Category Archives: ΑΦΙΣΕΣ

Οι αφίσες της πολιτικής οργάνωσης “Πέλοτο”

Ελαστικά ωράρια-δεκάωρη δουλειά, αυτή είναι η ανάπτυξη για τ’ αφεντικά | Απεργιακή Συγκέντρωση 26 Νοέμβρη

Κείμενο και αφίσες καλέσματος στην απεργιακή κινητοποίηση της 26ης Νοέμβρη ενάντια στο νέο νομοσχέδιο υποτίμησης της εργασίας και του δικαιώματος στην απεργία. Μπορείς να το κατεβάσεις σε μορφή pdf από εδώ.

Εδώ και μια δεκαετία βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, η υποτίμηση και η επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας ολοένα και οξύνεται. Παρόλο που οι εκμεταλλευτές μας προσπαθούν να μας πείσουν πως η εποχή των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας έχει τελειώσει, στη σημερινή παγκόσμια υγειονομική κρίση, προετοιμάζουν σωρεία νέων επιθετικών αναδιαρθρώσεων σε νευραλγικούς τομείς. Έτσι, το ελληνικό κράτος ευθυγραμμισμένο με τις επιταγές της Ε.Ε. και του ΣΕΒ αξιοποιεί την πανδημία για την εφαρμογή νομοσχεδίων και πολιτικών προς όφελος του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου.

Μια από τις αναδιαρθρώσεις αυτές είναι και το νέο νομοσχέδιο για τα εργασιακά που αναμένεται να κατατεθεί προς ψήφιση στη βουλή τις επόμενες βδομάδες. Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο πρόκειται να φέρει περαιτέρω φτωχοποίηση και εξαθλίωση στον κόσμο της εργασίας σαρώνοντας εργασιακά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες εδώ και έναν αιώνα. Πιο αναλυτικά, το νομοσχέδιο προβλέπει υπερδιπλασιασμό του ορίου των απλήρωτων υπερωριών (από 48 σε 120), ελαστικά σπαστά ωράρια μετά από ατομική συμφωνία του εργαζόμενου και του εργοδότη, καθώς και  εφαρμογή 10ωρου ωραρίου εργασίας. Οι υπερωρίες πλέον δε θα πληρώνονται με προσαύξηση, αλλά θα δίνονται ως ρεπό ή ως μειωμένο ωράριο εργασίας στο μέλλον, κάτι που μειώνει τον μισθό μας και τσακίζει τον προγραμματισμό των ζωών μας. Μάλιστα από τη στιγμή που υπάρχει 6μηνη προθεσμία για να δηλωθούν συνολικά οι υπερωρίες, είναι φανερό ότι ακόμα και τα μειωμένα ωράρια δεν πρόκειται να δοθούν ποτέ. Τέλος, διευρύνονται οι κλάδοι που θα λειτουργούν τις Κυριακές.

Ωστόσο, η επίθεση στα δικαιώματα μας δε σταματά εδώ. Το νέο νομοσχέδιο περιλαμβάνει ρυθμίσεις σχετικές με την άσκηση του συνδικαλιστικού δικαιώματος για το οποίο πλέον απαιτείται η απογραφή στο Γενικό Μητρώο συνδικαλιστικών οργανώσεων, φακελώνοντας ουσιαστικά όσους συνδικαλίζονται. Η συγκεκριμένη παρέμβαση σε συνδυασμό με την ηλεκτρονική ψηφοφορία για οποιαδήποτε απόφαση του φορέα, δυσχεραίνει οποιαδήποτε επιχειρησιακή ή κλαδική απεργία καθιστώντας την παράνομη ή και ανέφικτη. Στο σημείο αυτό οφείλουμε να υπενθυμίσουμε τη διάταξη που ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη του 2018, βάσει της οποίας υπερδιπλασιάστηκε ο αριθμός των εργαζομένων που απαιτείται προκειμένου να κηρυχθεί απεργία. Επιπλέον, το προσωπικό ασφαλείας που πρέπει να εξακολουθεί να εργάζεται σε περίπτωση απεργίας στις επιχειρήσεις που η λειτουργία τους είναι κρίσιμη για το κοινωνικό σύνολο, στο δημόσιο και αλλού, ορίζεται σε τουλάχιστον 40%. Το τελευταίο μάλιστα αποτελεί νομική υποχρέωση του εργοδότη, του οποίου ο εκπρόσωπος εάν δεν καταφέρει να κάνει “όλα όσα πρέπει” για να διασφαλιστεί το προσωπικό ασφαλείας, τελεί ποινικώς κολάσιμη πράξη. Έτσι, παρέχεται ένα ιδιαίτερα ισχυρό κίνητρο στην εργοδοσία να εξασφαλίσει με οποιονδήποτε τρόπο την «ομαλή λειτουργία της επιχείρησης» με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Ορίζεται, κατ’ αυτόν τον τρόπο, ένας απεργοσπαστικός μηχανισμός ασφάλειας σε νευραλγικούς για το κράτος τομείς. Τέλος, η προστασία των συμφερόντων της εργοδοσίας ενισχύεται, καθώς αν κατά την διάρκεια απεργίας, οι εργαζόμενοι προβούν σε κατάληψη εργασιακών χώρων (ακόμα και εισόδων) ή σε περίπτωση που ασκηθεί «ψυχολογική ή σωματική βία», η απεργία καθίσταται παράνομη και όσοι μετέχουν σε αυτή τελούν ποινικά κολάσιμη πράξη. Ο ασαφής χαρακτήρας της «ψυχολογικής βίας» αποτελεί βούτυρο στο ψωμί της εργοδοσίας, η οποία θα μπορεί να τη χρησιμοποιεί ως δικαιολογία ώστε να βγάζει κάθε απεργία παράνομη, φτάνοντας στο σημείο να διεκδικεί ακόμα και αποζημίωση.

Παράλληλα με την κατακρεούργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, ήδη έχει ψηφιστεί στη βουλή ο νέος πτωχευτικός κώδικας, που ανοίγει το δρόμο για τους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις πρώτης κατοικίας. Επίσης, επιχειρήσεις που υπάγονται στον νέο πτωχευτικό κώδικα δεν υποχρεούνται σε καταβολή αποζημίωσης απόλυσης των εργαζομένων της. Επιπρόσθετα, μισθοί και συντάξεις οφειλετών θα κατάσχονται από νομιμοποιημένους τοκογλύφους σε περίπτωση που υπερβαίνουν το όριο των 540 ευρώ για ένα άτομο και 900 για ζευγάρια! Είναι ξεκάθαρο πως ο πτωχευτικός κώδικας δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια ακόμα ακραία, αντικοινωνική και επικίνδυνη επίθεση στο βιοτικό επίπεδο του νεοπρολεταριάτου και στο δικαίωμα του στην κατοικία, προς όφελος των τραπεζών και του κεφαλαίου.

