να οργανωθούμε. Απέναντι στην όλο και βιαιότερη εκμετάλλευση της εργατικής μας δύναμης, να προτάξουμε την ταξική αλληλεγγύη και τη συλλογική αντίσταση. Την οργάνωση στους χώρους της δουλειάς για καλύτερους μισθούς και συνθήκες εργασίας με κατάλληλα μέτρα ασφαλείας. Για την ανατροπή των σχέσεων εκμετάλλευσης και εξουσίας και το χτίσιμο ενός νέου κόσμου ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ!

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ!

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΑΣ!

Η ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΥΓΕΙΑΣ ΔΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ, ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ – Κοινή ανακοίνωση για το νέο κορωνοϊό

Κοινή ανακοίνωση από το Πέλοτο, τη Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά (Θεσσαλονίκη) και την Κατάληψη Παλιού Νεκροτομείου (Αλεξανδρούπολη) για όσα διαδραματίζονται με αφορμή την πανδημία του νέου κορωνοϊού. Μπορείς να την κατεβάσεις σε μορφή pdf από εδώ.

 

Η ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΥΓΕΙΑΣ ΔΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ –

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ!

 

1) Τι είναι ο κορωνοϊός;

Τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε πανδημία του λεγόμενου “κορωνοϊού”. Ενός ιού, ο οποίος έχε δείξει υψηλότερα, από τους αντίστοιχους ιούς, ποσοστά μεταδοτικότητας και υψηλή ικανότητα να μολύνει όσους έρχονται σε επαφή με κάποιον φορέα. Ο ίδιος ο ιός, μπορεί να αποδειχτεί θανατηφόρος, κάτι που κυρίως αφορά ευπαθείς ομάδες και ειδικά ηλικιωμένους και ανθρώπους οι οποίοι έχουν συνήθως και άλλα προβλήματα υγείας (διαβήτη, καρδιοπάθειες, καρκίνο).

 

2) Σύστημα υγείας

Το ποσοστό θνησιμότητας του ιού, έχει κυρίως σχέση με το επίπεδο του συστήματος υγείας του κάθε κράτους/περιοχής. Εκεί που υπάρχει επαρκές προσωπικό, κρεβάτια στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ), αλλά και σχετικός έλεγχος της εξάπλωσης του ιού, τα ποσοστά είναι εμφανώς μικρότερα. Από την άλλη σε καπιταλιστικά κράτη όπου η υγεία αντιμετωπίζεται με όρους αγοράς, κέρδους δηλαδή, και η δημόσια παροχή της υποβαθμίζεται, τα ποσοστά ανεβαίνουν. Στην Ιταλία για παράδειγμα αυτή τη στιγμή εξαιτίας της ανεπάρκειας του συστήματος υγείας και της υπερπληρότητας των ΜΕΘ αλλά και των νοσοκομείων οι γιατροί καλούνται να αποφασίσουν το ποιοι θα ζήσουν και ποιοι θα πεθάνουν περιθάλποντας αυτούς που έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης σαν να είναι σε εμπόλεμη ζώνη. Η κατάσταση προφανώς και δε φαίνεται να καλυτερεύει στα κράτη με ιδιωτικοποιημένα συστήματα υγείας, όπως στις ΗΠΑ, όπου περιθάλπονται μόνο όσοι έχουν ασφάλιση, με τους αρμοδίους κρατικούς φορείς τους να κάνουν εκτίμηση ότι οι θάνατοι θα φτάσουν το 1,7 εκατομμύρια αν δεν ελεγχθεί με κάποιο τρόπο η κατάσταση.

 

Τώρα στη δικιά μας περίπτωση έχουμε ένα επίσης υποστελεχωμένο και υποβαθμισμένο δημόσιο σύστημα υγείας  με τεράστιες ελλείψεις σε ιατρονοσηλευτικό προσωπικό και πολλές κλειστές ΜΕΘ αλλά και νοσοκομεία εξαιτίας αυτών. Στα πλαίσια της πανδημίας ο υπουργός υγείας έκανε εξαγγελίες για προσλήψεις γιατρών, νοσηλευτών και λοιπού απαραιτήτου προσωπικού και παρακαλούσε να γίνουν αιτήσεις, ενώ στην πραγματικότητα, εν τέλει, σε αυτές τις 2000 προσλήψεις δεν υπήρχε ούτε μια θέση για γιατρούς. Αντίθετα η μόνη προκήρυξη για αυτούς είναι να παρέχουν υπηρεσίες για 4 μήνες με μπλοκάκι. Ταυτόχρονα λήγουν συμβάσεις επικουρικών χωρίς καμία συζήτηση για μονιμοποίηση τους ή για να προσλάβει αυτούς που η θητεία τους έχει ήδη λήξει το προηγούμενο διάστημα. Εν ολίγοις, μας κοροϊδεύουν μες στα μούτρα μας στήνοντας επικοινωνιακό παιχνίδι με την υγεία μας για να δείξουν ότι από μεριάς τους τη δουλειά τους την έκαναν ενώ στην πραγματικότητα δεν παίρνουν κανένα ουσιαστικό μετρό αντιμετώπισης της κατάστασης.

 

Στην Ελλάδα, ακόμα και από τα χρόνια πριν τα μνημόνια, υπήρχε διαρκής προσπάθεια υποβάθμισης του συστήματος υγείας. Αυτή τη στιγμή το ελληνικό κράτος διαθέτει 7.500 γιατρούς, αριθμός μικρότερος από τους κληρικούς που πληρώνει και απειροελάχιστος μπροστά στους αστυνομικούς και στρατιωτικούς που προσλαμβάνει διαρκώς για να συντηρεί την εξουσία της αστικής τάξης πάνω στις ζωές μας. Η κατάσταση μέσα σε περιόδους κρίσης επιδεινώθηκε: τα αστικά κόμματα συναγωνίζονταν για το ποιο θα υποβαθμίσει παραπάνω το δημόσιο και ποιοτικό χαρακτήρα της υγείας, ενώ κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τα ασφαλιστικά ταμεία, σπρώχνοντας τον πληθυσμό στην ιδιωτική υγεία και ασφάλιση. Στις μέρες μας, μόλις πρόσφατα είχαμε τις δηλώσεις πρωθυπουργού για την ιδιωτική πρωτοβουλία που θα βοηθήσει τα δημόσια νοσοκομεία με ιδιωτικούς τομογράφους σε αυτά, τις δηλώσεις Γεωργιάδη για μείωση προσωπικού, την τοποθέτηση μάνατζερ και στρατιωτικών στις διοικήσεις των νοσοκομείων για να τα μετατρέψουν σε ΣΔΙΤ (συμπράξεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα) αλλά και τις μειώσεις εισφορών των εργοδοτών για τα ασφαλιστικά ταμεία. Αξίζει να αναφέρουμε πως λεφτά από τα ασφαλιστικά ταμεία πολλάκις στο παρελθόν έχουν δοθεί ως δάνεια σε επιχειρηματίες, έχουν τζογαριστεί σε χρηματιστήρια, έχουν πετσοκοπεί για να αποπληρωθούν χρέη τραπεζών. Ενώ πριν μία εβδομάδα μάθαμε πως θα δουλεύουμε ως τα 68 από το’22, ενώ αργότερα το όριο θα φτάσει τα 72 έτη. Την ίδια στιγμή, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα ΜΜΕ, ως εργαλεία ιδεολογικής επιβολής του κεφαλαίου σπαταλούν εδώ και δεκαετίες πολύ χρόνο για να μας πείσουν για μια ατομοκεντρική αντίληψη για τα πάντα, κάτι που δεν αφήνει απ’ έξω τόσο το ζήτημα της ασφάλισης όσο και της υγείας. Έτσι προσπαθούν, ακόμα και σε συνθήκες κρίσης, να μας πείσουν πως ο καθένας μόνος του τα καταφέρνει καλύτερα, για να δικαιολογούν τις – χωρίς προηγούμενο – ιδιωτικοποιήσεις που πραγματοποιούνται με το τσουβάλι αυτή την περίοδο.

 

Βέβαια δε μας κάνει καθόλου εντύπωση το ότι οι εξετάσεις για τον κορωνοϊό που κοστίζουν σε ιδιωτικά νοσοκομεία 290 ευρώ, χτύπησαν άσχημα ακόμα και σε θιασώτες της καπιταλιστικής αυτής λογικής. Έχει τέλος, ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο διεθνείς κρατικοί και επιχειρηματικοί κύκλοι συγκρούονται για το ποιος θα προλάβει να βρει πρώτος το εμβόλιο και για αυτό τον ιό με μόνο τελικό στόχο να δει τα κέρδη του να αυξάνονται. Η υγεία και το ανθρώπινο σώμα, αλλά και κάθε κοινωνική ανάγκη (νερό, τροφή, στέγαση, πρόσβαση στην ενέργεια, μετακινήσεις) έχουν πάψει, χωρίς να κρατιούνται καν τα προσχήματα, να νοούνται ως αγαθά που μπορούν να υπάρχουν μονάχα συλλογικά και κοινωνικά και δεν αποτελούν τίποτα άλλο πέρα από εμπορεύματα που αποφέρουν κερδοφορία για το κεφάλαιο. Τέλος δεν είναι άγνωστες οι αντίξοες και εξαντλητικές συνθήκες μέσα στις οποίες δουλεύουν οι εργαζόμενοι στη δημόσια υγεία εδώ και πολλά χρόνια, κάτι που επιδεινώνεται ραγδαία με την κατάσταση σήμερα, ενώ έχει σημασία να αναφέρουμε πως την ίδια στιγμή δισεκατομμύρια ξοδεύονται για πολεμικό εξοπλισμό, καραβανάδες και μπάτσους, οι οποίοι θα στελεχώσουν την πρώτη γραμμή κρούσης του κεφαλαίου για τις μέλλουσες αναταραχές εντός των συνόρων, αλλά και για τις επεκτατικές περιπέτειες που ονειρεύονται βιομήχανοι, εφοπλιστές, πετρελαιάδες. Και εδώ θα πρέπει εμείς να διαλέξουμε το που προτιμάμε να δίνονται τα δικά μας λεφτά…

 

3) Κοινωνική απομάκρυνση, ο τρόπος του κράτους για να αντιπαλέψει τον κορωνοϊό

Μια σειρά, κρατών – όχι όλων όμως -, ανίκανων να αντιμετωπίσουν την πανδημία έχουν προχωρήσει σε πρακτικές που προωθούν την κοινωνική απομάκρυνση, τον όσο γίνεται δηλαδή μικρότερο συνωστισμό των ανθρώπων στις πόλεις και τα χωριά. Η επιλογή αυτή, εκτός από τους προφανείς λόγους, ορίζεται  τόσο από το επίπεδο του συστήματος υγείας, όσο και από βαθύτερες επιδιώξεις του κράτους και του κεφαλαίου.

 

Μέσω αυτής της τακτικής αφενός έχουμε την επιβράδυνση της εξάπλωσης της νόσου έτσι ώστε να μειωθούν οι θάνατοι λόγω έλλειψης προσωπικού ή θέσεων στις ΜΕΘ. Αφετέρου έρχεται να εφαρμοστεί σε μία προσπάθεια εθνικής ή και υπερεθνικής συσπείρωσης, η οποία μετά από τα απαραίτητα στάδια της τρομοκράτησης, της στρεβλής πληροφόρησης, της εμπέδωσης του υγιεινισμού ως ιδεολογία που και πάλι αφορά το άτομο και την “προσωπική του ευθύνη” απέναντι στο “σύνολο”, δικαιολογεί μέτρα τα οποία το κράτος προβάρει για τον επόμενο καιρό, μέτρα που έχουν συγκεκριμένο ταξικό πρόσημο, μέτρα που στοχεύουν στην πειθάρχηση αυτών που θα πληρώσουν τα σπασμένα της επερχόμενης κρίσης.

 

Στρατός στους δρόμους και απαγόρευση κυκλοφορίας από τη μία και γιγάντωση της ατομικής ευθύνης για να κρυφτεί η κρατική ευθύνη για την κατάντια του συστήματος υγείας από την άλλη, αποτελούν τη διπλή κρατική πολιτική. “Όλοι μαζί” μας λέει το κράτος και ετοιμάζει το στρατό να αντιμετωπίσει τον εσωτερικό εχθρό, “όλοι μαζί” μας λένε οι εργοδότες που αυτές τις μέρες κάνουν σκληρές μπίζνες στις πλάτες μας. “Εγώ είμαι εδώ για να σας προστατεύσω και θα υπακούσετε σε ό,τι επιβάλω” λέει το κράτος για να συσπειρώσει κάτω από τη φτερούγα του τους υπηκόους του τονίζοντας πως η εξάπλωση του ιού είναι πρώτιστα δικιά μας ατομική ευθύνη, βάζοντας έτσι κάτω από το χαλάκι τη στρατηγική του επιλογή για υποβάθμιση της δημόσιας υγείας εδώ και δεκαετίες. Την ίδια στιγμή, καθυστέρησε επικίνδυνα πολύ να κλείσει τις ορθόδοξες εκκλησίες, αυτή την υγειονομική βόμβα, τον απόλυτο σκοταδισμό που ακόμα και μετά από τόση δημόσια κατακραυγή επέλεξε να μην πάρει μέτρα για το κλείσιμο των ναών, μέτρα στα οποία προχώρησαν σιίτες, σουνίτες και καθολικοί…

 

Μέσα σε όλα αυτά, με καραβανάδες και μπάτσους να δολοφονούν και να βασανίζουν στα σύνορα και με τη σιγή νεκροταφείου να απλώνεται στα μετόπισθεν, η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης δεν ήταν το μόνο που πέρασε. Περιμένουμε σε λίγες μέρες, πέρα από τα έκτακτα μέτρα, να περάσουν τώρα το νομοσχέδιο-έκτρωμα για την απαγόρευση των διαδηλώσεων, το νομοσχέδιο που θα διώκει με ιδιώνυμο οποιονδήποτε συμμετείχε σε διαδήλωση που δεν είχε πάρει άδεια από την αστυνομία. Η πλήρης στρατιωτικοποίηση των κοινωνικών σχέσεων, ένα αόριστο μα ισχυρό αίσθημα φόβου, ο ατομικισμός και ο κανιβαλισμός, η κρατική προσταγή, η συνήθεια της σιωπής μπροστά στην εκμετάλλευση και την ανεργία που θεριεύουν αυτές τις μέρες αλλά και στην πιθανή παρουσία του στρατού που όλο και πιο ενεργά εμπλέκεται μέσα στην κοινωνική πραγματικότητα, ήρθαν για να μείνουν. Αυτό που λέμε συνοπτικά, δεν είναι ότι ήταν κρατική ή διακρατική επιλογή η εξάπλωση του ιού. Αλλά το ότι το κράτος έχει τους μηχανισμούς να εκμεταλλεύεται οτιδήποτε παρουσιαστεί μπροστά του και να το χρησιμοποιήσει προς όφελός του, αλλά και προς όφελος του κεφαλαίου, κομμάτι του οποίου, με τους δικούς του μηχανισμούς, καταφέρνει και από αυτή την κατάσταση να κερδοφορήσει.