Είναι προφανές πως η κυβέρνηση προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που της προσφέρει η έξαρση της πανδημίας προκειμένου, εν μέσω lockdown και της συστηματικής καλλιέργειας φόβου, να περάσει νομοσχέδια-ταφόπλακες για τους καταπιεσμένους αυτής της κοινωνίας. Το έκανε στο προηγούμενο lockdown με το περιβαλλοντικό νομοσχέδιο, που δίνει το πράσινο φως σε πολυεθνικούς κολοσσούς για την περαιτέρω λεηλασία της φύσης και με το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις, που κηρύττει παράνομη οποιαδήποτε διαδήλωση αποφασίσει κάθε φορά η κυβέρνηση. Το ζήτημα είναι το πότε η τάξη μας θα περάσει στην αντεπίθεση, καταργώντας στην πράξη τις συνθήκες που τις έχουν επιβάλει να ζει· με τους χαμηλούς μισθούς, τα ελαστικά ωράρια, τις απολύσεις, τη μαύρη και ανασφάλιστη εργασία.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν ένα στιγμιότυπο της ιστορικής επίθεσης που βιώνουμε από κράτος και κεφάλαιο. Αν το επιτρέψουμε, τα αφεντικά θα περάσουν πάνω απ’ τα κεφάλια μας, για να ξεπεράσουμε «όλοι μαζί» την υγειονομική κρίση. Είναι χρέος μας, λοιπόν, να στήσουμε ταξικά αναχώματα στην ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε. Να αντισταθούμε ενάντια στην κρατική διαχείριση της πανδημίας που μας σκοτώνει λίγο-λίγο, που μας στοιβάζει στα ΜΜΜ και μας πετά έξω από τις ΜΕΘ, την ώρα που δίνονται λεφτά στα ΜΜΕ, στους πολεμικούς εξοπλισμούς και την καταστολή. Να οργανωθούμε στη βάση ενάντια στα νομοσχέδια που μας φέρνουν όλο και πιο κοντά στον εργασιακό μεσαίωνα και μας υποχρεώνουν να ζούμε μέσα στην εξαθλίωση. Να διώξουμε τον φόβο, να σπάσουμε το lockdown που μας έχει επιβληθεί για να διεκδικήσουμε υγεία προσβάσιμη για όλους, δουλειά με δικαιώματα, επαναφορά του οκταώρου που είχε κατακτηθεί με αίμα και αγώνες, δικαίωμα στην κατοικία και ζωή με αξιοπρέπεια. Γιατί μόνο αν οργανωθούμε και αντισταθούμε συλλογικά μπορούμε να ελπίζουμε!

ΟΛΕΣ/ΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 26/11, 13:00 ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ!

ΑΜΕΣΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΟΥ ΕΣΥ – ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΝΤΟΠΙΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ – ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΜΕ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΜΕ ΣΤΗΣΙ-ΜΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ, ΜΕ ΣΗΚΩΜΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ

ΓΙΑ ΝA ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Η 17 Νοέμβρη θα μας βρει και φέτος στο δρόμο…

Κείμενο και αφίσες καλέσματος στη διαδήλωση της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου της 17 Νοέμβρη, από κοινού με το Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης και το Αυτόνομο Σχήμα Πολυτεχνικής Ξάνθης. Μπορείς να κατεβάσεις το κείμενο σε μορφή pdf από εδώ.

 

Η 17 Νοέμβρη θα μας βρει στο δρόμο

Η ιστορική εξέγερση του Πολυτεχνείου το ’73 ήταν η στιγμή της σύγκρουσης της μαχόμενης ριζοσπαστικοποιημένης νεολαίας και ευρύτερων καταπιεσμένων κομματιών με το σύνολο της άρχουσας τάξης την περίοδο εκείνη. Φέτος, και ιδιαίτερα μετά την απαγόρευση της πορείας της 17 Νοέμβρη, το κίνημα οφείλει να ξαναπιάσει το νήμα των αγώνων του τότε, τόσο για να αποτίσει φόρο τιμής στους νεκρούς του, όσο και για να ξεσηκώσει τους αναγκαίους αγώνες που οφείλουμε να δώσουμε στο σήμερα.

Διότι σήμερα, 47 χρόνια ύστερα από την ανατροπή του χουντικού καθεστώτος, το κράτος έρχεται να επαναφέρει πρακτικές του τότε, σκορπίζοντας παντού βία, τρόμο και καταστολή, για όσους αντιστέκονται ενάντια στις επιθετικές πολιτικές της κυβέρνησης. Πολιτικές που το μόνο που έχουν να προτάξουν ως μέτρο ενάντια στην επέλαση της πανδημίας είναι η αδιαφορία για τις ανάγκες τις κοινωνικής βάσης, η απομόνωση κι ο εγκλεισμός, η περαιτέρω φτωχοποίηση των οικονομικά αδύναμων και το τσάκισμα όσων αντιστέκονται και αμφισβητούν την κρατική διαχείριση.

Μια κρατική διαχείριση που από το πρώτο κύμα του covid-19, αντί να ενισχύσει το ήδη διαλυμένο από τις νεοφιλελεύθερες πολίτικες ΕΣΥ, επέλεξε να δώσει 22 εκατομμύρια στα μμε για την ενίσχυση της κυβερνητικής προπαγάνδας. Κι ενώ ο χώρος στις ΜΕΘ ολοένα και λιγοστεύει για τις ανάγκες νοσηλείας των από τα κάτω, η κυβέρνηση πασχίζει να πουλήσει το success story της «επιτυχής αντιμετώπισης» της υγειονομικής κρίσης.

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση για να σώσει τα συμφέροντα του τουριστικού κεφαλαίου, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που γέννησε η παγκόσμια έξαρση του κορονοϊού, διευκολύνει τη διέλευση τουριστών από πλούσιες χώρες της δύσης που θα αφήσουν χρήμα για να «κινηθεί η αγορά», αλλά δεν κάνει τίποτα για τις ανάγκες μετακίνησης του νεοπρολεταριάτου στις μητροπόλεις, με τα ασφυκτικά γεμάτα μέσα μαζικής μεταφοράς να αποτελούν επικίνδυνες εστίες μετάδοσης. Αντίθετα, το κράτος επιλέγει να ξοδέψει εκατομμύρια σε μεγάλους περιπάτους και χριστουγεννιάτικους στολισμούς δημιουργώντας μια επίπλαστη εικόνα ευημερίας.

Αδιαμφισβήτητα η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται τη δυσαρέσκεια και την αμφισβήτηση που γεννούν τα ανύπαρκτα μέτρα για την περίθαλψη των από τα κάτω και αυτό που κάνει είναι να αποποιείται τις ευθύνες τις πετώντας το μπαλάκι στους «απρόσεχτους» πολίτες. Πουλάει λοιπόν το ιδεολόγημα της «ατομικής ευθύνης» δεξιά και αριστερά και καταφεύγει σε αυστηρότερα μέτρα επιτήρησης, χωρίς καμία ουσιαστική μέριμνα για τις ανάγκες μας. Έτσι, ξοδεύει εκατομμύρια για το στρατό των αφεντικών, τα εξοπλιστικά και τις προσλήψεις χιλιάδων μπάτσων και στρατιωτικών, αλλά όχι για τη δημόσια υγεία. Οξύνει την καταστολή, περιστέλλει δικαιώματα, μπουκάρει σε καταλήψεις, δέρνει αγωνιστές, απειλεί με πρόστιμα και απαγορεύει οποιαδήποτε συγκέντρωση εναντιώνεται στις πολιτικές της και επιχειρεί να σπάσει στην πράξη την κοινωνική αποσύνθεση που επιβλήθηκε με το lockdown, για να ευθυγραμμίσει το σύνολο της κοινωνίας κάτω από το δόγμα «Νόμος και Τάξη». Στο οργουελικό κράτος που ζούμε οι γιατροί έχουν αντικατασταθεί από μπάτσους.

Παράλληλα, μέσα σε όλα αυτά, εν καιρώ πανδημίας και με ανύπαρκτες σχεδόν αντιστάσεις λόγω του lockdown και της συστηματικής καλλιέργειας φόβου, το κράτος αξιοποιεί αυτήν την ευκαιρία για να περάσει νομοσχέδια-ταφόπλακες για τους καταπιεσμένους αυτής της κοινωνίας. Το έκανε στο προηγούμενο lockdown με το περιβαλλοντικό νομοσχέδιο, που δίνει το πράσινο φως σε πολυεθνικούς κολοσσούς για την περαιτέρω λεηλασία της φύσης και με το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις, που κηρύττει παράνομη οποιαδήποτε διαδήλωση αποφασίσει κάθε φορά η κυβέρνηση. Στο δεύτερο lockdown που βιώνουμε σήμερα, ήδη ψηφίστηκε στη βουλή ο νέος πτωχευτικός κώδικας, που ανοίγει το δρόμο για τους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις πρώτης κατοικίας. Επίσης η επιχείρηση που υπάγεται στον νέο πτωχευτικό κώδικα δεν υποχρεούται σε καταβολή αποζημίωσης απόλυσης των εργαζομένων της. Τις επόμενες βδομάδες αναμένεται να κατατεθεί προς ψήφιση στη βουλή και το νέο νομοσχέδιο στα εργασιακά, που θα φέρει περαιτέρω φτωχοποίηση και εξαθλίωση. Υπερδιπλασιασμός του ορίου των απλήρωτων υπερωριών (από 48 σε 120), ελαστικά σπαστά ωράρια μετά από ατομική συμφωνία του εργαζόμενου και του εργοδότη, εφαρμογή 10ωρου ωραρίου εργασίας. Οι υπερωρίες πλέον δε θα πληρώνονται με προσαύξηση αλλά θα δίνονται ως ρεπό ή ως μειωμένο ωράριο εργασίας στο μέλλον, κάτι που μειώνει τον μισθό μας και τσακίζει τον προγραμματισμό των ζωών μας. Μάλιστα από τη στιγμή που υπάρχει 6μηνη προθεσμία για να δηλωθούν συνολικά οι υπερωρίες, είναι φανερό ότι ακόμα και τα μειωμένα ωράρια δεν πρόκειται να δοθούν ποτέ. Τέλος, διευρύνονται οι κλάδοι που θα λειτουργούν τις Κυριακές.

Προφανώς και όλα αυτά δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητα από εμάς. Είναι χρέος μας να στήσουμε ταξικά αναχώματα στην ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε. Το ραντεβού της 17 Νοέμβρη είναι κομβικής σημασίας για την επόμενη μέρα των ζωών μας, γι’ αυτό και οφείλουμε να δώσουμε μια πρώτη και μαζική απάντηση εκείνη την ημέρα, πιάνοντας το νήμα των αγώνων του τότε. Για να αντισταθούμε στη κρατική διαχείριση της πανδημίας που μας σκοτώνει λίγο-λίγο, για να σταματήσουμε τον πολεμικό σχεδιασμό τους, για να παρθούν πίσω τα νομοσχέδια που μας φέρνουν όλο και πιο κοντά στον εργασιακό μεσαίωνα και μας υποχρεώνουν να ζούμε μέσα στην εξαθλίωση. Να διώξουμε τον φόβο, να σπάσουμε το lockdown που μας έχει επιβληθεί για να διεκδικήσουμε υγεία προσβάσιμη για όλους και ζωή με αξιοπρέπεια. Γιατί μόνο αν οργανωθούμε και αντισταθούμε συλλογικά μπορούμε να ελπίζουμε!

 

ΌΛΕΣ/ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ ΣΤΙΣ 15:00 ΣΤΑ ΠΡΟΚΑΤ

ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ, ΝΤΟΠΙΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΤΟΝ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟ, ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟ

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ, ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΓΩΝΕΣ

 

*Νοιαζόμαστε για τους ευάλωτους της κοινωνίας μας, τηρούμε τα μέτρα αυτοπροστασίας για αυτό και αγωνιζόμαστε!

7 Χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα – ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΡΕΦΕΙ

Αντιφασιστικό-αντικρατικό κείμενο και αφίσα με αφορμή την 7η επέτειο από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου των φασιστών της Χρυσής Αυγής. Μπορείς να το κατεβάσεις σε μορφή pdf από εδώ.

 

Έχουν περάσει 7 χρόνια από τις 18 Σεπτεμβρίου του ‘13, τη νύχτα εκείνη που ο φασίστας Ρουπακιάς από το παρακρατικό τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής δολοφονεί τον αντιφασίστα μουσικό Παύλο Φύσσα με παρουσία της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. η οποία σφύριζε αδιάφορα, αφήνοντας τους φασίστες να εκτελέσουν το δολοφονικό τους έργο. Για εμάς, όπως και για το υπόλοιπο αντιφασιστικό κίνημα, αυτή η ημέρα δεν είναι απλά μια ημέρα πένθους, καθώς η δολοφονία Φύσσα (όπως και όλες οι επιθέσεις της φασιστικής οργάνωσης Χ.Α.) σηματοδοτεί μια ιδιαίτερα σκοτεινή περίοδο για την ελληνική κοινωνία, αφού αποτυπώνει τη θέση που κατείχαν οι νεοναζί στην πολιτική σκηνή.

Φασισμός στα χρόνια της Χ.Α.

Με το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης και την εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής κράτος και κεφάλαιο καλούνταν να διαχειριστούν τις κοινωνικές αντιστάσεις και τους αγώνες που ξεπηδούσαν. Και όπου δεν φτάνει το χέρι του επίσημου κράτους αναλαμβάνει το βρώμικο ρόλο το φασιστικό παρακράτος. Η Χ.Α. αναβαθμίζεται οικονομικά και πολιτικά, ενώ παρουσιάζεται από τα καθεστωτικά ΜΜΕ ως μια αντισυστημική δύναμη που πάει κόντρα στο πολιτικό κατεστημένο. Έτσι πατώντας πάνω στην απογοήτευση, που επικρατούσε στην κοινωνία, το νεοναζιστικό κόμμα κατάφερε να εδραιωθεί στη δημόσια σφαίρα και να προσελκύσει κόσμο, αποπροσανατολίζοντας τον από τους πραγματικούς υπαίτιους της φτωχοποίησης του. Οι φασίστες της Χ.Α εκείνη την περίοδο του ’09-’13 επιδόθηκαν σε ένα πολιτικό κρεσέντο. Ένα κρεσέντο που δε συσχετιζόταν μόνο με τη μαζικοποίηση και την αύξηση της πολιτικής τους δύναμης, αλλά και με την έντονη δράση τους απέναντι σε μετανάστες, συνδικαλιστές και απεργούς, καθώς και σε αντιφασίστες και δομές του κινήματος (στέκια, καταλήψεις κλπ.) προς όφελος πάντα του κράτους και του μεγάλου κεφαλαίου. Παρά τον επικίνδυνο ρόλο και την αυξημένη δυναμική τους το αντιφασιστικό κίνημα κατάφερε να συγκρουστεί ευθέως μαζί τους και να ορθώσει ένα ισχυρό ανάχωμα στο δρόμο.

Φασισμός στο σήμερα

Στη σημερινή συγκυρία ο φασισμός έχει ένα πιο διάχυτο ρόλο, που υιοθετείται σταδιακά και από το επίσημο κράτος, με τον ίδιο πάντα στόχο: Να πνίξει τις αντιστάσεις στη νέα επίθεση που ετοιμάζει για την τάξη μας. Να αναφέρουμε ενδεικτικά μόνο πως προδιαγράφεται ακόμα πιο σκληρή κρίση από την προηγούμενη, με την ανεργία να εκτινάσσεται στο 25-30% και το ΑΕΠ της χώρας να μειώνεται κατά τουλάχιστον 10%. Εκτός αυτού επιχειρεί να χτυπήσει τις δομές του κινήματος και να σπείρει το μίσος μέσα στην ίδια τη κοινωνική βάση. Να αποτραβήξει εν τέλει τους εκμεταλλευόμενους από τα ταξικά τους συμφέροντα προκειμένου αυτοί να συστρατευτούν με τους εκμεταλλευτές τους, στο όνομα της “εθνικής ενότητας” απέναντι στην “ξένη απειλή”.