 

4) Εργοδοτικές καφρίλες

Όλη αυτή η κατάσταση με την εξάπλωση του κορωνοϊού  έχει προκαλέσει μία σύγχυση τόσο στους κρατικούς μηχανισμούς όσο και σε ολόκληρη την κοινωνία. Η κυβέρνηση για να εμποδίσει την εξάπλωση του ιού αποφάσισε να αναστείλει τη λειτουργία καταστημάτων και επιχειρήσεων, πλην μερικών. Ένα σωρό ερωτήματα μπορούν να μας γεννηθούν με αυτή την κατάσταση καθώς κάνοντας μια ανάλυση της πραγματικότητας βλέπουμε πως με μαθηματική ακρίβεια οδηγούμαστε σε ένα ζοφερό μέλλον για την τάξη μας. Το κύριο ερώτημα που γεννάται είναι πώς θα επιβιώσουμε οικονομικά από αυτή την κατάσταση και προφανώς αναφερόμαστε σε εμάς, στους από τα κάτω, στην εργατική τάξη. Βλέπουμε για μία ακόμη φορά πως το κράτος τρέχει να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των αφεντικών, χωρίς προφανώς να κάνει ανάλογες κινήσεις για τους εργαζόμενους. Βλέπουμε διάφορες ελαφρύνσεις του κράτους ως προς τις επιχειρήσεις και τους εργοδότες, όπως είναι η αναστολή του ΦΠΑ για τέσσερις μήνες και η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών που οφείλουν να δώσουν οι εργοδότες για τα ένσημα των εργαζομένων. Βλέπουμε τους εργοδότες να εκμεταλλεύονται αυτό το χάος που έχει προκαλέσει η πανδημία και με δικαιολογίες του τύπου «όλοι πρέπει να συνεισφέρουμε σε αυτή την κατάσταση» να προσπαθούν να μας ξεζουμίσουν ακόμα παραπάνω, ενώ οι ίδιοι προφανώς δε συνεισφέρουν με κανέναν τρόπο. Ίσα ίσα πολλοί βρήκαν ακόμα μια ευκαιρία, μέσα από αυτή την κατάσταση, να βγάλουν περισσότερα κέρδη και αυτό φυσικά στις πλάτες των εργαζομένων τους. Βλέπουμε ότι ως μέσο αποφυγής του συνωστισμού προωθείται η ευελιξία του ωραρίου χωρίς να είναι απαραίτητο να δηλώνεται, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στα αφεντικά να εκμεταλλευτούν ακόμα παραπάνω τους εργαζομένους τους καθώς η μη ύπαρξη δηλωμένου ωραρίου ανοίγει το δρόμο για απλήρωτες υπερωρίες και για την εφαρμογή του προτύπου των “on call” συμβάσεων με βάση τις οποίες οι εργαζόμενοι πρέπει να είναι πάντα διαθέσιμοι για εργασία, αλλά αποδεσμεύονται εξίσου εύκολα όταν κρίνουν οι εργοδότες ότι είναι ασύμφοροι. Βλέπουμε επιχειρήσεις να αναγκάζουν τους εργαζομένους τους να πάρουν άδειες άνευ αποδοχών (όπως πχ έγινε στα public). Βλέπουμε την παντελή έλλειψη μέσων προστασίας των εργαζομένων που καλούνται να δώσουν τη μάχη στην πρώτη γραμμή, στα νοσοκομεία, στα σούπερ μάρκετ, στα φαρμακεία, στους ντελιβεράδες οι οποίοι όχι μόνο θέτουν την υγεία τους σε κίνδυνο, αλλά λόγω της υποστελέχωσης και της αυξημένης ζήτησης γίνονται λάστιχο και επιφορτίζονται με τεράστιο όγκο δουλειάς (ενδεικτικό είναι ότι ανακοινώθηκε η διεύρυνση του ωραρίου για τα μάρκετ και τις αποθήκες καθώς και η κυριακάτικη εργασία). Βλέπουμε να ανακοινώνεται άδεια ειδικού σκοπού για τους γονείς που πρέπει να μείνουν σπίτι με τα παιδιά τους από όταν έκλεισαν τα σχολεία, όμως η μία στις τέσσερις μέρες άδειας αφαιρείται από τις κανονικές άδειες του γονέα.

 

Και την ίδια στιγμή που διασφαλίζονται στο βαθμό του εφικτού τα μέτρα για τη διαφύλαξη των επιχειρήσεων εις βάρος των εργαζομένων, βλέπουμε την παντελή έλλειψη από πλευρά του κράτους για μέριμνα για τους εργαζόμενους και τους άνεργους. Με το ξέσπασμα της πανδημίας έγιναν αμέτρητες απολύσεις και εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι αναμένονται για όσους θα απασχολούνταν στον τουρισμό, άλλοι υπόκεινται σε υπερεκμετάλλευση, άλλοι σε κίνδυνο της υγείας τους, σε άλλους παγώνουν οι μισθοδοσίες για όσο δε δουλεύουν. Οι εργαζόμενοι τόσο κατά τη διάρκεια όσο και με τη λήξη του συναγερμού θα είμαστε στη χειρότερη μοίρα από όλους. Οφείλουμε να συσπειρωθούμε και να οργανωθούμε στα σωματεία μας για διεκδίκηση εγγυημένου εισοδήματος για όσους μένουμε χωρίς μισθό, πάγωμα των ενοικίων και της πληρωμής λογαριασμών, ασφαλείς συνθήκες εργασίας για όλους

 

5) Μετανάστες – Φυλακισμένοι – Έγκλειστοι σε ψυχιατρεία

Την ίδια στιγμή το ελληνικό κράτος συνεχίζει τη δολοφονική αντιμεταναστευτική του πολιτική, ως προπύργιο για την Ε.Ε τόσο στα νησιά όσο και στον Έβρο, χτυπώντας ανελέητα τους μετανάστες στα σύνορα και στοιβάζοντάς τους σε ανοιχτά ή κλειστά κέντρα κράτησης και κάτω από άθλιες συνθήκες. Αν μέχρι τώρα η πολιτική αυτή χαρακτηριζόταν από την απανθρωπιά και τη βαρβαρότητά της, τώρα με την εξάπλωση του κορωνοϊού και καθώς όλες οι υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες έχουν ρητές εντολές να μη συνωστίζονται δε μας μένουν λόγια για να την περιγράψουμε.

 

Είναι πλέον 10 φορές πιο επιτακτική η ανάγκη για αποσυμφόρηση των κέντρων κράτησης των νησιών και η μεταφορά τους στην ενδοχώρα όπου θα μπορούν να προστατέψουν τους εαυτούς τους μένοντας σε αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής.. Όσο δε συμβαίνει αυτό είναι ξεκάθαρο ακόμα και στον πιο αφελή ότι το ελληνικό κράτος και η Ευρωπαϊκή Ένωση καταδικάζει ξανά αυτούς τους ανθρώπους να νοσήσουν και πολλοί εξ αυτών να πεθάνουν χωρίς πρόσβαση στην υγεία, καθώς εδώ και μήνες έχουν φροντίσει να τους την στερήσουν με την κατάργηση του ΑΜΚΑ.

 

Στην περίπτωση δε, που το ρημαγμένο από τις αστικές πολιτικές δημόσιο σύστημα υγείας καταρρεύσει τα πράγματα γίνονται πολύ πολύ χειρότερα για αυτό και οφείλουμε να το προστατέψουμε. Το να καταρρεύσει πρακτικά δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω από το να μην μπορεί να εξυπηρετήσει όσους και όσες το έχουν ανάγκη. Αρχικά λοιπόν, θα υποβαθμιστεί η ποιότητα παροχής υπηρεσιών υγείας και στη συνέχεια θα ξεκινήσει η ιεράρχηση του ποιοι θα μπουν στη ΜΕΘ και ποιοι θα αφεθούν σπίτι τους να πεθάνουν. Εκεί λοιπόν, όπως συμβαίνει πάντα, μετά τους αστούς, προτεραιότητα θα έχουν αυτοί που ο καπιταλισμός θεωρεί παραγωγικούς για αυτό και εμείς από την πλευρά μας οφείλουμε να ενώσουμε τις φωνές μας με τις μετανάστριες, τους φυλακισμένους, τους ηλικιωμένους, τους καρκινοπαθείς, τους έγκλειστους σε ψυχιατρικά ιδρύματα ώστε να ληφθούν ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ τα ίδια μέτρα που λαμβάνονται για όλους τους υπόλοιπους και για να παλέψουμε ενάντια στον κανιβαλισμό και το καθεστώς εξαίρεσης που τους επιβάλουν.

 

6) Στοιχεία για την παγκόσμια οικονομία, η αρχή μιας κρίσης

Σαν να μη φτάνανε όλα όσα καλούμαστε ήδη να αντιμετωπίσουμε (τον κίνδυνο στην υγεία μας, την «προσωρινή» απόλυση, την υποχρεωτική λήψη άδειας, τη συνέχιση της εργασίας με ελλιπή μέτρα προστασίας κλπ) η εξάπλωση του κορωνοϊού φαίνεται ότι θα είναι καταλύτης και για το ξέσπασμα μιας ακόμα παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Οι οικονομικές κρίσεις είναι δομικό συστατικό του καπιταλισμού ο οποίος είναι καταδικασμένος να αναπαράγει έναν φαύλο κύκλο που κατρακυλάει όλο και πιο κάτω με κάθε κρίση να παγιώνει και να νομιμοποιεί χειρότερες συνθήκες για τους από τα κάτω αυτού του κόσμου. Στην προκειμένη περίπτωση τα σημάδια της επερχόμενης κρίσης υπήρχαν από καιρό, παραδεκτά ακόμα και από το ΔΝΤ ή άλλες οικονομικές και κρατικές μελέτες. Το ξέσπασμα όμως της επιδημίας, με την επιβολή των μέτρων για τον περιορισμό της, όπως είναι αναμενόμενο έχει -και θα έχει- σοβαρές επιπτώσεις στην οικονομία. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι το Φεβρουάριο οι αυτοκινητοβιομηχανίες εμφάνισαν μία πτώση σε πωλήσεις της τάξης του 80%, ενώ οι αεροπορικές εταιρείες αναμένεται εντός του 2020 να χάσουν ως και 113 δις ευρώ. Επίσης, είναι προφανές ότι οι επιχειρήσεις που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με τον τουρισμό πλήττονται σοβαρά από την εξάπλωση του ιού, όπως και όλες οι δραστηριότητες που σχετίζονται με την ψυχαγωγία, την εστίαση, τη διασκέδαση. Φυσικά, δε θα μπορούσαν παρά να επηρεαστούν και οι μπίζνες στον τομέα της ενέργειας. Το πάγωμα της παραγωγής και των μετακινήσεων οδήγησε σε μείωση της κατανάλωσης πετρελαίου, δίνοντας έτσι το έναυσμα για το ξέσπασμα ενός πολέμου τιμών μεταξύ των μεγάλων παικτών -όπως Ρωσία και Σαουδική Αραβία- οι οποίες παλεύουν για το ποια θα επικρατήσει. Αυτές τις ημέρες η Goldman Shacks ανακοίνωσε πως αναμένεται παγκόσμια οικονομική κατάρρευση τους επόμενους δύο μήνες. Τα παραπάνω τα αναφέραμε ενδεικτικά για να δοθεί μία σύντομη εικόνα για το πόσο εύκολο είναι να ξεσπάσει άλλη μία οικονομική κρίση. Αυτό όμως στο οποίο αξίζει να δώσουμε βάρος είναι  το ότι, είτε μιλάμε για τα θύματα της επιδημίας, είτε για τις οικονομικές της προεκτάσεις χαμένες από αυτήν την ιστορία θα βγούμε για άλλη μία φορά οι προλετάριες.

 

Ήδη βλέπουμε την ντόπια κυβέρνηση να εξαγγείλει σειρά μέτρων για τη διευκόλυνση και προστασία των επιχειρήσεων, ενώ ανάλογες κινήσεις φυσικά δε γίνονται για την προστασία των εργαζομένων, των άνεργων, των μεταναστριών, των συνταξιούχων, των άστεγων, των έγκλειστων. Όπως και πριν την επιδημία, έτσι και τώρα, έτσι και μετά τη λήξη του συναγερμού τα κράτη θα φροντίζουν πάντα να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των αστών. Πριν λοιπόν καν προλάβουμε να βγούμε -έστω στη θεωρία γιατί πρακτικά δε βγήκαμε ποτέ- από τα μνημόνια και την κρίση, θα ξεσπάσει η επόμενη η οποία θα δώσει ξανά άλλοθι στα αφεντικά να πλουτίσουν σε βάρος μας, υποτιμώντας ακόμα παραπάνω τους όρους εργασίας μας, μετακυλίοντας όλο και παραπάνω βάρη του κόστους ζωής στις πλάτες μας και διαλύοντας πλήρως κάθε υπόνοια «κράτους πρόνοιας» μέσω ιδιωτικοποιήσεων. Για μια ακόμη φορά οι συνθήκες βρίσκουν απροετοίμαστη την τάξη μας, κάτι όμως που ξέρουμε πολύ καλά ότι είναι στο χέρι μας να αλλάξει και ότι μπορεί να αλλάξει εκεί που δεν το περιμένουμε, όπως έδειξαν πρόσφατα τα παραδείγματα των εξεγέρσεων στις χώρες τις λατινικής Αμερικής. Σε κάθε περίπτωση εμείς οφείλουμε να οργανώνουμε και να εντείνουμε την ταξική πάλη ακόμα και σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες γιατί ο πόλεμος μαίνεται ήδη από την άλλη πλευρά, το ερώτημα είναι αν θα καταθέσουμε τα όπλα ή αν θα τα στρέψουμε εναντίον τους.