Η διαμάχη ανάμεσα σε Ελλάδα – Τουρκία γύρω από την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων της Ν.Α. Μεσογείου, για λογαριασμό πάντα των ενεργειακών επιχειρηματικών κολοσσών, οξύνεται και οι πολεμικές προετοιμασίες εντείνονται. Το κράτος επιστρατεύει όλα του τα μέσα προκειμένου να στήσει ένα εθνικό σώμα πρόθυμο να γίνει κρέας στα κανόνια του, νομιμοποιώντας στην κοινωνική συνείδηση τον πόλεμο και το μιλιταρισμό. Ο κόσμος της εργασίας δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα των εκμεταλλευτών του, που τον καλούν για ακόμα μια φορά να πολεμήσει για αλλότρια συμφέροντα και να εχθρεύεται τα πιο αδύναμα κομμάτια της κοινωνίας αντί να αντιστέκεται στις πολιτικές που του τρώνε τη ζωή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στην περιοχή μας αποτελεί η κατάσταση στον Έβρο, όπου μερίδα των πολιτών συντάχθηκε με παρακρατικές δυνάμεις και τον τακτικό στρατό, για να επιτεθεί σε μετανάστες στα σύνορα. Η κατάσταση και στα δύο γειτονικά κράτη οδηγείται κατ’ αυτόν τον τρόπο στον περαιτέρω εκφασισμό και τη συντηρητικοποίηση, με νεκρούς μετανάστες στο Αιγαίο με “αγανακτισμένους πολίτες” να επιτίθενται σε ανυπεράσπιστους μετανάστες, ενώ ταυτόχρονα τα κοινωνικά αγαθά και οι ελευθερίες τους να αφαιρούνται μέρα με τη μέρα.

Έχοντας επίσης διανύσει ήδη οκτώ μήνες από την έξαρση της πανδημίας του covid 19, με τα νοσοκομεία να παραμένουν υποστελεχωμένα, (με τις γνωστές ελλείψεις υγειονομικού  εξοπλισμού) την αναδιάρθρωση στην εκπαίδευση, το άνοιγμα των σχολείων χωρίς τα απαραίτητα μέτρα, την ολομέτωπη επίθεση στα εργασιακά, την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης, τους πλειστηριασμούς 1ης κατοικίας, η κυβέρνηση ακριβώς στο ίδιο μοτίβο πολιτικής διαχείρισης ανακοινώνει την επικείμενη πρόσληψη 15.000 στρατιωτικών και την τεράστια κατασπατάληση δημοσίου χρήματος για αγορά πυρομαχικών, τορπιλών, και αεροπλάνων (Rafale) από τη Γαλλία, ενώ ανοίγει τη συζήτηση επαναφοράς της υποχρεωτικής θητείας στα 18 και την αύξηση της στους 12 μήνες. Μέσα σε όλα αυτά η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση πιστή στις εξαγγελίες της και θέλοντας να καταστείλει τον εσωτερικό εχθρό, επιτίθεται σε δομές αγώνα, εκκενώνει καταλήψεις, ποινικοποιεί τον συνδικαλισμό, νομοθετεί την απαγόρευση των διαδηλώσεων και γενικότερα στήνει μια ολομέτωπη επίθεση στο ανταγωνιστικό κίνημα.

Αναλύοντας τη συγκυρία βλέπουμε ότι δεν αρκεί να αντιπαρατεθούμε στη φασιστική άνοδο, καθώς αυτή δεν έρχεται από μόνη της. Οι διακρατικοί ανταγωνισμοί και το εθνικιστικό και μιλιταριστικό κλίμα που επικρατεί στην εποχή μας οξύνονται. Ο στρατός, ιδιαίτερα στην πόλη μας και σε όλη τη Θράκη, επιδίδεται συνεχώς σε ασκήσεις (πρόσφατα ανακοινώθηκε κοινή άσκηση Ελλάδας – ΗΠΑ στην Ξάνθη), ενώ μίντια και τοπικοί παράγοντες δείχνουν τα δόντια τους. Ενάντια σε αυτές τις πολεμικές σειρήνες πρέπει η κοινωνική βάση να ορθώσει ένα αντιπολεμικό κίνημα με σαφή ταξικά χαρακτηριστικά.

Ως κομμάτι του νεοπρολεταριάτου, οφείλουμε να αντιτασσόμαστε σε οτιδήποτε πάει κόντρα στα ταξικά μας συμφέροντα και εξυπηρετεί ντόπια και ξένα αφεντικά. Το ζήτημα της επαναστατικής προοπτικής έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση την ύπαρξη μιας οργανωμένης, συνεχούς και συνεπούς δράσης που απαιτεί τη στράτευση και τη συμμετοχή όλων όσων βρισκόμαστε στο πλευρό των εκμεταλλευόμενων. Να επιτεθούμε στο κράτος, στον καπιταλισμό, στους αστικούς θεσμούς, στο πολιτικό τους προσωπικό και στο οπλισμένο τους χέρι: τους μπάτσους και τους φασίστες. Για να παλέψουμε για αυτά που μας ανήκουν πραγματικά και όχι για τα συμφέροντα των λίγων.

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ/ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΕΣ
ΓΙΑ ΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΙΣΟΤΗΤΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ, ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟ
ΝΑ ΠΡΟΤΑΞΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΟΜΩΝ ΜΑΣ
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Εξέγερση στις ΗΠΑ – Ένας νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί μέσα από τις στάχτες του παλιού

Κείμενο ανάλυσης για τη σημασία και την προοπτική των εξεγέρσεων στη σημερινή συγκυρία όξυνσης των διακρατικών ανταγωνισμών με αφορμή την εξέγερση στις ΗΠΑ και κάλεσμα σε ανοιχτή συζήτηση για το θέμα.

Παρασκευή 17/7 στις 20:00,
στον κήπο του Αυτόνομου Στεκιού Ξάνθης (ΠΡΟΚΑΤ)

Θα ακολουθήσει μπαρ οικονομικής ενίσχυσης του Antifa Fest.

Μπορείς να κατεβάσεις ολόκληρο το κείμενο σε μορφή pdf από εδώ.

 

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΑΣΧΙΖΕΙ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ

Τις τελευταίες ημέρες, έχουμε συγκεντρώσει εμπειρίες που ισοδυναμούν με δεκαετίες μάθησης. Κάνοντας ακριβώς αυτό που προηγουμένως πιστεύαμε ότι ήταν αδύνατο, έχουμε εκθέσει αυτήν τη χώρα για το τι είναι πραγματικά: τίποτα περισσότερο από μια εύθραυστη χάρτινη τίγρη. Χτυπώντας το τεράστιο τεχνολογικό κράτος της αστυνομίας, οι μαύροι άνθρωποι της Αμερικής έχουν δηλώσει πως, από εδώ και πέρα, αρνούνται δια παντός να εκφοβίζονται από μια δομή εξουσίας που βασίζεται στο λευκό τρόμο και τη λευκή βία.

Revolutionary Abolition Movement –

Επαναστατικό Κίνημα για την Κατάργηση της Σκλαβιάς

(Μάιος 2020)

 

Δολοφονίες – Ρατσισμός – Το κλίμα στις ΗΠΑ

Στις 25/05, ακόμη μια κρατική δολοφονία ήρθε να προστεθεί στις αμέτρητες καταγεγραμμένες στις ΗΠΑ. Ο αφροαμερικανός George Floyd δολοφονείται στη Μινεάπολη, όταν ύστερα από τη σύλληψη του, ένας αστυνομικός τον πνίγει πιέζοντας το λαιμό του για εννέα συνεχόμενα λεπτά. Η δολοφονία γίνεται σε κοινή θέα και καταγράφεται από περαστικούς. Το βίντεο της δολοφονίας κάνει το γύρο του διαδικτύου και αυθόρμητα ξεχύθηκε στους δρόμους ένα τεράστιο κύμα οργής που μεταφέρθηκε σε όλη την επικράτεια των ΗΠΑ, δημιουργώντας τη μαζικότερη κοινωνική εξέγερση των μαύρων κοινοτήτων των τελευταίων δεκαετιών. Εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές κατεβαίνουν στους δρόμους φωνάζοντας τα τελευταία λόγια του Floyd «I cant breathe» και διαδηλώνουν καθημερινά στις περισσότερες πολιτείες των ΗΠΑ, με βίαιες συγκρούσεις, απαλλοτριώσεις σε πολυκαταστήματα, επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα και καπιταλιστικούς στόχους και αποκαθηλώσεις των συμβόλων της μαύρης καταπίεσης. Και αυτό, γιατί η δολοφονία του Floyd ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Αποτέλεσε τη στιγμή όπου κορυφώθηκε η συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση της κοινωνικής βάσης των ΗΠΑ, συστατικό κομμάτι της οποίας είναι οι μαύροι αμερικανοί, που βιώνει καθημερινά το ρατσισμό, την εκμετάλλευση, τη βία, την καταπίεση, την ασφυξία που ασκεί η κυριαρχία πάνω στο κορμί των καταπιεσμένων.

Με το ξέσπασμα της πανδημίας και τις οικονομικές επιπτώσεις που τη συνοδεύουν, αναδείχθηκε εμφατικά η φύση του κυρίαρχου συστήματος που αντιλαμβάνεται την κοινωνική βάση ως αναλώσιμο εργατικό δυναμικό προς εκμετάλλευση, η αναπαραγωγή του οποίου υπόκειται στους στυγνούς νόμους της αγοράς. Οι 116.000 μέχρι στιγμής νεκροί από τον Covid-19, με το 60% να είναι μαύροι τη στιγμή που αποτελούν μόνο το 13% του γενικού πληθυσμού καθώς και η δραματική αύξηση της ανεργίας (ήδη το ποσοστό ανεργίας τον Απρίλιο έφτασε στο 14.7% καταγράφοντας ρεκόρ στη μετά β’ππ εποχή) είναι η νέα πραγματικότητα που διαμορφώνει η κρατική διαχείριση των τελευταίων μηνών στις ΗΠΑ. Η πανδημία προκάλεσε σφοδρό πλήγμα στις μαύρες κοινότητες, ενίσχυσε τις υπάρχουσες ταξικές αντιθέσεις και κατέστησε τους ανθρώπους της βάσης και την πλειοψηφία των μαύρων αμερικανών πιο ευάλωτους απέναντι στο νέο ιό εξαιτίας των όρων διαβίωσης τους και του αποκλεισμού τους από το σύστημα υγείας. Η διακυβέρνηση Trump προχώρησε σε νέες φοροαπαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο (το πλουσιότερο 20% του πληθυσμού διαθέτει το 89.9% του πλούτου της χώρας), περιόρισε περαιτέρω την ασφάλιση των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων, υποβάθμισε τις εργασιακές σχέσεις ενώ παράλληλα, πατώντας πάνω στις συνέπειες που άφησε το προηγούμενο ξέσπασμα τις κρίσης, με την ακροδεξιά ρητορική της “λευκής υπεροχής” και την αντιμεταναστευτική υστερία, κατάφερε δυστυχώς να συσπειρώσει και ένα κομμάτι της λευκής βιομηχανικής εργατικής τάξης, και να οπλίσει περαιτέρω εσωτερικά το κράτος των ΗΠΑ.

Και ενώ η εξέγερση συνεχίζεται οι δυνάμεις της καταστολής και της αντιεξέγερσης οργανώνονται. Τρεις εβδομάδες μετά τη δολοφονία του George Floyd, ακόμα ένας αφροαμερικανός, ο Rayshard Brooks 27 ετών, δολοφονείται από σφαίρες αστυνομικών στην Ατλάντα των ΗΠΑ ενώ κοιμόταν στο αυτοκίνητο του. Οι μονάδες καταστολής αφήνουν πίσω τους πάνω από τρείς νεκρούς στις συγκρούσεις με τους εξεγερμένους ενώ στην Καλιφόρνια δύο αφροαμερικανοί βρέθηκαν κρεμασμένοι. Παράλληλα με το επίσημο κράτος αναλαμβάνει δράση και το ακροδεξιό παρακράτος που έχει πραγματοποιήσει τουλάχιστον 50 επιθέσεις τον τελευταίο μήνα με οχήματα που περνούν με ταχύτητα μέσα από τις συγκεντρώσεις των διαδηλωτών τραυματίζοντας αρκετούς στο πέρασμα τους.

Οι κρατικές δολοφονίες της μαύρης κοινότητας αποτελούν δομικό στοιχείο της συγκρότησης των ΗΠΑ. Από την αρχική αποίκηση της Αμερικής από τους ευρωπαίους, την εξόντωση των ιθαγενών πληθυσμών και την καταλήστευση του φυσικού πλούτου, μέχρι και τη μεταφορά χιλιάδων ιθαγενών σκλάβων από την Αφρική για το χτίσιμο του αμερικανικού ονείρου η ιστορία συγκρότησης (και) αυτού του κράτους είναι βουτηγμένη στο αίμα. Σήμερα μπορεί να έχει καταργηθεί η δουλεία αλλά δεν άλλαξε  αποφασιστικά η κοινωνική θέση των μαύρων Αμερικανών. Ακριβώς αυτός είναι και ο λόγος που σήμερα οι εξεγερμένοι στρέφονται εναντίων των συμβόλων της καταπίεσης, των μνημείων των ανδρών που εξανδραπόδισαν ολόκληρους πληθυσμούς με τα χέρια των οποίων χτίστηκε το «μεγάλο έθνος». Γιατί βιώνουν την ίδια τηρουμένων των αναλογιών καταπίεση με τους προγόνους τους. Από τις αρχές του 2013 έχουν καταγραφεί στις ΗΠΑ 1100 κρατικές δολοφονίες (μόνο 27 συνεχόμενες ημέρες υπήρξαν μέσα στο 2019 που δεν δολοφονήθηκε κάποιος από την αστυνομία). Η εικόνα του μπάτσου που πνίγει τον George Floyd, πατώντας τον με το γόνατό στον λαιμό, σε κοινή θέα, μπροστά από μια κάμερα, απτόητος, καταδεικνύει τη νομιμοποίηση που αντλεί από την κυρίαρχη ιδεολογία της «λευκής υπεροχής» και την πλήρη ασυδοσία και ασυλία των μηχανισμών καταστολής. Άλλωστε, την επταετία 2013-2019, στο 99% των περιπτώσεων που κάποιος αστυνομικός δολοφόνησε Αμερικανό πολίτη, ο μπάτσος παρέμεινε ατιμώρητος.

Διακρατικοί Ανταγωνισμοί στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα

H εξέγερση στις ΗΠΑ δεν μπορεί να ιδωθεί έξω από το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο αυτή εντάσσεται. Εν προκειμένω αυτό το πλαίσιο είναι ο ακραίος ανταγωνισμός μεταξύ των αντίπαλων κυρίαρχων καπιταλιστικών σχηματισμών με προεξάρχοντες σε κάθε σχηματισμό τις ΗΠΑ και την Κίνα. Η μεταξύ τους σχέση -τηρώντας τις αναλογίες- μπορεί να χαρακτηριστεί ως «ψυχροπολεμική» καθώς ο ανταγωνισμός τους εκτείνεται σε όλα τα πεδία: οικονομικό, τεχνολογικό, στρατιωτικό, ιατρικό/ ερευνητικό μέχρι και πολιτικό αν μπορεί επιδερμικά να χαρακτηριστεί έτσι η κόντρα για την επιρροή στο Χονγκ Κόνγκ.