 

7) Η στάση μας απέναντι στα μέτρα του κράτους

Και ενώ έχουμε μάθει να συναντιόμαστε στο δρόμο αγωνιζόμενοι ενάντια στα κράτη και το κεφάλαιο, έχουμε πάντα στο μυαλό μας το υψηλό αίσθημα (κοινωνικής και όχι ατομικής) ευθύνης απέναντι στο κοινωνικό σύνολο, χωρίς αυτό να μας καθιστά πιόνια του κρατικού μηχανισμού, υπάκουους αποδέκτες των πολιτικών του ή εθνικά συσπειρωμένο ακροατήριο. Αν σεβόμαστε κάποια από τα μέτρα, είναι γιατί οφείλουμε στο μέτρο των δυνάμεών μας να προστατεύσουμε τις αντοχές του συστήματος υγείας, το ίδιο το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, τους ίδιους τους ευάλωτους συνανθρώπους μας. Προστατεύουμε τις ευπαθείς ομάδες με τα μέτρα που μας ζητούν οι γιατροί και που το σύστημα υγείας αντέχει και συνεχίζουμε να παλεύουμε με εξωστρέφεια στην κοινωνία ενάντια σε όσα μας αδικούν, με φαντασία, στοιχειώδεις κανόνες προστασίας μας αλλά και των γύρω μας αλλά και με εφευρετικότητα στους τρόπους παρέμβασής μας.

 

Δε θα υπογράψουμε ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΟΜΕΡH ΑΝΑΚΩΧΉ της ταξικής πάλης από πλευράς μας. Στηρίζουμε τους αγώνες των εργαζομένων στις βιομηχανίες της Ιταλίας που απαιτούν τα απαραίτητα μέτρα προστασίας από τον κορωνοϊό (κάτι που αγνοεί η κυβέρνηση του Τζουζέπε) ή να σταματήσει η παραγωγική δραστηριότητα. Στηρίζουμε τις απεργίες των εργαζομένων σε ντελίβερι στην Μπολόνια που έρχονται σε υπερβολικά στενή επαφή με τους πελάτες. Στηρίζουμε τις εξεγέρσεις των κρατουμένων (που ήδη έχουν φτάσει τους 6 θανάτους) στις φυλακές τις Ιταλίας που τους απαγορεύουν τα  επισκεπτήρια, εξαιτίας του ιού, ενώ το ίδιο το κράτος αμελεί τις απάνθρωπες συνθήκες εντός φυλακής, οι οποίες φυσικά αποτελούν πιθανότερο τρόπο εξάπλωσης του ιού.

 

Έχοντας αυτά κατά νου θα προσπαθήσουμε, στο μέτρο των δυνάμεών μας, να σπάσουμε την προσπάθεια του κράτους να στοχοποιήσει τον καθένα ατομικά για να καλύψει τις δικές του ανεπάρκειες, θα παλέψουμε για την απελευθέρωση του δημόσιου χώρου και την περιφρούρηση της όποιας κοινωνικότητας είχαν αφήσει όρθια, ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζουμε, δουλειά τη δουλειά και γειτονιά τη γειτονιά, την επόμενη μέρα που θα μας βρει να ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ με μαζικούς και μαχητικούς όρους για τη δημοσιά και δωρεάν υγεία για όλους, για τα εργασιακά κεκτημένα, για την ελεύθερη μετακίνηση των μεταναστών, για τους φυλακισμένους, για αυτούς που θα βγουν τα σπίτια τους σε πλειστηριασμό, για όλους τους προλεταρίους που θα βρεθούν μαζικά στην ανεργία τον επόμενο καιρό. Αντί να χειροκροτούμε στα μπαλκόνια των σπιτιών μας όπως μας προτρέπουν οι αστοί, κρατάμε ακριβή λογαριασμό για όλα τα εγκλήματα του κράτους και του κεφαλαίου που συντελούνται (και) αυτές τις μέρες, στηρίζουμε με τις πράξεις μας το έργο των γιατρών και των νοσηλευτών και δεν αφήνουμε μόνους τους όσους δεν έχουν σπίτι να κλειστούν, τους γείτονές μας που δεν έχουν λεφτά λόγω απόλυσης, τις ευπαθείς ομάδες. Λέμε από τώρα πως: αν μπορεί να γίνει κατανοητό το κλείσιμο των μαγαζιών ή των γηπέδων, δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να γίνει δεκτή κατάσταση γενικευμένης καραντίνας και κατ’ οίκον περιορισμού, καθώς ούτε επιστημονικά δικαιολογείται, ούτε βέβαια μπορεί να κρυφτούν οι πραγματικές προθέσεις του κεφαλαίου και του κράτους που αδυνατούν την ίδια στιγμή να κλείσουν τις εκκλησίες.

 

Ταυτόχρονα, αντιλαμβανόμαστε πως στη νέα κρίση που ξεσπάει με αφορμή την εμφάνιση της πανδημίας, εμείς θα είμαστε αυτοί που θα πληρώσουμε τα σπασμένα και θα καλεστούμε από τα αφεντικά μας, ντόπια και ξένα, να σηκώσουμε το βάρος της στις πλάτες μας. Οφείλουμε, λοιπόν, να οργανώσουμε την αντεπίθεση μας ενάντια στην οικονομική αφαίμαξη που μας  προετοιμάζουν και ν α απαντήσουμε στις απλήρωτες εργατοώρες με αρνήσεις πληρωμών. Είμαστε στη μέση μιας πανδημίας με ελάχιστα εργαλεία στα χέρια για να αναλύσουμε το τι και το πως. Ζούμε ταυτόχρονα την επιβεβαιωμένη επίθεση σε όσους δεν έχουν λεφτά για ιδιωτική υγεία, σε όσους δε φάγανε αμάσητο το σανό της εθνικής ενότητας, σε όσους  αντιλήφθηκαν τι θα πει φόβος (πόσο μάλλον διογκωμένος από το κράτος), σε όσους ακολουθούν με συνείδηση και αυτοπειθαρχία μέτρα προστασίας χωρίς να τείνουν χείρα φιλίας στους υπεύθυνους αυτής της κατάστασης, σε όσους θα ζήσουν ακόμα πιο δύσκολα οικονομικά και κοινωνικά τα επόμενα χρόνια, στους εκατοντάδες χιλιάδες νέους άνεργους. Η απάντησή μας σε πρώτο χρόνο είναι η αλληλεγγύη, η δικτύωση, η κριτική ματιά στην κρατική διαχείριση, οι παρεμβάσεις στο μέτρο του δυνατού και σε δεύτερο χρόνο η οργάνωση και η επικείμενη αναβαθμισμένη σύγκρουση  με  αυτούς που μας αναγκάζουν να ζούμε με όρους επιβίωσης για να είναι εκείνοι βολεμένοι, με όσους  χρησιμοποιούν την εθνική ταυτότητα σαν όπλο πάνω στα κορμιά μας, με όσους πλουτίζουν από την εργασία μας, με όσους πραγματοποιούν και κερδίζουν από τους πολέμους, με τα κράτη και τους αστούς…

 

ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ & ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΠΙΟ ΕΥΑΛΩΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΙΒΑΡΥΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΥΠΟΤΙΜΗΘΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΜΕ ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ/ ΒΟΗΘΑΜΕ ΟΣΟΥΣ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ

 

ΔΕΝ ΤΣΙΜΠΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΔΕΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΑΝΕΧΘΟΥΜΕ ΣΤΡΑΤΟ ΣΕ ΚΛΕΙΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

 

ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΘΕ ΔΥΝΑΤΟ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΗ ΤΡΟΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΗ ΓΙΑ:

 

ΠΟΙΟΤΙΚΟ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ,  ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

 

ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ CAMPS & ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

 

ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ, ΠΛΗΡΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΑΔΕΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΩΜΕΣ ΜΙΣΘΩΝ ΣΕ ΟΣΟΥΣ/ΕΣ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΚΛΑΔΟΥ (εμπόριο, ντελίβερυ, γιατροί κλπ)

 

ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ, ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ ΔΕ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ

 

ΔΕ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟ ΡΟΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΜΕΤΡΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΑΔΥΝΑΜΩΝ

 

ΤΑΞΙΚΗ ΣΚΕΨΗ, ΤΑΞΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ,

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΞΕΚΙΝΑ ΝΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗΤΕΣ!

 

 

Κατάληψη Παλιού Νεκροτομείου (Αλεξανδρούπολη), Πέλοτο (Ξάνθη), Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά (Θεσσαλονίκη)

palionekrotomeio.espivblogs.net, peloto.espivblogs.net, anatolika.espivblogs.net

Οι μετανάστες είναι αδέρφια ταξικά

Κοινή προκήρυξη αλληλεγγύης στους/στις μετανάστ(ρι)ες και ενάντια στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, τον ιμπεριαλισμό και τον εκφασισμό από το Πέλοτο, το Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης και το Αυτόνομο Σχήμα Πολυτεχνικής Ξάνθης. Μπορείς να το κατεβάσεις σε μορφή pdf από εδώ.

Οι μετανάστες είναι αδέρφια ταξικά

Τις τελευταίες μέρες ερχόμαστε αντιμέτωποι με εικόνες ντροπής και απανθρωπιάς βγαλμένες από πολύ διαφορετικές και σκοτεινές εποχές. Στον Έβρο και γενικότερα στα σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας, παίζεται ένα γεωπολιτικό παιχνίδι ποδοσφαίρου με μπάλα τους μετανάστες, οι οποίοι  σήμερα δέχονται τη μεγαλύτερη επίθεση από το σύστημα στο οποίο ζούμε με αποτέλεσμα η αξία της ζωής τους να υποτιμάται μέρα τη μέρα. Η όξυνση των διακρατικών ανταγωνισμών στη Ν.Α. Μεσόγειο για το ποιος θα αρπάξει το μεγαλύτερο κομμάτι απ’ την πίτα των πρώτων υλών και των γεωστρατηγικών θέσεων μετατρέπει ξεριζωμένες οικογένειες και παιδιά σε ομήρους διπλωματίας και ανταγωνισμού των συμφερόντων των κρατών, των υπερεθνικών οργανισμών και του διεθνούς και εθνικού κεφαλαίου.

 

 Από τη μία πλευρά, το ελληνικό κράτος παρατάσσει ΜΑΤ και στρατό στα σύνορα, με σκοπό να αποτρέψουν το πέρασμα των μεταναστών. Οι οπλισμένοι τραμπούκοι του κρατικού μηχανισμού όταν δεν εκκενώνουν καταλήψεις και δεν επιτίθενται στο κίνημα, δέρνουν ή απειλούν με όπλα φοιτητές και επιτίθενται στους μετανάστες. Κράτος και καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. με την ακροδεξιά ρητορική τους, ενισχύουν το ήδη υφέρπον αντιμεταναστευτικό κλίμα, καταφερόμενοι με χυδαίες εκφράσεις ενάντια στους μετανάστες, τη στιγμή που ο υπεροπλισμένος μηχανισμός καταστολής του ελληνικού κράτους επιτίθεται με χημικά σε ανυπεράσπιστους, πάμφτωχους ανθρώπους, στρέφει τα όπλα πάνω τους και απειλεί με πραγματικά πυρά. Εντέχνως, λοιπόν, δημιουργείται η εντύπωση σε ένα διευρυμένο πλέον κοινωνικό κομμάτι, το οποίο εδώ και καιρό μετατοπίζεται ραγδαία προς τα δεξιά και συντηρητικοποιείται, πως το ελ. κράτος βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε κατάσταση πολιορκίας, αν όχι και σε πόλεμο. Από ποιους;! Από τα πιο υποτιμημένα κομμάτια και θύματα ενός συστήματος, τα οποία το ίδιο -από κοινού με τις «σύμμαχες χώρες»- δημιούργησε.

Η Ελλάδα πιστή στα συμφέροντα των ΕΕ-ΝΑΤΟ παίζει το ρόλο του εγγυητή των συμφερόντων του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου. Μετατρέπει τη χώρα σε μια απέραντη νατοϊκή βάση και ανταγωνίζεται τη Τουρκία στη χάραξη των ΑΟΖ, καθώς για τους ενεργειακούς πόρους, την εξόρυξη και τη μεταφορά υδρογονανθράκων (άξονας Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ, Αιγύπτου-Eastmed). Ταυτόχρονα, καταστέλλει τον εσωτερικό εχθρό, επιτίθεται στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, συκοφαντεί τις απεργίες κινητοποιήσεις και θεσμοθετεί νομικά την διάλυση των διαδηλώσεων, προχωρά απροκάλυπτα πλέον σε ιδιωτικοποιήσεις νοσοκομείων, όπως αυτό της Κομοτηνής, στην κατάργηση του ασύλου, καταστέλλει φοιτητικούς αγώνες, δομές του κινήματος και καταλήψεις, επιβάλει αστυνομοκρατία σε ολόκληρη τη γειτονιά των Εξαρχείων. Αβαντάρει το ακροδεξιό της ακροατήριο και προσπαθεί να σφυρηλατήσει  μία εθνική ενότητα με όχημα τον κανιβαλισμό, τον μιλιταρισμό  και τον εθνικισμό. Σε τελική ανάλυση οχυρώνεται και προετοιμάζεται υλικά και ιδεολογικά για μία πολεμική σύρραξη. Έτσι και τώρα δε διαφυλάσσει απλά τα δικά της σύνορα, αλλά ταυτόχρονα προστατεύει και τα σύνορα της ΕΕ των μνημονίων, της λιτότητας και της καταστολής.