Το οικονομικό κέντρο έχει μετακινηθεί από τις ΗΠΑ στην ανατολή αλλά ταυτόχρονα και εκεί οι οικονομικοί δείκτες δείχνουν σημάδια κλονισμού. Η ενοποίηση-διασύνδεση, χωρίς ιδιαίτερα στεγανά, τραπεζών (κεντρικών, εμπορικών, επενδυτικών), hedge funds, ασφαλιστικών εταιρειών και ταμείων, χρηματιστηρίων αξιών, εμπορευμάτων και αγορών συναλλάγματος, καθιστά το σύστημα όλο και πιο ασταθές. Ήδη από τα μέσα του 2019 ο ΟΟΣΑ και το ΔΝΤ προειδοποιούσαν για παγκόσμια ύφεση για το 2020. Η Παγκόσμια Τράπεζα στην έκθεση της για το β΄ εξάμηνο του 2019 υποστήριξε ότι σε όλο τον κόσμο συσσωρεύεται χρέος με τον ταχύτερο ρυθμό των τελευταίων 50 ετών. Ο εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ- Κίνας, ο ανταγωνισμός στην εξαγωγή τεχνολογίας 5G που σήμερα κρατάει τα πρωτεία η Κίνα, η κρίση στην αυτοκινητοβιομηχανία Γερμανίας και Ιαπωνίας, το Brexit, οι διακρατικές εντάσεις/ ανακατατάξεις και τα κοινωνικά ξεσπάσματα (Ιράν, Συρία, Χονγκ Κονγκ, Λατινική Αμερική) και η προσφυγή στον κρατικό παρεμβατισμό για τη σωτηρία του μεγάλου κεφαλαίου μέσω της κοινωνικοποίησης των ζημιών του λόγω του lock down, ανατροφοδοτούν την οικονομική ύφεση.

Οι ρυθμοί εξάντλησης των κοιτασμάτων πετρελαίου αναθεωρούν την παγιωμένη γεωπολιτική ενεργειακή ισορροπία. Η αναζήτηση νέων κοιτασμάτων ορυκτών καυσίμων όπως το φυσικό αέριο αλλά και σπάνιων γαιών απαραίτητων για την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών, απαιτεί την επαναδιαπραγμάτευση των γεωπολιτικών ισορροπιών οι οποίες όμως όπως είναι λογικό προσπαθούν να αποτυπωθούν με το νέο οικονομικό status quo.

Η στρατιωτική υπεροπλία παραμένει στις ΗΠΑ αλλά υπάρχει μια διαρκής προσπάθεια αμφισβήτησης από τη Ρωσία και την Κίνα. Το παραπάνω αξίωμα δεν θα μπορέσει ποτέ να καταρριφθεί στη θεωρία. Το στρατιωτικό επίπεδο της Ρωσίας και της Κίνας θα είναι αξιολογήσιμο μόνο μέσα από μια γενικευμένη σύρραξη. Οι περιφερειακές συγκρούσεις καθώς διατηρούν χαμηλό προφίλ και αποδεκτά όρια, όπως αυτά έχουν προσδιοριστεί από τις διεθνείς συμβάσεις, δεν επιτρέπουν το ξεδίπλωμα του συνόλου των τεχνολογικά νέων οπλικών συστημάτων όπως οι ημιβαλιστικοί διηπειρωτικοί πύραυλοι, οι καταρρίψεις τηλεπικοινωνιακών στρατιωτικών δορυφόρων, οι ευρείας κλίμακας ηλεκτρονικές επιθέσεις και η χρήση οπλικών συστημάτων βιολογικών παραγόντων. Το άλμα της τεχνολογίας που παρατηρείται τα τελευταία 20 χρόνια πρώτα και κύρια αποτυπώνεται στην ανάπτυξη νέων οπλικών συστημάτων. Το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη στη Στοκχόλμη (SIPRI) στην ετήσια έκθεση του ανέφερε ότι το 2019 δαπανήθηκαν 1917 δις δολάρια σε εξοπλιστικές δαπάνες, 3,6% περισσότερο από το 2018 και το υψηλότερο ποσό από το 1988.

Σε αυτό το πλαίσιο το αμερικανικό κράτος προσπαθώντας (ενδεχομένως μάταια) να υπερασπιστεί την οικονομική και στρατιωτική πρωτοκαθεδρία του στην παγκόσμια σκακιέρα έναντι των υποψήφιων σφετεριστών προχωρά σε μια σειρά επιθετικών κινήσεων που ξεκινούν από το εσωτερικού του και φτάνουν σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη.

Στο εσωτερικό του αποτραβιέται από την αναπαραγωγή μεγάλου μέρους της κοινωνικής βάσης αφήνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων να επιβιώνουν (;) στα όρια της φτώχιας και εναποθέτει την διαχείριση τους αποκλειστικά στην καταστολή, στρατιωτικοποιεί τη διαχείριση των μεταναστών στα σύνορα με το Μεξικό και ταυτόχρονα παρά τη φαινόμενη αντίθεση με το ιδεολόγημα του νεοφιλελευθερισμού και την ως δια μαγείας αυτορρυθμιζόμενη αγορά, κυρώνει διατάγματα υπέρ των αμερικάνικων εταιριών και έναντι των αντιπάλων τους.

Αντίθετα, στο εξωτερικό, οξύνει στα μέτωπα που επιλέγει την στρατιωτική αντιπαράθεση: Στη Βενεζουέλα με την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος. Στην Ευρώπη σχεδόν το σύνολο των χωρών εντάσσονται στο ΝΑΤΟ, τον στρατιωτικό βραχίονα των ΗΠΑ υψώνοντας φραγμό στη Ρωσία. Στη μέση ανατολή αν και δεν ευόδωσε τα μέγιστα η παρουσία των ΗΠΑ στη Συρία, στρέφει πλέον τις πιέσεις της στο Ιράν (τον ισχυρότερο σύμμαχο Ρωσίας και Κίνας). Στη Νοτιοανατολική Ασία παραδοσιακά ζωτικό χώρο της Κίνας, φαίνεται να μην μπορεί να σταθεί επάξια. Προσπαθεί να δημιουργήσει σχέσεις με την Ινδία, καθώς και τα δύο κράτη θέλουν να περιορίσουν την εξάπλωση της κινεζικής επιρροής στην Ασία και στον Ινδικό Ωκεανό. Πέρα ίσως από τις Φιλιππίνες που οι σχέσεις τους σήμερα βρίσκονται σε ιδιαίτερα εύθραυστο σημείο, την προσπάθεια προσάρτησης του Χονγκ Κονγκ και τη συχνή διενέργεια στρατιωτικών ασκήσεων στον Κόλπο της Ταιβάν και στη Νότια Σινική.

Το ιμπεριαλιστικό μεγαθήριο των ΗΠΑ, η υπερδύναμη που καταδυναστεύει το μισό πλανήτη, βομβαρδίζει και τρομοκρατεί αμάχους, στήνει πολεμικές βάσεις όπου μπορεί, επιδιώκει συνεχώς να αυξάνει την επιρροή της, αδιαφορεί για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών και ακολουθεί την ίδια επιθετική πολιτική τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό της. Είναι προφανές ότι η προσπάθεια της αμερικανικής αστικής τάξης και του κράτους της να αντεπιτεθεί στο πεδίο ανταγωνισμού με την Κίνα, συμπιέζει όλο και περισσότερο την εργατική της τάξη. Η ολοένα εντεινόμενη όξυνση συνεπάγεται ότι στο τέλος, όπως και όλες τις υπόλοιπες φορές, η κοινωνική βάση είναι αυτή που  πληρώνει το τίμημα των επιλογών των κυρίαρχων.

Επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης

Η ελληνική αστική τάξη όντας προσδεμένη στενά στο άρμα των ΗΠΑ ακολουθεί την κλιμακούμενη αντιπαράθεση και υλοποιεί, τηρουμένων των αναλογιών, τη χάραξη πολιτικών του καπιταλιστικού κέντρου, διεκδικώντας ταυτόχρονα την προστασία αλλά και πιθανά κάποιο κομμάτι από την ενεργειακή πίτα που πρόκειται/ευελπιστεί να μοιραστεί στην περιοχή της ανατολικής μεσογείου. Οι αυξανόμενες νατοϊκές βάσεις σε όλη τη χώρα που λειτουργούν ως ορμητήριο για τις επεμβάσεις των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή, οι πολεμικές ασκήσεις του ΝΑΤΟ στην περιοχή με τη συμμετοχή του ελληνικού στρατού και η μετατροπή της Ελλάδας σε ενεργειακό κόμβο, στην προσπάθεια των ΗΠΑ να αποκόψουν την εξαγωγή φυσικού αερίου από τη Ρωσία στην Ευρώπη, αυξάνουν το ενδεχόμενο της εμπλοκής της χώρας σε μια σύρραξη. Αλλά και στη διαχείριση του εσωτερικού εχθρού τα ντόπια αφεντικά αποδεικνύονται καλοί μαθητές. Η ολοένα εντεινόμενη καταστολή της τελευταίας περιόδου, από τις επιθέσεις των ματ σε πλατείες και γειτονιές μέχρι την επίθεση στην πορεία κατά της καύσης σκουπιδιών στο Βόλο και τον ξυλοδαρμό των διαδηλωτών, την σύλληψη συντρόφων στη Θεσσαλονίκη για αφισοκόλληση, την απαγόρευση της μηχανοκίνητης διαδήλωσης στον Κορυδαλλό όπως και το γενικότερο χουντικής έμπνευσης νομοσχέδιο απαγόρευσης των διαδηλώσεων, μας κάνει να αισθανόμαστε το δίκαιο του αγώνα των μαύρων κοινοτήτων στην Αμερική όλο και έντονα. Οι εκκενώσεις των καταλήψεων στέγης μεταναστών και η φυλάκιση τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε άθλιες συνθήκες, χωρίς πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη, οι επαναπροωθήσεις στο Αιγαίο και οι συγκαλυμμένες δολοφονίες στον Έβρο , όπως και το πολεμικό κλίμα που δημιούργησε η κυβέρνηση την προηγούμενη περίοδο εκεί  ενάντια σε μετανάστες, δείχνει ότι το ελληνικό κράτος ακολουθεί κατά πόδας τη δολοφονική και ρατσιστική πολιτική των ΗΠΑ ενάντια σε όσους περισσεύουν από το εκ φύσεως ανθρωποκτόνο καπιταλιστικό σύστημα.

Οι επιπτώσεις από το νέο ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης έχουν αρχίσει να φαίνονται. Ήδη από τα τέλη Απριλίου τα ντόπια αφεντικά έχουν προχωρήσει σε 50.000 απολύσεις και οι επίσημες προβλέψεις του Δ.Ν.Τ. θέλουν την ανεργία να εκτινάσσεται στο 25-30% και το ΑΕΠ της χώρας να μειώνεται κατά 10%. Ενδεικτικά κατά τη διάρκεια της δεκάχρονης οικονομικής κρίσης η ανεργία έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο της το 2013 με ποσοστό 27,7% και μείωση του ΑΕΠ κατά 10% εμφανίστηκε τα πρώτα τρία χρόνια της κρίσης. Το ελληνικό κράτος με τους διαχειριστές του και με τα ντόπια αφεντικά, για άλλη μια φορά, επιχειρούν να τις μετακυλήσουν το κόστος της νέας ύφεσης στην κοινωνική βάση. Με την επανεκκίνηση της οικονομίας μετά την πανδημία, η εντατικοποίηση της εργασίας, η μείωση κατά 50% των μισθών με την εκ περιτροπής εργασία και η επισφαλής/ ανασφάλιστη εργασία νομοθετούνται. Από την άλλη φοροαπαλλαγές, κρατικές ενισχύσεις, κρατικοποίηση ζημιών, μείωση ασφαλιστικών εισφορών, απελευθέρωση ωραρίων, άρση περιβαλλοντικών και αδειοδοτικών εμποδίων για νέες επενδύσεις είναι η απάντηση του κράτους προς τα αφεντικά.

Εξεγέρσεις: Αντίσταση εδώ και τώρα

«Δε χρειάζεσαι μετεωρολόγο για να ξέρεις προς τα πού φυσάει ο άνεμος».

Bob Dylan, 1965

 

Γίνεται πλέον φανερό πως το σάπιο σύστημα τους έχει χρεωκοπήσει. Από την νοσούσα οικονομίας τους, την πολεμική όξυνση, την καταστροφή του φυσικού κόσμου και τις πανδημίες, τη διαιώνιση της εξαθλίωσης, της φτώχιας, των διαχωρισμών ο κόσμος τους καταρρέει και προς το παρόν καταρρέει στα κεφάλια μας. Σήμερα τα αδιέξοδα του καπιταλισμού είναι πιο ξεκάθαρα από ποτέ. Η διαχείριση της πανδημίας και μάλιστα οι διαφοροποιημένες επιλογές των κρατών στη διαχείριση της, έκανε φανερό ότι το μόνο μέλημα τους είναι η σωτηρία της οικονομίας τους με το μικρότερο δυνατό οικονομικό κόστος. Σε όλα τα μέρη του πλανήτη αυτό το κανιβαλιστικό σύστημα βασίζεται στις ταξικές και κοινωνικές αντιθέσεις για να επιβιώσει. Στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική, είτε γιατί είμαστε μαύροι, γυναίκες, φτωχοί, μετανάστες η καταπίεση και η καταστολή έχει πάντα τον ίδιο εκφραστή.

Οι εικόνες από τις μεγάλες κοινωνικές εξεγέρσεις των τελευταίων ετών που ξεσπούν σε διάφορα μέρη του πλανήτη στέλνουν το μήνυμα στο προλεταριάτο πως η κυριαρχία του κράτους και του κεφαλαίου δεν είναι άτρωτη. Σε κάθε γωνιά του πλανήτη οι από τα κάτω εξεγείρονται για τη ζωή τους. Από την εξέγερση των αποκλεισμένων στα γαλλικά προάστια το 2005, τον Δεκέμβρη του ‘08 στην Ελλάδα, την αραβική άνοιξη, τις ταραχές στο Γκεζί της Ιστανμπούλ, το κίνημα των κίτρινων γιλέκων στη Γαλλία, τις διαδηλώσεις στην Καταλωνία, τις εξεγέρσεις σε μια σειρά χωρών της Λατινικής Αμερικής μέχρι την εξέγερση των μαύρων κοινοτήτων στις ΗΠΑ -με αποκορύφωμα την πολιορκία του Λευκού Οίκου στην Ουάσιγκτον που οδήγησε τον Trump να φυγαδευτεί στο υπόγειο καταφύγιο του- υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος αυτός της κοινωνικής βάσης, που δεν μπορεί να αναπνεύσει. Όσο και αν προσπαθούν οι κονδυλοφόροι της εξουσίας να παρουσιάζουν τις εξεγέρσεις ανά τον πλανήτη ως μεμονωμένα περιστατικά εκθειάζοντας κάθε φορά τις ιδιαίτερες συνθήκες ή τις ειδικές αφορμές, είναι ξεκάθαρο πως η αιτία είναι μία και λέγεται κράτος και κεφάλαιο.