 

Από την άλλη πλευρά, η Τουρκία ακολουθεί μια επεκτατική εξωτερική πολιτική. Έχοντας επέμβει τρεις φορές στη Συρία, προσπαθεί να εκμαιεύσει τη στήριξη ΕΕ και ΝΑΤΟ όσον αφορά βλέψεις της στη Μ. Ανατολή. Έτσι, ανοίγει τα σύνορα προωθώντας χιλιάδες μετανάστες στον Έβρο, εργαλειοποιώντας τους με έναν αισχρό τρόπο και επιδιώκοντας έτσι να λειτουργήσουν ως εκβιασμός για την ΕΕ και να έχει ως αποτέλεσμα στη στήριξη της στις ιμπεριαλιστικές της επεμβάσεις στη Βόρεια Συρία. Ταυτόχρονα, καταστέλλει κάθε μορφής εσωτερικό εχθρό και ενισχύει την εθνικιστική ιδεολογία και ρητορική.

 

Ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός, ωστόσο, είναι ένα υποσύνολο μιας μεγαλύτερης εικόνας. Η προσπάθεια των ΗΠΑ-ΕΕ να εκμεταλλευτούν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές στη Μ. Ανατολή για τα συμφέροντα του κεφαλαίου και ο ανταγωνισμός τους με τον αντίπαλο πόλο, τη Ρωσία, είναι η αιτία που δημιούργησε τις μαζικές μεταναστευτικές ροές. Οι ισχυροί αυτού του κόσμου, έχοντας λεηλατήσει επί δεκαετίες τα κράτη της Μ. Ανατολής, έχοντας φτωχοποιήσει εκατομμύρια κόσμου με βομβαρδισμούς, επεμβάσεις κ.λπ. βγάζουν την ουρά τους απ’ έξω σχετικά με το ζήτημα των μεταναστευτικών ροών. Αυτοί είναι που έχουν αιματοκυλίσει τις περιοχές αυτές και που αποφασίζουν για τη μοίρα των εκμεταλλευομένων αυτού του κόσμου.

 

Από τη μεριά μας, αντιλαμβανόμαστε πως η όξυνση των ελληνοτουρκικών συγκρούσεων και εντάσεων οδηγεί σε παρόμοιες, εχθρικές για τον κόσμο της εργασίας, πολιτικές και στις δυο πλευρές  του Αιγαίου. Ο κρατικός ολοκληρωτισμός, η ενίσχυση της εθνικής ενότητας, η καταστολή των ταξικών και κοινωνικών αγώνων σε συνδυασμό με την πολεμική προετοιμασία και το ρατσιστικό δηλητήριο οδηγεί στην ανάπτυξη και σύγκρουση δυο εθνικισμών. Ο κόσμος της εργασίας καταπίνοντας τη ρητορική των εκάστοτε εκμεταλλευτών του ετοιμάζεται να πολεμήσει, εναντιώνεται και εχθρεύεται τα πιο αδύναμα κομμάτια, τους μετανάστες και δεν αντιστέκεται στις πολιτικές που του τρώνε τη ζωή. Η κατάσταση και στα δύο κράτη οδηγείται κατ’ αυτόν τον τρόπο στον περαιτέρω εκφασισμό και στη συντηρητικοποίηση, με αγανακτισμένους πολίτες να τα βάζουν με ανυπεράσπιστους πρόσφυγες, νεκρούς μετανάστες στο Αιγαίο και ταυτόχρονα τα κοινωνικά αγαθά και οι ελευθερίες τους να τους τα παίρνουν μέρα με τη μέρα.

 

Αυτή είναι, άλλωστε, και η επίσημη πολιτική της ΝΔ. Η κοινωνική κατάσταση που παρέλαβε με τις ανύπαρκτες κοινωνικές αντιστάσεις και το δεξιά μετατοπισμένο πολιτικό σκηνικό ευόδωσε στην επιβολή του δόγματος «νόμος και τάξη». Έκλεισε, λοιπόν, το μάτι στα πιο συντηρητικά και αντιδραστικά κοινωνικά κομμάτια  και ταυτόχρονα έβαλε στο στόχαστρο τα πιο αδύναμα. Αυτά που έρχονται ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της ΕΕ γιατί καταδεικνύουν το πως στο σύστημα, στο οποίο ζούμε, γεννά τη φτώχεια και την εκμετάλλευση, το ρατσισμό και το φασισμό, την καταπίεση και την καταστολή. Η αντιμεταναστευτική κρατική πολιτική, όμως, δεν ξεκίνησε τώρα. Από τους πρώτους μήνες διακυβέρνησης, μέσα από μια αξιοθαύμαστη συστράτευση των ΜΜΕ προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλα τα προβλήματα μας οφείλονται στους κατατρεγμένους ασκεπείς μετανάστες που τους στερήθηκαν τα πάντα και αναζητούν μια ελπίδα για τη ζωή τους ή στα Εξάρχεια και στις καταλήψεις ή στους φοιτητές και το άσυλο. Για ποια «ανομία» μας μιλάνε και για ποια νομιμότητα; Ξέρουμε καλά ότι η αστική νομιμότητα είναι η νομιμότητα των πλουσίων και η ανομία που πολεμάνε είναι το δίκιο των από τα κάτω. Ποια είναι η ηθική τους όταν μιλάνε για «μεταναστευτική εισβολή»; Μετατρέπουν τα σύνορα σε εμπόλεμη ζώνη και κινητοποιούν εθνικιστικά κοινωνικά αντανακλαστικά στρέφοντας την κάννη σε άοπλους ανθρώπους, παιδιά και οικογένειες. Δημιουργούν μια ψευδή εικόνα και αντιμετωπίζουν ως εθνική απειλή πάμφτωχους ανθρώπους που δεν ξεπερνούν ούτε το 1% του ελληνικού πληθυσμού.

 

Στόχος τους είναι πάντα οι αδύναμοι, αυτοί που στενάζουν στις κακοπληρωμένες δουλειές, που ασφυκτιούν μέσα στις κοινωνικές νόρμες, αυτοί που κυνηγημένοι προσπαθούν να βρουν ένα τόπο να στήσουν τη ζωή τους. Όταν χτυπάνε τους μετανάστες, το πιο υποτιμημένο κομμάτι αυτής της κοινωνίας, ξέρουμε καλά ότι έρχεται η σειρά μας. Όταν χτυπάνε το αναρχικό κίνημα το κάνουν για να είμαστε όλοι ακόμα πιο αδύναμοι την επόμενη φορά που θα προσπαθήσουμε να διεκδικήσουμε κάτι από αυτά που μας κλέβουν. Όταν χτυπάνε το άσυλο και τις καταλήψεις χτυπάνε τις δομές του αγώνα, τα εργαλεία που είναι πάντα στη διάθεση όσων κάνουν το βήμα να κατέβουν στους δρόμους για να υπερασπιστούν τις ζωές τους.

 

 Επομένως, αν σήμερα αβαντάρουμε τις πολιτικές του κράτους, στρώνουμε οι ίδιοι το δρόμο ώστε αυτό να μας επιτεθεί ακόμα περισσότερο αύριο. Όσο οι κοινωνικές και ταξικές ανισότητες θα συντηρούνται και θα διευρύνονται, οι «έλληνες» μπάτσοι θα «δέρνουν έλληνες» αλλά και μετανάστες, ξεκινώντας από τα πιο ριζοσπαστικά και περιθωριοποιημένα κομμάτια ανεξαρτήτως έθνους και διευρύνοντας τη βεντάλια της καταστολής όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο, όπως έγινε τις προάλλες στα νησιά της Λέσβου και της Χίου, όπως πριν μερικά χρόνια στους αντιμνημονιακούς αγώνες, όπως γίνεται πάντα όταν εντείνεται ο κρατικός ολοκληρωτισμός και ο εκφασισμός.

 

Ενάντια, λοιπόν, στην κυρίαρχη ακροδεξιά ρητορική και στο ρατσιστικό οχετό που ολοένα και αυξάνεται να ορθώσουμε ανάστημα και να κάνουμε ξεκάθαρο πως οι μετανάστες δεν είναι ούτε τρομοκράτες, ούτε τυχοδιώκτες. Είναι τα αποκαΐδια της φτώχειας και των πολέμων στις πατρίδες τους. Είναι αυτοί που στοιβάζονται σε βάρκες και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Είναι οι σύγχρονοι εξόριστοι του 21ου αιώνα που προορίζονται για ξερονήσια (όπως συχνά ακούγεται από τους υποστηρικτές των ΕΕ-ΝΑΤΟ). Θα είναι η εικόνα από το μέλλον όσο δεν στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο και δεν οργανώνουμε τις αντιστάσεις μας απέναντι στις ορέξεις και τις στρατηγικές των δυνατών. Η οργή των «φιλοξενούμενων» μεταναστών είναι κομμάτι της δικής μας οργής. Μην ξεχνάμε την εξέγερση που πραγματοποιήθηκε στη Μόρια, το Σεπτέμβριο,μετά την πυρκαγιά που ξέσπασε σε κατάλυμα και οδήγησε στο θάνατο μιας γυναίκας, τον οποίο τα ΜΜΕ παρουσίασαν ως επιτηδευμένο εμπρησμό, και την επίθεση των ΜΑΤ που ακολούθησε, ως άμυνα

Ενάντια στις συμφωνίες Δουβλίνο και ΕΕ-Τουρκίας να προτάξουμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη και την ειρήνη μεταξύ των εκμεταλλευομένων. Να πραγματοποιήσουμε ρωγμές στην αντιμεταναστευτική πολιτική. Να στήσουμε αναχώματα ενάντια στην πολεμική προετοιμασία και στα συμφέροντα ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου. Να μη συνηθίσουμε την εξαθλίωση. Να ανοίξουν τα σύνορα και να δοθούν άσυλο και χαρτιά σε όλους τους μετανάστες.

 

  • Αλληλεγγύη στους/στις μετανάστ(ρι)ες
  • Χαρτιά, ΑΜΚΑ, και ελευθερία μετακίνησης σε όλους/ες
  • Να κλείσουν τώρα όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης
  • Μπλόκο στον πόλεμο και τον εθνικισμό

 

Πέλοτο | Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης | Αυτόνομο Σχήμα

Δίγλωσση αφίσα από τα νότια Βαλκάνια και τις δύο πλευρές της Κύπρου ενάντια σε πόλεμο, μιλιταρισμό, ιμπεριαλισμό κι εθνικισμό

 

Παρά τις πιθανές επιμέρους διαφοροποιήσεις, παρά τις δυσκολίες στην επικοινωνία – κάτι που δεν επέτρεψε προς το παρόν την καλύτερη δικτύωση με συντρόφους και συντρόφισσες από την Τουρκία- και κόντρα στην εθνικιστική/ μιλιταριστική ρητορική και την καταστολή ή την προσωρινή υπαναχώρηση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, σύντροφοι και συντρόφισσες από 21 πόλεις της ευρύτερης περιοχής μας στέλνουμε ένα σαφές μήνυμα.

Ένα σαφές αντιπολεμικό και αντιμιλιταριστικό μήνυμα που γεμίζει εδώ και λίγες μέρες τους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Ξάνθης, της Πάτρας, της Αλεξανδρούπολης, του Ηρακλείου, των Χανίων, της Λάρισας, του Ρεθύμνου, της Καβάλας, της Μυτιλήνης, της Ορεστιάδας, της Κομοτηνής, της Κέρκυρας, των Ιωαννίνων, της Μυτιλήνης, της Πάφου, της Λάρνακας, της Λεμεσού αλλά και των δύο πλευρών της διχοτομημένης Λευκωσίας.

Στα ελληνικά:

Τη στιγμή που Ελληνικό και Τουρκικό κράτος με τους “μεγάλους συμμάχους” τους συγκρούονται ακόμα και σε απομακρυσμένες περιοχές όπως η Λιβύη ή για το ποιος θα ελέγχει τον εναέριο χώρο της Β. Μακεδονίας…

Τη στιγμή που οι ανταγωνισμοί για τις ΑΟΖ, τις εξορύξεις και τους αγωγούς φυσικού αερίου που θα καταστρέψουν το φυσικό κόσμο για τα κέρδη των πολυεθνικών, πυροδοτούν νέες εντάσεις στο Αιγαίο, την Κύπρο και την Αν. Μεσόγειο…

Τη στιγμή που στο εσωτερικό των κρατών, η πολεμική προετοιμασία και ο μιλιταρισμός, εκτινάσσουν τις εξοπλιστικές δαπάνες, καταστέλλουν τον εσωτερικό εχθρό, “νομιμοποιούν” τη φτώχεια και την εκμετάλλευση…

ΕΙΜΑΣΤΕ ΞΕΚΑΘΑΡΟΙ: ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΣΑΣ. Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΗ ΧΩΡΑ!

OI ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ ΑΝΑΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ.

ΤΑΞΙΚΟ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ ΜΠΛΟΚΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ, ΤΟ ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ

Αντιμιλιταριστική αντιπολεμική πρωτοβουλία

Στα τουρκικά:

Yunan ve Türk devletlerinin “güçlü müttefikler”iyle birlikte, Libya gibi uzak bölgelerde veya Kuzey Makedonya’nın hava sahasını kimin kontrol edeceği gibi konularda çatışma içerisinde olduğu bir anda…

Doğal gaz hatları, Münhasır Ekonomik Bölge için yapılan rekabetin çokuluslu şirketlerin çıkarları için doğayı yok etmekle kalmayıp, Ege denizinde, Doğu Akdeniz’de ve Kıbrıs’ta yeni gerilimler yarattığı bir anda…

Devletlerin kendi içlerindeki savaş hazırlıkları ve militarizmin, savaş ekipmanlarına büyük masraflar yapmakta olduğu, “iç düşman”a baskılar uygulandığı, yoksulluk ve sömürünün “yasallaştırılmasının” yolun açtığı bir anda…

BİZLER AÇIK VE NET TAVIR ALIYORUZ: SİZİN ÇIKARLARINIZ İÇİN SAVAŞMAYACAĞIZ. BİZİM DÜŞMANLARIMIZ KENDİ ÜLKELERİMİZDE YAŞAMAKTADIRLAR!

KIBRIS, TÜRKİYE VE YUNANİSTAN İŞÇİ SINIFININ BİRBİRİYLE SAVAŞMASI İÇİN HİÇBİR NEDEN YOKTUR!

SAVAŞ, MİLLİYETÇİLİK, MİLİTARİZM VE EMPERYALİZME KARŞI SINIFSAL VE ENTERNASYONALİST BİR BLOK OLUŞTURALIM!

Güney Balkanlar ve Kıbrıs’ın Her İki Tarafında Savaş Karşıtı Antimilitarist Girişim

Στα αγγλικά:

At the same moment that the Greek and Turkish states along with their “powerful allies”- have conflicts that manifest in distant regions like Libya or that manifest about who will control the aerial space of North Macedonia…

At the same moment that the rivalries over who takes control of the Exclusive Economic Zones in order to extract and transport hydrocarbons and natural gas (a process which destroys nature for the profit of multinational companies), create new tensions in the Aegean Sea, in Cyprus and in the East Mediterranean Sea…

At the same moment that within each state war preparations and militarism lead to enormous expenses for warfare equipment, suppression of the so called “internal enemy” and “legalization” of poverty and exploitation…

WE ARE MAKING IT CLEAR: WE WON’T FIGHT FOR YOUR PROFITS. OUR ENEMIES ARE WITHIN OUR OWN COUNTRIES!

PROLETARIANS OF CYPRUS, TURKEY AND GREECE HAVE NO REASON TO FIGHT EACH OTHER!

CLASS AND INTERNATIONALIST BLOCKAGE OF WAR, NATIONALISM, MILITARISM, IMPERIALISM

Antimilitarist-antiwar initiative from southern Balkans and from the both sides of Cyprus

Οι εξεγέρσεις του χθες να γίνουν οι ανατροπές του αύριο | 6 Δεκέμβρη 2019

Προκήρυξη και αφίσα από κοινού με το Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης, επ’ αφορμή της συμπλήρωσης έντεκα χρόνων από την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκέμβρη του 2008 και την κοινωνική εξέγερση που την ακολούθησε.
Μπορείς να την κατεβάσεις σε μορφή pdf από εδώ.

 

Οι εξεγέρσεις του χθες να γίνουν οι ανατροπές του αύριο

Έντεκα χρόνια μετά το Δεκέμβρη του 2008, τότε που το οπλισμένο χέρι του κράτους σημάδευσε και σκότωσε ξανά, για να επιτελέσει το σκοπό του. Να επικυρώσει για μια ακόμα φορά το μονοπώλιο του κράτους στην άσκηση της βίας. Έντεκα χρόνια μετά το Δεκέμβρη του 2008, τότε που αυθόρμητα νέοι, μαθητές, φοιτητές, μετανάστες, άνεργοι, επισφαλείς εργαζόμενοι, ομοφυλόφιλοι, γυναίκες και άντρες που ζούσαν στο πετσί τους την καταπίεση και που τόσα χρόνια τρώγαν στη μάπα βία με στρογγυλή σφραγίδα βγήκαν στους δρόμους και κατέθεσαν τις δικές τους απόψεις σχετικά τη βία και την προέλευση της. Για περισσότερο από ένα μήνα σε όλη την επικράτεια ξέσπασαν συγκρούσεις με τις ομάδες καταστολής, έγιναν εμπρησμοί σε αστυνομικά τμήματα και τράπεζες, καταλήψεις σε κρατικά κτήρια και εκπαιδευτικά ιδρύματα, λεηλασίες στα χλιδάτα μαγαζιά των πλουσίων, παρεμβάσεις, διαδηλώσεις, απαλλοτριώσεις σε super market, συγκροτήθηκαν συνελεύσεις και συντονιστικά, ομάδες νομικής βοήθειας και πρώτων βοηθειών. Οι άνθρωποι που βρέθηκαν τότε στους δρόμους πήραν μια γερή ανάσα ελευθερίας και ξαναγύρισαν στην καθημερινότητα τους. Αυτό που έμεινε όμως είναι και το πιο σημαντικό: ότι όταν πιστέψουμε ότι έχουμε τη δύναμη μπορούμε να κάνουμε τα πάντα.

Έντεκα χρόνια μετά δεν υπάρχει χώρος ούτε για δάκρυα ούτε για μνημόσυνα. Αν θέλουμε πραγματικά να μην πάει στράφι η εξέγερση που ακολούθησε τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Κορκονέα, αν θέλουμε πραγματικά να μείνει κάτι από εκείνα τα χριστούγεννα του 2008 που αναβλήθηκαν επ’ αόριστον, τότε θα πρέπει να δούμε κατάματα το σημερινό επίδικο και να σηκώσουμε το γάντι απέναντι στην εξουσία. Μια εξουσία που αφήνει το δολοφόνο Κορκονέα να κυκλοφορεί ελεύθερος και ταυτόχρονα εξοντώνει πολιτικούς κρατούμενους δίχως αποδεικτικά στοιχεία.

Η νέα κυβέρνηση παρέλαβε μια κοινωνική έρημο, παρακαταθήκη από τα χρόνια εξουσίας του σύριζα. Με περιορισμένες επιλογές στη χάραξη οικονομικής πολιτικής μιας και οι κατευθύνσεις έχουν δοθεί εδώ και χρόνια, η νέα δημοκρατία στην προσπάθεια της να διαφοροποιηθεί, επένδυσε στο δόγμα της τάξης και ασφάλειας κλείνοντας το μάτι στα πιο σιχαμερά και συντηρητικά κομμάτια της κοινωνίας που ζούμε. Φασίστες, παπαδαριό, καραβανάδες, μπάτσους.

Μέσα από μια αξιοθαύμαστη συστράτευση των μμε προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλα τα προβλήματα μας οφείλονται στους κατατρεγμένους ασκεπείς μετανάστες που τους στερήθηκαν τα πάντα και αναζητούν μια ελπίδα για τη ζωή τους ή ότι οφείλονται στα Εξάρχεια, την πηγή της ανομίας, το ανοιχτό κουτί της Πανδώρας του καιρού μας. Για ποια «ανομία» μας μιλάνε και για ποια νομιμότητα; Ξέρουμε καλά ότι η αστική νομιμότητα είναι η νομιμότητα των πλουσίων και η ανομία που πολεμάνε είναι το δίκιο των από τα κάτω. Ποια είναι η ηθική τους όταν μιλάνε για «μεταναστευτική εισβολή» και αρνούνται να προσφέρουν φιλοξενία σε μετανάστες ενώ ταυτόχρονα φορτώνονται για έξι μήνες κάθε χρόνο 20.000.000 τουρίστες έναντι πληρωμής;

Ο στόχος τους είναι πάντα στα πιο αδύναμα κομμάτια της κοινωνίας, σε αυτούς που στενάζουν στις κακοπληρωμένες δουλειές, που ασφυκτιούν μέσα στις κοινωνικές νόρμες, σε αυτούς που κυνηγημένοι προσπαθούν να βρουν ένα τόπο να στήσουν τη ζωή τους, σε αυτούς που αγχώνονται για τα χρόνια που έρχονται και απελπίζονται για τα χρόνια που φύγαν. Όταν χτυπάνε τους μετανάστες, το πιο υποτιμημένο κομμάτι αυτής της κοινωνίας, ξέρουμε καλά ότι έρχεται η σειρά μας.

Όταν χτυπάνε το αναρχικό κίνημα το κάνουν για να είμαστε όλοι ακόμα πιο αδύναμοι την επόμενη φορά που θα προσπαθήσουμε να διεκδικήσουμε κάτι από αυτά που μας κλέβουν. Όταν χτυπάνε το άσυλο και τις καταλήψεις χτυπάνε τις δομές του αγώνα, τα εργαλεία που είναι πάντα στη διάθεση όσων κάνουν το βήμα να κατέβουν στους δρόμους για να υπερασπιστούν τις ζωές τους.

Γιατί τα πραγματικά προβλήματα μας είναι η ανασφάλεια, η ανεργία, οι σκατοδουλειές, τα ωράρια που έχουν γίνει λάστιχο, ο τσαμπουκάς των αφεντικών που έχει γίνει κανόνας, η ανύπαρκτη δημόσια υγεία, οι συντάξεις που όλο τις πληρώνουμε και ποτέ δεν θα τις πάρουμε, η ντροπή να ζουν δύο γενιές με τη σύνταξη του γέρου, ο ελεύθερος χρόνος που δεν υπάρχει, η αναμονή για την προκήρυξη του επόμενου οχτάμηνου, οι μετρημένες θέσεις στους παιδικούς σταθμούς, το μηνιάτικο που ποτέ δεν φτάνει για ένα μήνα, τα επιδόματα που πάντα κάπου σκαλώνουν και κόβονται, η επιστροφή του δώρου χριστουγέννων στα αφεντικά με σκυμμένο το κεφάλι, το μισό ένσημο τη βδομάδα, η αγωνία να τελειώσεις τη σχολή και η μεγαλύτερη αγωνία με το που πάρεις το χαρτί, το μόνιμο φλερτ με την κατάθλιψη και το σημαντικότερο, ότι προσπαθούμε να παλέψουμε με όλα τα παραπάνω μόνες και μόνοι.

Αυτή είναι η βία που ζούμε καθημερινά. Ενάντια σε αυτή τη βία εξεγερθήκαμε έντεκα χρόνια πριν. Για αυτούς τους λόγους αξίζει να αγωνιζόμαστε. Για να κερδίσουμε τη ζωή μας, κόντρα στην εξατομίκευση και την παραίτηση. Και ο δρόμος για αυτό είναι ένας: συλλογικοποίηση, αλληλεγγύη, οργάνωση, αγώνας, ανατροπή. Το ξέρουμε καλά: Όσοι και όσες έθεσαν τον εαυτό τους στο στρατόπεδο της ανατροπής του καπιταλισμού, με σκοπό έναν κόσμο αλληλεγγύης και ισότητας είναι αυτοί και αυτές που πρώτοι αντιμετώπισαν, αντιμετωπίζουν και θα αντιμετωπίζουν τις επιθέσεις της κυριαρχίας, είτε φυσικές είτε ιδεολογικές, είτε κρατικά οργανωμένες είτε «κοινωνικά υπαγορευμένες».

Αυτό συμβαίνει και τώρα. Το κράτος επιτίθεται ξανά, στους μετανάστες εκκενώνοντας τις καταλήψεις στέγης και μεταφέροντας τους σε λασπωμένα αντίσκηνα στη μέση του πουθενά, στις δομές του κινήματος εκκενώνοντας πολιτικές καταλήψεις, βιαιοπραγεί σε νέους και επιτίθεται σεξιστικά σε κοπέλες, καταργεί το άσυλο τρομοκρατώντας το φοιτητικό κίνημα που προσπαθεί να ξεπηδήσει, σπέρνει φόβο μέσα από τα δελτία των οχτώ, στήνει νέες ειδικές φυλακές και ακόμα πιο αυστηρούς νόμους για να δικαιολογεί την βία του, με φαιδρά τελεσίγραφα μας ζητάει να παραδώσουμε τα όπλα, να παρατήσουμε τις ζωές μας στα χέρια τους. Επιχειρεί να μας κάνει σαφές ότι δεν υπάρχει γυρισμός για όποιον μπει στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής και αμφισβητήσει το δικαίωμα του κράτους στο μονοπώλιο της βίας. Το κίνημα και συγκεκριμένα ο αντιεξουσιαστικός χώρος έχει δείξει εδώ και πολλά χρόνια ότι δε θα τρομοκρατηθεί, δεν θα λυγίσει, δε θα παραιτηθεί. Έχουμε διαλέξει πλευρά ανάμεσα στον κόσμο της υποταγής, της μισαλλοδοξίας, του χαφιεδισμού και της ξεφτίλας και στον κόσμο του αγώνα, της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας. Και θα σηκώσουμε το γάντι που μας πετάνε και πάλι.

 

Αντικατασταλτική πορεία 6 Δεκεμβρίου, 18:00 Προκάτ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΔΟΜΕΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΕΠΙΘΕΣΗ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΤΟΝ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΦΟΒΟ,

ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

 

Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης

Πέλοτο

Black Friday και άλλες εργοδοτικές καφρίλες

Προκήρυξη που μοιράστηκε στις 28 και 29 Νοέμβρη 2019, επ’ αφορμή μίας ακόμα εργοδοτικής καφρίλας, της “Μαύρης Παρασκευής”, που μαυρίζει τις ζωές των εργαζομένων για να γεμίζουν απρόσκοπτα οι τσέπες των αφεντικών. Μπορείς να την κατεβάσεις σε μορφή pdf από εδώ.

Επιπλέον πραγματοποιήθηκε συμβολικός αποκλεισμός του τοπικού καταστήματος Public, όπου μοιράστηκε στους εργαζόμενους το κείμενο, καθώς και η ανακοίνωση της πρώτης συνάντησης του σωματείου τους με την εργοδοσία.

 

Black Friday και άλλες εργοδοτικές καφρίλες

 

Χαμός θα γίνει πάλι έξω από το Public. Ίσως και έξω από άλλα μαγαζιά. Άλλωστε κάθε επιχειρηματίας θέλει να αυξήσει τις πωλήσεις του. Βέβαια οι υπάλληλοι του κάθε επιχειρηματία, που θα είναι υποχρεωμένοι να ανεχτούν ορδές «αλλοφρόνων» καταναλωτών παρασκευιάτικα είναι αυτοί που θα σηκώσουν και πάλι το βάρος της θεσμοποιημένης αντεργατικής πολιτικής του ελληνικού κράτους και των ντόπιων αφεντικών.

Η Black Friday είναι αμερικάνικο «έθιμο», σύμφωνα με το οποίο την τελευταία Παρασκευή του Νοέμβρη (μια μέρα μετά την αμερικάνικη γιορτή των Ευχαριστιών), μεγάλα μαγαζιά λιανεμπορίου κάνουν «τρελές» εκπτώσεις ανοίγοντας στις 4 τα ξημερώματα. Εξαχρειωμένοι καταναλωτές στρατοπεδεύουν από την προηγούμενη μέρα έξω από τις κλειδωμένες τζαμαρίες για να πιάσουν σειρά. Στη δεκαετία 2006-2016 καταγράφηκαν 10 νεκροί και περισσότεροι από 100 τραυματίες (εμποροϋπάλληλοι και καταναλωτές που ποδοπατήθηκαν μέχρι θανάτου, αλληλομαχαιρώθηκαν για μια προσφορά, χτυπήθηκαν από οχήματα).

Το «έθιμο» αυτό ήρθε στην Ελλάδα το 2015. Αλυσίδες καταστημάτων (Public, Kotsovolos κ.α) σερβίρουν τη Μαύρη Παρασκευή ως γιορτή αγορών, ενώ την ίδια στιγμή δίνουν μισθούς πείνας στους υπαλλήλους τους, τους εξαναγκάζουν σε πολύωρη ορθοστασία, επιβλέπουν κάθε τους κίνηση και εφαρμόζουν κάθε νέα αντεργατική νομοθεσία με ιδιαίτερη ζέση.

Σκέψου ως εργαζόμενος. Όχι σαν καταναλωτής!

Η εντατικοποίηση, ο ολοένα μεγαλύτερος φόρτος εργασίας, ο ολοένα και πιο πετσοκομμένος μισθός, η όλο και με χειρότερους όρους ασφάλιση, η σύνταξη  στα μακρινά γηρατειά μας, οι ελεύθερες ώρες και μέρες μας να είναι όλο και λιγότερες, οι άδειές μας όλο και μικρότερες.

Αυτή είναι η σύγχρονη πραγματικότητα του νεοπρολετάριου σήμερα στην Ελλάδα. Τα αφεντικά μας, είτε είναι μεγάλα και «υπερεθνικά», είτε μικρότερα και ντόπια, έχουν ένα κύριο και κεντρικό στόχο. Το οικονομικό κέρδος. Και τις ευθύνες γι’ αυτό θα τις φορτώσουν στις πλάτες μας. Εμείς είμαστε που θα δουλεύουμε όλο και περισσότερο και όλο με λιγότερες απολαβές για να καταφέρει το αφεντικό «να τη βγάλει στην κρίση»

Οι κάθε είδους “θεσμοί” φρενήρους κατανάλωσης, όπως είναι οι Κυριακές με καταστήματα ανοιχτά, οι Λευκές Νύχτες και οι Μαύρες Παρασκευές, είναι στρατηγικός σχεδιασμός των πολύ μεγάλων αφεντικών που κάνουν κουμάντο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στον ΟΟΣΑ, στο ΔΝΤ, στην Ελλάδα και σε κάθε καπιταλιστικό κράτος ή ένωση κρατών ή συμβουλευτικό όργανο κρατών. Είναι η μέθοδος που έχουν ακολουθήσει για το προσπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης. Να μειώσουν όσο γίνεται το εργατικό κόστος. Όσο το δυνατόν περισσότερη δουλειά με όσο το δυνατόν μικρότερο μισθό και παροχές (ασφάλιση, συντάξιμες αποδοχές, «δημόσια» περίθαλψη, εκπαίδευση, υπηρεσίες κοινής ωφέλειας κ.λπ.).

Ταυτόχρονα, τα μικρά μας αφεντικά αρπάζονται από το καράβι της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης μπας και μπορέσουν να σώσουν την επιχείρησή τους, μέσα σε έναν ανταγωνισμό που τους συνθλίβει και απειλεί να τους κάνει προλετάριους, να χάσουν το μαγαζί τους και να ψάχνουν για δουλειά στο μαγαζί κάποιου άλλου. Μπροστά σε αυτό τον κίνδυνο λειτουργούν το ίδιο και συχνά χειρότερα από τα μεγάλα αφεντικά.

Εμείς, οι νεοπρολετάριοι του κόσμου αυτού είμαστε ο στρατός που εκμεταλλεύονται τα κάθε είδους αφεντικά μας για να πετύχουν το στόχο τους. Για να διατηρήσουν τα κέρδη τους ή και να τα αυξήσουν, για να διατηρήσουν την επιχείρησή τους, είναι διατεθειμένοι να μας πιούνε το αίμα. Οι μνημονιακές νομοθεσίες, που νομιμοποίησαν τη μαύρη εργασία χρόνων που βασίλευε στο περιθώριο της επίσημης εργασιακής νομοθεσίας, το προβλέπουν κανονικότατα.

Ταυτόχρονα, όμως, είμαστε και καταναλωτές. Και ενώ όταν το δικό μας αφεντικό μάς εκμεταλλεύεται δίχως αύριο εμείς αγανακτούμε, σκάμε, βρίζουμε και προσπαθούμε να αντισταθούμε, την ίδια στιγμή πάμε για ψώνια τις Κυριακές, τις Λευκές Νύχτες και τις Μαύρες Παρασκευές χωρίς να σκεφτόμαστε ότι απέναντί μας έχουμε έναν άνθρωπο της τάξης μας, έναν εργαζόμενο σαν και εμάς που αυτήν την ώρα θα ήθελε να είναι με την οικογένειά του ή τους φίλους του και όχι να προσπαθεί να φέρει εις πέρας μια απάνθρωπη και κακοπληρωμένη βάρδια.

Θα πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι η αλληλεγγύη είναι όπλο των εργατών!

Ωραία! Και τι κάνουμε;

Ο μόνος που μπορεί να υπερασπιστεί τα δικά μας συμφέροντα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Και τα δικά μας συμφέροντα λένε ότι δε θέλουμε να δουλεύουμε παραπάνω για τα ίδια ή και για λιγότερα λεφτά. Αντιθέτως αντιλαμβανόμαστε ότι η παραγωγικότητά μας όσο περνούν τα χρόνια αυξάνεται. Είμαστε όλο και πιο ειδικευμένοι στη δουλειά μας, η κάθε είδους εργασία μας είναι όλο και περισσότερο υποστηριζόμενη από την τεχνολογία, φέρνουμε εις πέρας όλο και περισσότερη δουλειά στον ίδιο χρόνο. Αντικειμενικά θα έπρεπε να πληρωνόμαστε περισσότερα και να δουλεύουμε λιγότερο. Και όμως συμβαίνει το αντίθετο. Και ο λόγος είναι ότι έχουμε αυτοβούλως δεθεί στο άρμα των αφεντικών μας και βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα δικά τους μάτια και από τη δικιά τους σκοπιά, η οποία δείχνει ότι πρέπει να μας στύβουν όλο και περισσότερο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για να μπορούν οι μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων να κάνουν τόσο μεγάλες εκπτώσεις περιμένοντας να πουλήσουν χιλιάδες κομμάτια ώστε να πετύχουν αξιόλογο κέρδος, στηρίζονται στις πενιχρές μας απολαβές.

Από τη θέση του εργαζόμενου οφείλουμε να οργανωνόμαστε στο μαγαζί, στον κλάδο, στην πόλη, πανελλαδικά ενάντια στην ασυδοσία των αφεντικών μας και στη σχέση εκμετάλλευσης που μας συνδέει με αυτά. Μέσα από επιτροπές εργαζομένων, από πρωτοβάθμια σωματεία, με οργανωμένες παρεμβάσεις στα κλαδικά σωματεία και στα εργατικά κέντρα. Από τη θέση του καταναλωτή οφείλουμε να δείχνουμε την ελάχιστη αξιοπρέπεια, βλέποντας στον εμποροϋπάλληλο τον εαυτό μας και να μην τρέχουμε αλαφιασμένοι να αγοράσουμε την οποιαδήποτε ντεμέκ μεγάλη ευκαιρία «που τόσο χρειαζόμασταν» αλλά δεν το ξέραμε.

Παρόν και Μέλλον

Στην παρούσα φάση της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης στην Ελλάδα, η κυβέρνηση της ΝΔ στα πλαίσια της ανάπτυξης έρχεται να εντείνει όλα τα παραπάνω (κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων εργασίας, μειώσεις μισθών, ελαστικά ωράρια, καταναλωτικές φιέστες, δουλειά την Κυριακή) με πρόσχημα ότι θα βγούμε από την κρίση, ότι θα έχουμε δουλειές, ότι θα έχουμε λεφτά. Η πραγματικότητα όμως δείχνει το ακριβώς αντίθετο η ανεργία αυξάνεται (κατά 8.5% τον περασμένο Οκτώβρη) και η καθημερινότητα μας γίνεται ακόμα δυσκολότερη με αυξήσεις στο τιμολόγιο της ΔΕΗ (για να πάνε οι καταναλωτές στις «οικονομικότερες» ιδιωτικές) και μειώσεις στα επιδόματα των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων.

Και επειδή γνωρίζουν (αφεντικά και κυβέρνηση) ότι αργά ή γρήγορα ο κόμπος θα φτάσει στο χτένι, προετοιμάζονται νομικά και κατασταλτικά για να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε αντίσταση του νεοπρολεταριάτου. Την ίδια στιγμή δηλαδή που η ΝΔ κυβερνά με ποσοστό λιγότερο από το 25% των δηλωμένων ψηφοφόρων της Ελλάδας, κηρύσσει παράνομη την απεργία με συμφωνία λιγότερη από 50% +1. Ταυτόχρονα ποινικοποιεί τη συνδικαλιστική δράση αφού φακελώνει τους αγωνιστές μέσω της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας για την απεργία. Μαζί με τα παραπάνω έρχεται και ο νέος ποινικός κώδικας, εντείνεται η αστυνομική τρομοκρατία (βασανισμοί, ξυλοδαρμοί, παρακαλουθήσεις αγωνιστών), εκκενώνονται καταλήψεις και καταργείται έμπρακτα το άσυλο (βλ. ΑΣΟΕΕ).

Το παράδειγμα του νεοφιλελευθερισμού (ιδιωτικοποιήσεις, ανάπτυξη κλπ) που πλασάρει η ΝΔ το έχουμε δει και αλλού. Οι ακατάπαυστες εξεγέρσεις που γίνονται αυτό το διάστημα στη Χιλή (πρώτη χώρα εφαρμογής των ακραίων νεοφιλεύθερων πολιτικών) δείχνουν εικόνα από το μέλλον. Αυτό φοβούνται οι ανά τον κόσμο διαχειριστές του καπιταλιστικού συστήματος και υπό αυτό το πρίσμα αποκτά νόημα το δόγμα «νόμος και τάξη» που βλέπουμε στις ειδήσεις.

Είναι ταξικό μας χρέος λοιπόν να αντιστεκόμαστε σ’ αυτή τη λαίλαπα αντεργατικών ρυθμίσεων όπως η Μαύρη Παρασκευή γιατί είναι ενάντια στα συλλογικά μας συμφέροντα. Τα αφεντικά δε θα σταματήσουν το ξεζούμισμα μας και το κράτος θα εντείνει την επίθεση του όσο  δεν αντιστεκόμαστε. Αυτός είναι όμως ο μόνος δρόμος για την ταξική μας ανατίμηση.

Να οργανωθούμε συλλογικά στους χώρους εργασίας.

Να συνάψουμε σχέσεις αλληλεγγύης που θα σπάνε τον ατομικό δρόμο και τη ρουφιανιά.

Η μαύρη Παρασκευή δεν είναι γιορτή, είναι καφρίλα εργοδοτική

 

Λατινική Αμερική, δώσε μας τη φωτιά σου!

Αφίσα αλληλεγγύης στην εξεγερμένη Λατινική Αμερική από κοινού με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες από Κατάληψη παλιού νεκροτομείου (Αλεξανδρούπολη) και Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά (Θεσσαλονίκη).

 

Απέναντι στα ίδια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε κι εμείς

Ανεργία

Μισθοί πείνας

Αυξημένο κόστος ζωής

Περικοπές σε υγεία & εκπαίδευση

Μιλιταρισμός

Ιδιωτικοποιήσεις

Λεηλασία του φυσικού κόσμου

Καταστολή

 

ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΠΕΡΓΟΥΝ, ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΝ, ΣΥΓΚΡΟΥΟΝΤΑΙ

 

Στην Ουρουγουάη ενάντια στο μιλιταρισμό και στην Αργεντινή ενάντια στις καθημερινές δολοφονίες μικροπαραβατών από μπάτσους, στην φτώχεια, στις κομμένες συντάξεις, με την αστική δημοκρατία να αναζητά χρονική ανάσα μέσω των εκλογών. Στην Ονδούρα ενάντια στη φτώχεια και ενάντια στον εκλεκτό των ΗΠΑ και μπλεγμένο με το εμπόριο ναρκωτικών πρόεδρο της χώρας, που έχει ιδιωτικοποιήσει αεροδρόμια, λιμάνια, δημόσιες υπηρεσίες ενώ ιδιωτικοποιήσεις πλέον ετοιμάζονται και σε υγεία και εκπαίδευση. Στη Βραζιλία ενάντια στον ρατσιστή, μισογύνη, ομοφοβικό και υπέρμαχο του πιο άγριου καπιταλισμού και της χούντας, προέδρου της χώρας που οξύνει την καταστολή και τη φτώχεια, που ιδιωτικοποιεί τα πάντα, που επισπεύδει την καταστροφή του Αμαζονίου που συνοδεύεται από δολοφονίες αυτόχθονων που αντιδρούν. Στο Περού ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού και στην Αϊτή γιατί το 60% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας χωρίς νοσοκομεία και χωρίς 24ωρη ηλεκτροδότηση. Στην Κολομβία ενάντια στις νέες περικοπές στην παιδεία και στα νέα κοψίματα των μισθών και των συντάξεων. Στο Εκουαδόρ ενάντια στα μέτρα που προσπάθησε να επιβάλει το ΔΝΤ, που σκόνταψε πάνω στην οργάνωση και το πείσμα των εξεγερμένων. Μέτρα που αφορούσαν στο κόψιμο της επιδότησης στο πετρέλαιο, κάτι που θα επηρέαζε άμεσα και τις τιμές των προϊόντων σε μία χώρα της οποία ο πληθυσμός ήδη ζει σε άθλιες συνθήκες που έχει επιβάλει ο καπιταλισμός. Στη Χιλή ενάντια στην αύξηση του εισιτηρίου του μετρό αρχικά αλλά και συνολικά ενάντια στο ίδιο το μοντέλο που κυριαρχεί στη χώρα από την εποχή της δικτατορίας. Το μέτρο αυτό, πάρθηκε πίσω εν μέσω άγριας καταστολής που δεν στάθηκε ικανή να σταματήσει την εξέγερση, ενώ αργότερα ανακοινώθηκαν αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις την ίδια ώρα που ο στρατός, μάταια, κατέβαινε στους δρόμους.

 

ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ΔΩΣΕ ΜΑΣ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΣΟΥ!

 

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ & ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΟΥ ΚΡΑΤΑΝ ΟΡΘΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΕΝΗ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ,

ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΣΤΟΥΣ ΙΣΧΥΡΟΥΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

Κατάληψη παλιού νεκροτομείου (Αλεξανδρούπολη)

Πέλοτο (Ξάνθη)

Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά (Θεσσαλονίκη)

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΤΟΝ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟ, ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟ | 17 Νοέμβρη 2019

Κείμενο και αφίσα ενάντια στην καταστολή, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και το φόβο, με κάλεσμα στην πορεία εν’ όψη της επετείου της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου από το Πέλοτο και το Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης. Μπορείτε να το κατεβάσετε σε pdf από εδώ.

 

 

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

Στην περίπτωση της Ελλάδας του ’67 η άρχουσα τάξη, σε μετεμφυλιακή φάση , ήταν  ανίκανη να χειραγωγήσει την αντιστεκόμενη κοινωνική βάση και έτσι υποστήριξε το δικτατορικό καθεστώς του Παπαδόπουλου για να κάνει αυτή τη δουλειά , αποσκοπώντας στην διεκπεραίωση των συμφερόντων της. Η ιστορική εξέγερση του Πολυτεχνείου το ’73 ήταν η στιγμή της σύγκρουσης της μαχόμενης ριζοσπαστικοποιημένης νεολαίας και ευρύτερων καταπιεσμένων κομματιών με το σύνολο της άρχουσας τάξης την περίοδο εκείνη. Μεγάλο μέρος αγωνιστών αντιλήφθηκε την ανάγκη για ολομέτωπη σύγκρουση με το χουντικό καθεστώς, και παράλληλα με την προσπάθεια αυτού να εφαρμόσει της επιταγές της παγκόσμιας κυριαρχίας σε εγχώριο επίπεδο.

Σήμερα, χρειάζεται να κατανοήσουμε εκτενώς τόσο την κατάσταση που επικρατεί στο εσωτερικό της χώρας, όσο και στον παγκόσμιο  γεωπολιτικό χάρτη του σύγχρονου παγκόσμιου κεφαλαίου που καθορίζει σε μεγάλο ποσοστό την έκρυθμη κατάσταση που βιώνουμε όλοι. Το ελληνικό κράτος κάθε άλλο παρά μικρό, αβοήθητο και αθώο είναι ,καθώς έχει φανερά προσκομίσει ένα σημαίνονται ρόλο στις γεωπολιτικές συμμαχίες της περιοχής συντάσσοντας  τα συμφέροντα του με το δυτικό καπιταλιστικό μπλοκ που ηγούνται οι ΗΠΑ και συνεπώς το άρμα του ΝΑΤΟ και ότι αυτό συνεπάγεται για τους από τα κάτω. Για να το πετύχει αυτό, καταστέλλει τις  φωνές αντίστασης στο εσωτερικό του  και εξοπλίζεται ιδεολογικά και στρατιωτικά, γειώνοντας την επιθετική και «αναγκαία» εξωτερική πολιτική στο κοινωνικό σώμα. Όταν ένα κράτος εξοπλίζεται για την αντιμετώπιση κάποιου άλλου κράτους, ταυτόχρονα εξοπλίζεται και για την αντιμετώπιση του «εσωτερικού εχθρού», δίνοντας πάτημα ακόμα και στους φασίστες και ακροδεξιούς να σπέρνουν το μίσος του, μέσα από το προφίλ του «αγνού πατριωτισμού».

Σε εσωτερικό επίπεδο, τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας κυβέρνησης δεν άργησαν να έρθουν στην επιφάνεια. Η νέα δεξιά κυβέρνηση που έλαβε τη σκυτάλη  από την «αριστερή» (αυτ)απάτη του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές της 7ης Ιουλίου, δεν θα μπορούσε να έχει άλλες προτεραιότητες παρά αυτές που επιτάσσει η νεοφιλελεύθερη πολιτική της ατζέντα. Μέσα από το οικονομικό και πολιτικό έρεβος, το μόνο που έχει να σερβίρει η κρατική εξουσία είναι ανάπτυξη των επιχειρήσεων και της ελεύθερης αγοράς, μέσω του δόγματος «Τάξη και Ασφάλεια», που επιτυγχάνεται με την καταστολή, την περιστολή δικαιωμάτων, τις ιδιωτικοποιήσεις κρατικών και δημόσιων υπηρεσιών και την νομική θωράκιση των παραπάνω στα πλαίσια επιβολής της «κανονικότητας». Συνεπώς, συσσώρευση κερδών και ανάπτυξη για τους λίγους, φτώχεια-εξαθλίωση-κανιβαλισμός για την κοινωνική βάση.

Οι προθέσεις της φάνηκαν από τις πρώτες κινήσεις που πραγματοποίησε, όπως τη νομική  κατάργηση του πανεπιστημιακού Ασύλου για τη δήθεν πάταξη της ανομίας και της παραβατικότητας, αλλά και την ανάθεση μεγάλου μέρους κοινωνικών ζητημάτων στο υπουργείο «Προστασίας του Πολίτη» με σκοπό την άμεση και κατασταλτική διαχείριση τους.(μεταναστευτικό, σωφρονιστικό). Έτσι εύκολα, εκκενώθηκαν οι καταλήψεις στέγης και ένα σχολείο μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας. Άνθρωποι που είχαν βρει στέγη σε εγκαταλελειμμένα κτίρια και ζούσαν ενταγμένοι με έναν τρόπο στον κοινωνικό ιστό, μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης φτιαγμένα για τις ανάγκες πολύ λιγότερων ανθρώπων, σε άθλιες συνθήκες, μακριά από κάθε θέση και προοπτική απασχόλησης, μακριά από σχολεία και υποδομές υγείας και περίθαλψης. Κάτι που έκλεισε ταυτόχρονα το μάτι σ’ ένα μεγάλο μέρος ενός αντιδραστικού και ακροδεξιού ακροατηρίου.

Με το ίδιο ‘‘σαρωτικό’’ πνεύμα της κατασταλτικής έντασης και της κρατικής βίας το κράτος προσπαθεί να καταδείξει τους πολιτικούς αντιπάλους του ως «τρομοκράτες» και άρα πρωταρχικούς στόχους της κρατικής καταστολής. Βλέπουμε έτσι, την επάνδρωση και αναβάθμιση του αστυνομικού σώματος(1500 προσλήψεις μπάτσων, ομάδα Μαύροι Πάνθηρες,  σύσταση ομάδας Δράση), την αλλαγή στον ποινικό κώδικα που ποινικοποιεί τα μέσα του άγωνα,  στοχοποιεί τα ριζοσπαστικά και επαναστατικά οργανωμένα κομμάτια και τον  συνδικαλισμό, με τα συστηματικά ΜΜΕ να γειώνουν αυτές τις πολιτικές ως τη μόνη λύση για την πάταξη της «ανομίας», ουσιαστικά την πάταξη του δίκαιου αγώνα. Σε προέκταση της καταστολής , επιβάλλεται και ο εγκλεισμός ως πεδίο σωφρονισμού. Έτσι, όλα τα παραπάνω γίνονται ,την ίδια στιγμή που οι έγκλειστοι πληθαίνουν και συσσωρεύονται στις φυλακές , βασανίζονται, πεθαίνουν και αυτοκτονούν λόγω έλλειψης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και απάνθρωπων συνθηκών διαβίωσης. Οι αντιστάσεις  και  οι διαμαρτυρίες τους παρουσιάζονται ως ανεξέλεγκτες καταστάσεις εκτάτου ανάγκης, ανοίγοντας τον δρόμο μέχρι και για ιδιωτικοποίηση του σωφρονιστικού συστήματος και τη δημιουργία ιδιωτικών φυλακών.

Σε εφαρμοστικό επίπεδο των προσταγμάτων της ΝΔ , είδαμε πως ακολούθησαν επιθέσεις  στο Κ* Βοξ, σε πολιτικές εκδηλώσεις και πάγκους βιβλίων στην πλατεία Εξαρχείων με την σταθερή επίθεση και στοχοποίηση συντρόφων/συντροφισσών (αποκορύφωμα ο βασανισμός και η σεξουαλική παρενόχληση από ματατζήδες σε μέλος του Ρουβίκωνα).Το πρωί του Σαββάτου, στις 2 Νοεμβρίου, εκκενώθηκε η κατάληψη Βανκούβερ Απαρτμάν. Η κατάληψη αποτελούσε εγχείρημα στέγασης και έναν χώρο πολιτικών και κινηματικών διαδικασιών. Ανάλογα περιστατικά είχαμε και στην κατάληψη Palmares στην Λάρισα, καθώς και το πρόσφατο σουλατσάρισμα μπάτσων στην κατάληψη Libertatia. Αξιοσημείωτο είναι επίσης η έφοδος στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι της ΑΣΟΕΕ όπου τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης το παρουσίασαν σαν γιάφκα και σε δεύτερο χρόνο το lock out από την πρυτανεία ώστε να αποτρέψει την διεξαγωγή των φοιτητικών πολιτικών διαδικασιών. Αυτή η αναβάθμιση της καταστολής σε όλα τα επίπεδα δεν είναι τυχαία, ούτε χρονικά ούτε ως προς σε ποιους στοχεύει. Από την μία, όσο πιο πολύ υποτιμάται η εργατική μας δύναμη και η ποιότητα ζωής μας, τόσο πιο πολύ το κράτος «μεριμνάει» για την κάμψη των αντιστάσεών μας.

Οι καταλήψεις, τα στέκια και οι αυτοοργανωμένοι χώροι αποτελούν σταθερό στόχο του κράτους και των παρακρατικών πλοκαμιών του ως κέντρα αντικαθεστωτικού αγώνα, ως χώροι, που μπορούν να λειτουργήσουν ως εστίες πολιτικής ζύμωσης, ταξικής οργάνωσης αντεπίθεσης και ριζοσπαστικοποίησης. Γι’ αυτό και καταστέλλονται με οποιοδήποτε μέσο κρίνεται πρόσφορο κάθε φορά. Γνωρίζουμε όμως ότι οι δομές οργάνωσης και αγώνα πρώτα και κύρια είναι σχέσεις και όχι ντουβάρια και θα συνεχίζουν να δημιουργούνται και να ανθίζουν όσο οι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες, οι αγώνες απέναντι στην εξουσία παίρνουν σάρκα και οστά μέσα από τις ανάγκες και τις επιθυμίες των καταπιεσμένων. Όσες επιθέσεις και να δεχτούν, είτε προέρχονται από κρατικές, είτε από παρακρατικές συμμορίες, δεν μας φοβίζουν, αλλά αντίθετα μας πεισμώνουν και μας κάνουν να νιώθουμε πιο σίγουροι για την αναγκαιότητα και το δίκιο του αγώνα μας. Κάθε επίθεση στις δομές του ανταγωνιστικού κινήματος, κάθε επίθεση στους ανθρώπους του, είναι επίθεση στο ανταγωνιστικό-ριζοσπαστικό κίνημα στο σύνολό του. Αν μιλήσουμε ειδικά για τον αντιεξουσιαστικό χώρο, στην «μικρή» ιστορία του, έχει δείξει ότι δε τρομοκρατείται, ούτε παραιτείται. Κάθε κρατική και παρακρατική επίθεση θα μας βρίσκει απέναντί της ενωμένους. Για μια ακόμα φορά, ο κόσμος του αγώνα οφείλει να υπερνικήσει τον κόσμο του θανάτου, του μίσους, της υποταγής, της μισαλλοδοξίας, του χαφιεδισμού και της ξεφτίλας, οποιοδήποτε κυβερνητικό προσωπείο (δεξιό ή αριστερό) και αν παίρνει. Για εμάς δεν τίθεται κάποιο δίλλημα καθώς έχουμε διαλέξει θέση μάχης. Θα πάμε κόντρα στους καιρούς της κοινωνικής αδράνειας, διεκδικώντας τους χώρους που επιδιώκει να κατακτήσει το κράτος, θέλοντας να τους παραδώσει στο βωμό της  κερδοφορίας. Θα υπερασπιστούμε την πολιτική μας ύπαρξη, τους συντρόφους μας (έγκλειστους ή μη), τις δομές του κινήματος με κάθε μέσο, μέσα και έξω από τα σύνορα με πρόταγμα την αλληλεγγύη στους εξεγερμένους και καταπιεσμένους λαούς του πλανήτη. Στην αποδυνάμωση των αγώνων και την ολομέτωπη επίθεση κράτους και κεφαλαίου απαντάμε με οργάνωση και δράση ενάντια στη συνεχιζόμενη υποτίμηση των ζωών μας, σε κάθε μορφή εξουσίας και κάθε τι  που μας καταπιέζει.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ (ΚΑΤΑ)ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΤΟΝ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟ, ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ-ΜΟΝΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ, ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΓΩΝΕΣ                                                                                                                                                            

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ -ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

 

Πέλοτο

Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΣΥΡΙΑ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΗ ROJAVA

Διασυλλογικό κείμενο από το Πέλοτο, το Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης και το Αυτόνομο Σχήμα Πολυτεχνικής Ξάνθης ενάντια στην εισβολή του Τούρκικου κράτους στην Β. Συρία και αλληλεγγύης στην επαναστατημένη Rojava. Μπορείς να κατεβάσεις το κείμενο σε μορφή pdf από εδώ.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΣΥΡΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ROJAVA

 

Από τις 9 Οκτωβρίου, ύστερα από τη δήλωση αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Βόρεια Συρία, εξελίσσεται η νέα και ολομέτωπη στρατιωτική επίθεση του τουρκικού κράτους με τους μισθοφόρους του ενάντια στην επαναστατημένη Rojava (αυτόνομη κουρδική κοινότητα). Η επίθεση αυτή είχε προαναγγελθεί από τον Ερντογάν και αποτελεί την τρίτη πράξη της εισβολής του τουρκικού κράτους στην Συρία, με πιο πρόσφατη επίθεση αυτή της κατάληψης του Αφρίν από τον τουρκικό στρατό. Η τελευταία στρατιωτική επέμβαση αποτελεί συνέχεια των πολεμικών συρράξεων στα συριακά εδάφη που κρατάνε από το 2011 με ενεργή συμμετοχή των ΗΠΑ, Γαλλία, Ρωσία, Τουρκία αλλά και άλλων συμμαχικών κρατών που έχουν έμμεσο ρόλο.

 

Παρά τις συνθήκες πολέμου οι κούρδοι της βόρειας συρίας έδρασαν με όρους αυτοάμυνας και κατάφεραν να δημιουργήσουν μια αυτόνομη κοινότητα με ελευθεριακά χαρακτηριστικά, προετοιμάζοντας το έδαφος για αυτήν από το 2003. Στην κοινότητα της Rojava, οι αποφάσεις λαμβάνονται αμεσοδημοκρατικα με αυτοοργάνωση στη βάση και ο φυσικός πλούτος και τα είδη διατροφής  ανήκουν σε όλο το λαό. Η απελευθέρωση των γυναικών τίθεται επίσης ως βασικό συστατικό για την κοινωνική απελευθέρωση. Οι γυναίκες βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της επανάστασης στη Βόρεια Συρία είτε στις μάχες ενάντια στο ισλαμικό κράτος, είτε στον αγώνα για χειραφέτησή τους στην κοινωνία αλλά και την οικογένεια. Ιδιαίτερη σημασία έχει, ότι σε όλα τα παραπάνω συμμετέχουν (ή είναι ευπρόσδεκτοι να συμμετέχουν) άνθρωποι με διαφορετικές εθνοτικές ταυτότητες (άραβες, αρμένιοι κ.α) και με διαφορετικές θρησκείες. Το πιο σημαντικό είναι ότι όλα αυτά άνθισαν σε μια περιοχή με έντονη πατριαρχική και θρησκευτική καταπίεση και σε ένα πολυετές σκηνικό πολέμου.

 

Το 2011 επικυρώνεται συμφωνία μεταξύ Άσαντ και ρωσικών εταιριών εξόρυξης υδρογονανθράκων οι οποίες θα αναλάμβαναν την συριακή αοζ. Την ίδια περίοδο απορρίπτεται η δίοδος αγωγού φυσικού αερίου που θα περνούσε μέσα από τη Συρία και θα τροφοδοτούσε την Ευρώπη με αφετηρία το Κατάρ. Εμπλεκόμενες χώρες είναι οι ΗΠΑ, Σαουδική Αραβία και κάποιες άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι τα συμφέροντα των πολέμων που γίνονται στη Συρία αλλά και σε άλλα κράτη κάποια χρόνια πρίν, είναι οι πλουτοπαραγωγικές πηγές και η διαχείριση των ενεργειακών πόρων. Μπροστά στην κερδοφορία των εταιρειών λοιπόν, τα κράτη αυτά εξοπλίζουν την κάθε πλευρά του Συριακού εμφυλίου ανάλογα με τα συμφέροντά τους ή συμμετέχουν ενεργά στους βομβαρδισμούς της Συρίας περιμένοντας μια πιο ευνοϊκή θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όταν ο πόλεμος τελειώσει. Η εισβολή του τούρκικου στρατού στα συριακά εδάφη είναι ένα ακόμη σημείο της όξυνσης αυτών των διακρατικών ανταγωνισμών που σιγά σιγά πλησιάζει και σε εμάς μιας και  το ελληνικό κράτος θέλει να συμμετέχει στη μοιρασιά της ενεργειακής πίτας ως σταυροδρόμι ενεργειακών ροών(εξορύξεις, κυπριακή αοζ,αγωγός eastmed).

 

Γίνεται απόλυτα κατανοητό ότι οι πόλεμοι διενεργούνται για τα συμφέροντα των αστικών τάξεων.  Κανένα κράτος μπροστά στη κερδοφορία της αστικής τάξης και στην γεωπολιτική του αναβάθμιση δε θα διστάσει να στείλει στο «απόσπασμα» τους από τα κάτω. Κανένας από τους εκμεταλλευομένους δεν έχει να κερδίσει ούτε από τη νομή της ενεργειακής πίτας ούτε από την πολεμική σύγκρουση των κρατών. Τώρα περισσότερο από ποτέ είναι καθήκον μας να χτίσουμε ένα πλατύ, μαζικό, μαχητικό αντιπολεμικό/διεθνιστικό κίνημα που θα βάλει φρένο και θα ανατρέψει τα σχέδια των κυρίαρχων. Δεν ταυτιζόμαστε με τα συμφέροντα και τους τυχοδιωκτισμούς καμιάς αστικής τάξης. Δεν πολεμάμε για κανένα διακρατικό ανταγωνισμό. Έχουμε χρέος να υψώσουμε αναχώματα στους σχεδιασμούς των παγκόσμιων κυρίαρχων και της ντόπιας αστικής τάξης.

 

Να σταθούμε αλληλέγγυοι στα επαναστατικά εγχειρήματα όπως αυτό της Rojava, στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες που αναδύονται αυτή τη στιγμή ανά τον κόσμο, όπως στη Χιλή, στο Εκουαδόρ στον Λίβανο κ.α. όπου η βαθύτερη συνολική δυσαρέσκεια των από τα κάτω για τον καπιταλιστικό τρόπο ζωής έχει επιφέρει τη συντριβή της κανονικότητας. Οφείλουμε να δομήσουμε δεσμούς με τους αγωνιζόμενους διεθνώς, να θέσουμε κοινούς στόχους πάλης και να σαμποτάρουμε στη πράξη κάθε πολεμικό σχεδιασμό που επιφυλάσσει την ίδια μοίρα για όλους μας ανεξάρτητα τη μεριά των συνόρων που βρισκόμαστε. Να υψώσουμε το λάβαρο της διεθνιστικής αλληλεγγύης σε όλους τους εξεγερμένους ανά τον κόσμο, να φέρουμε τον πόλεμο που εξαπολύουν εκτός των συνόρων εντός τους γιατί ο μόνος πόλεμος που αξίζει να πολεμήσουμε είναι ο κοινωνικός ταξικός πόλεμος για τα δικά μας συμφέροντα, για μια κοινωνία ελευθερίας ισότητας και αλληλεγγύης.

 

 

ΝΑ ΟΡΘΩΣΟΥΜΕ ΤΑΞΙΚΑ ΑΝΑΧΩΜΑΤΑ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ

 

ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΔΕ ΘΑ ΣΙΓΑΣΟΥΝ ΠΟΤΕ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ΡΟΖΑΒΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

 

Πέλοτο

Αυτόνομο Σχήμα Πολυτεχνικής Ξάνθης

Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης

 

Εκδήλωση-Βιβλιοπαρουσίαση του 6ου τεύχους του Κοινωνικού Αναρχισμού – “Εμμένοντας στην άρνηση να συνηθίσουμε το τέρας”

Εκδήλωση-Βιβλιοπαρουσίαση του 6ου τεύχους του “Κοινωνικού Αναρχισμού” από τις Ελευθεριακές Εκδόσεις ΚΟΥΡΣΑΛ, Σάββατο 26.10 στις 18.00 στον Α.Κ.Χ XANADU – Κουγιουμτζόγλου και 12 Αποστόλων.

 

“Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι το κεφάλαιο προετοιμάζεται να χύσει πολύ περισσότερο αίμα από όσο χύνει ήδη, προκειμένου να διασφαλίσει την κυριαρχία και αναπαραγωγή του.
Αυτό που μένει να φανεί είναι το τι επιλέγουμε να κάνουμε εμείς, μπροστά σε αυτόν το ζόφο.
Αν θα αφεθούμε να συνηθίσουμε το τέρας ή αν θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να το στείλουμε μια και καλή στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.”

Περιεχόμενα

– Σημείωμα της συντακτικής ομάδας
Σημειώσεις μιας “προ” πολεμικής εποχής
– Νίκος Νικολαΐδης
Kilombos – συνεισφορά σε μια αναρχική θεώρηση του ιμπεριαλισμού
– Σπύρος Δαπέργολας
Σχόλια για το ζήτημα του ιμπεριαλισμού από αναρχική σκοπιά
– Antisystemic
Ο παγκόσμιος εμφύλιος πόλεμος
– Μάνος Βασιλάκης
Η γέννηση μιας πολιτικής υποκουλτούρας στον κυβερνοχώρο και η άνοδος της ακροδεξιάς στην Αμερική
– Ευριπίδης Καλτσάς
Ο οργανωτικός δυϊσμός και η αναγκαιότητα της πολιτικής ανασυγκρότησης των αναρχικών κομμουνιστών
– Πέτρος Πέτκας
Η πυρκαγιά, ο Αμβρόσιος και ο τιμωρός Θεός!
– Κώστας Δεσποινιάδης
Για το “Αχβαχικόν” και τα “32 βήματα” του Τάσου Θεοφίλου
Συνέντευξη με τον ιστορικό Alexander Shubin
– Αλέξανδρος Ηλιάδης
Η Ρώσικη Επανάσταση στις εκδόσεις Πανοπτικόν
– Προς το παγκόσμιο προλεταριάτο!
Μανιφέστο του 1922 για τη Ρώσικη Επανάσταση
– Καρλ Μαρξ
Προς μια Ανηλεή Κριτική του Υπάρχοντος

 

ΝΑ ΜΗ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΘΕΑΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ | Απεργιακή Συγκέντρωση 2 Οκτώβρη

Κάλεσμα υποστήριξης/συμμετοχής στην απεργιακή κινητοποίηση της 2.10.19. στην Πλ. Ελευθερίας στις 10:00.
Μπορείς να την κατεβάσεις σε μορφή pdf από εδώ.

 

ΝΑ ΜΗ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΘΕΑΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Στις 12 Σεπτεμβρίου η κυβέρνηση της ΝΔ κατέθεσε το “αναπτυξιακό νομοσχέδιο”, που στην ουσία του εντείνει ακόμα περισσότερο την επίθεση που δεχόμαστε ως εργαζόμενοι και τα δικαιώματά μας στον συνδικαλισμό. Ένα πολυνομοσχέδιο που έρχεται σε συνέχεια των επιθέσεων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι το κράτος έχει συνέχεια ανεξάρτητα του όποιου εκφραστή βγαίνει κάθε φόρα μπροστά και ότι πάντα θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αφεντικών εις βάρος των δικών μας.
Αναλυτικότερα, το προτεινόμενο πολυνομοσχέδιο επιχειρεί την ουσιαστική κατάργηση των κλαδικών ΣΣΕ καθιερώνοντας πλήθος εξαιρέσεων. Έτσι, από τις κλαδικές ΣΣΕ εξαιρούνται οι επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν «σοβαρά οικονομικά προβλήματα»(με τι κριτήρια άραγε μπορεί να βάλει κάποιος την επιχείρησή του σε αυτό το πλαίσιο;), καθιερώνονται οι «τοπικές συμβάσεις» σε περιοχές με «οικονομικά προβλήματα», ενώ σε ό,τι αφορά τις πολύ περιορισμένες έτσι κι αλλιώς δυνατότητες επεκτασιμότητας προστίθεται ότι πρέπει να ελέγχονται οι «επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα». Επανέρχονται οι «ενώσεις προσώπων» που διασπούν και υπονομεύουν τον ρόλο των επιχειρησιακών σωματείων. Προστίθενται περιορισμοί για την προσφυγή των εργαζόμενων στον ΟΜΕΔ, καθώς εξαλείφεται η δυνατότητα μονομερούς προσφυγής, αφού πλέον για την προσφυγή του το σωματείο θα πρέπει να αποδεικνύει «υπαρκτό λόγο γενικότερου κοινωνικού ή δημόσιου συμφέροντος συνδεόμενο με την λειτουργία της ελληνικής οικονομίας»(άρθρο 53). Δίνεται επιπλέον η δυνατότητα ηλεκτρονικού φακελώματος των συνδικαλιστών(σε πλήρη αρμονία με τον νόμο Αχτσιόγλου του ΣΥΡΙΖΑ για το κατώφλι 50%+1 των μελών του σωματείου για την κήρυξη απεργίας), καθιερώνοντας τις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες ακόμα και για τις αποφάσεις για την κήρυξη απεργίας. Ενισχύεται η μερική απασχόληση, καθώς εργοδότης και μισθωτός μπορούν με έγγραφη ατομική σύμβαση να συμφωνήσουν, οποιοδήποτε χρόνο εργασίας ο οποίος θα είναι μικρότερης διάρκειας από την κανονική (μερική απασχόληση). Η προσαύξηση κατά 12% επί της συμφωνηθείσας αμοιβής για κάθε επιπλέον ώρα εργασίας, είναι ποσοστό πολύ μικρότερο σε σχέση με αυτό που ορίζεται ως προσαύξηση για την υπερωρία στην πλήρη απασχόληση και απλά διευκολύνει την επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Τέλος, ανοίγεται ακόμα περισσότερο ο δρόμος για τους «επενδυτές» ορίζοντας «παρεκκλίσεις» από τους ισχύοντες προστατευτικούς περιορισμούς όταν πρόκειται για επένδυση «δημοσίου συμφέροντος» και εισάγεται ο -ακόμα και αναδρομικός- έλεγχος από ιδιωτικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς στις «επενδύσεις». Είναι φανερό απ’ τα παραπάνω πως η ΝΔ έρχεται να υλοποιήσει ένα μέρος της πολιτικής της ατζέντας φανερής ή κρυφής. Αυτό της περαιτέρω εργασιακής εξαθλίωσης και το χτύπημα του συνδικαλισμού προς τη κατεύθυνση ενός εργασιακού μεσαίωνα. Έχουμε καθήκον ως το νεοπρολεταριάτο αυτού του κόσμου να μην αφήσουμε αναπάντητες τέτοιες επιθέσεις εις βάρος μας. Για το λόγο αυτό στηρίζουμε/συμμετέχουμε στην απεργία την Τετάρτη 02/10 στις 10:00 στην πλ. Ελευθερίας!

ΟΛΕΣ/ΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 02/10 ΠΛ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΙΣ 10:00!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ!

ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ!

Αντιφασιστική – αντικρατική συγκέντρωση και πορεία, Τετάρτη 18.9 στις 18:00, Προκατ

Αντιφασιστική-αντικρατική συγκέντρωση, Τετάρτη 18.9 στις 18:00, Προκατ

Στεκόμαστε απέναντι στη συνεχή επέλαση του φασισμού όποιο προσωπείο και αν πάρει.