Πέρα από την πρώτη προσέγγιση, το κοινό χαρακτηριστικό των εξεγέρσεων της παγκόσμιας κοινωνικής βάσης είναι μια διάχυτη εγκατάλειψη των άμεσων αιτημάτων και διεκδικήσεων. Αυτό έστω και άρρητα υποδηλώνει μια άρνηση συνδιαλλαγής με το κράτος και την ύπαρξη μίας πρωτόλειας συνείδησης πως η λύτρωση από τα δεινά που πλήττουν τους λαούς ανά τον κόσμο δεν βρίσκεται στα πλαίσια του υπάρχοντος συστήματος. Μέσα στη συνολική λυσσαλέα επίθεση του κεφαλαίου σε όλες τις πτυχές της ζωής, τη στιγμή που τα κοινωνικά συμβόλαια έχουν μετουσιωθεί σε μονομερείς συμφωνίες από την κυριαρχία και η παραβίαση τους θέτει τα υποκείμενα εκτός κοινωνίας, αφού το σύνολο της ζωής έχει υπαχθεί στο κεφάλαιο και τους όρους του, το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι «δεν θέλουμε ένα ακόμα κομμάτι ψωμί· θέλουμε ολόκληρο το γαμημένο το φουρνάρικο».

Κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων πυκνώνει ο ιστορικός χρόνος και μέσα στην πύκνωση αυτή εμφανίζονται οι εικόνες μιας κοινωνίας που πασχίζει να γεννηθεί. Με αυτόν τον τρόπο παράγουν πολιτική. Εξελίσσουν και πραγματώνουν σε ενεστώτα χρόνο την επαναστατική προοπτική. Όσο και αν οι ανά τον πλανήτη εξεγέρσεις εμφανίζονται αποκομμένες, αποσπασματικές, ανοργάνωτες, και διαφορετικές, παράγουν μια παγκόσμια κοινότητα αγώνα που προσπαθεί να πάρει μορφή, να μετουσιωθεί σε επαναστατικό κίνημα. Δηλαδή να αποκτήσει θέση, κατεύθυνση και ένταση.

 

Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο
Μη λες πως θάν΄ καλύτερος ο νυν από τον τέως
Πως θάναι το λυκόπουλο καλύτερο απ΄ τον λύκο.
Τότε μονάχα να χαρείς: αν θάναι ο τελευταίος.

Κ. Βάρναλης

Οργάνωση – Επαναστατική προοπτική

Οι εξεγέρσεις είναι οι σπίθες, οι οποίες πυροδοτούν τις κοινωνικές διεργασίες που θα  μας φέρουν ένα βήμα πιο κοντά στον επαναστατικό μετασχηματισμό. Ωστόσο γνωρίζουμε από την ιστορική πείρα, πως οι περίοδοι των κοινωνικών ταραχών και των εξεγέρσεων δεν θα κρατήσουν για πάντα. Κάποια στιγμή θα βρεθούν αντιμέτωπες με τα όρια τους και πιθανόν να ηττηθούν, να ενσωματωθούν ή να ξεφουσκώσουν, αν δεν υπάρχουν οι πολιτικοί φορείς και οι επαναστατικές οργανώσεις που θα τις κρατήσουν ζωντανές. Για να μην πηγαίνει, λοιπόν, «χαμένη» η δυναμική τους, για να μη χαρίζουμε τις ευκαιρίες μας στο κράτος και το κεφάλαιο, πρέπει και οι άνθρωποι που ονειρευόμαστε την προοπτική ενός καλύτερου και πιο δίκαιου κόσμου, να οργανωθούμε στον αγώνα για την επαναστατική ανατροπή του υπάρχοντος.

Το ζήτημα της επαναστατικής προοπτικής έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση την ύπαρξη μιας οργανωμένης, συνεχούς και συνεπούς δράσης και απαιτεί τη στράτευση και τη συμμετοχή όλων όσων βρισκόμαστε στο πλευρό των εκμεταλλευόμενων. Ο αγώνας για την επίτευξη μιας κοινωνίας ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης περνά μέσα από την οργάνωση της κοινωνικής βάσης, σύμφωνα με τις ανάγκες και το ταξικό της συμφέρον.

Να επιτεθούμε στο κράτος, στον καπιταλισμό, στους αστικούς θεσμούς, στο πολιτικό τους προσωπικό και στο οπλισμένο τους χέρι: τους μπάτσους και τους φασίστες.

Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, να οργανώσουμε την κάλυψη των βασικών και κοινωνικών αναγκών μας έξω από και ενάντια στο κράτος και το εμπόρευμα. Να κάνουμε το βήμα για την κοινωνία της ελευθερίας, της αλληλεγγύης, της ισότητας και της κοινοκτημοσύνης.

Για ένα κόσμο χωρίς έθνη και πολέμους, χωρίς τάξεις, διακρίσεις, εκμετάλλευση και καταπίεση.

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΕΣ ΑΝΑΣΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΕΙ

 

Νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις – Οικονομικές και Πολιτικές αιτίες και προεκτάσεις

Προκήρυξη και αφίσα-κάλεσμα σε πορεία για το νομοσχέδιο περιορισμού των διαδηλώσεων και τις οικονομικές και πολιτικές αιτίες και προεκτάσεις που το συνοδεύουν από το Πέλοτο, το Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης και το Αυτόνομο Σχήμα Πολυτεχνικής Ξάνθης. Μπορείς να το κατεβάσεις σε μορφή pdf από εδώ.

Η ολομέτωπη επίθεση κράτους και κεφαλαίου έρχεται να χτυπήσει το δικαίωμα στη διαδήλωση, στις συγκεντρώσεις και στη διαμαρτυρία. Πιο συγκεκριμένα, ύστερα από τα καταστρεπτικά νομοσχέδια για το περιβάλλον, τα εργασιακά και το εκπαιδευτικό, η νέα κυβέρνηση καταθέτει το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις προσπαθώντας να καταστείλει οποιαδήποτε μορφής κοινωνική αντίσταση. Μάλιστα, στη μανία της να τσακίσει την εμφάνιση κοινωνικών και ταξικών αγώνων φτάνει στο σημείο να επαναφέρει διατάγματα περί ιδιώνυμου αδικήματος που έχουν καταβολές από την περίοδο της χούντας.

Η “αριστερή” κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έστρωσε το δρόμο για αυτά που νομοθετεί η ΝΔ σήμερα. Η απαγόρευση των διαδηλώσεων ενάντια σε πλειστηριασμούς κατοικίας, η περιστολή του δικαιώματος στην απεργία, η  άρνηση κατάργησης του τρομονόμου κ.α. συνέβησαν επί ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι, η ΝΔ πιάνει το νήμα και στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο αναβιώνει το  χουντικό διάταγμα Ν.δ.794/1971 «Περί δημοσίων συναθροίσεων». Αναλυτικότερα, τα διατάγματα του νομοσχεδίου προβλέπουν:

  • Για κάθε τύπου συγκέντρωση (διαδήλωση, πορεία κλπ.) θα απαιτείται άδεια από την αστυνομία εγγράφως ή ηλεκτρονικά μέσω της αντίστοιχης διαδικτυακής πλατφόρμας της ΕΛ.ΑΣ. Η άδεια περιλαμβάνει στοιχεία ταυτότητας και επικοινωνίας του οργανωτή της συγκέντρωσης, ακριβή τόπο και χρόνο έναρξης, τον σκοπό, το δρομολόγιο και εκτιμώμενη διάρκεια.
  • Οι αυθόρμητες υπαίθριες συναθροίσεις θα απαγορεύονται. Οι μπάτσοι θα επιτρέπουν κατ’ εξαίρεση μόνο όταν οι ίδιοι κρίνουν ότι δε διαφαίνονται κίνδυνοι διασάλευσης της δημόσιας ασφάλειας ή σοβαρής διατάραξης της κοινωνικοοικονομικής ζωής και αφού η διαδήλωση συμμορφωθεί με τους προβλεπόμενους περιορισμούς (περιορισμός σε συγκεκριμένο τμήμα του οδοστρώματος, αλλαγή δρομολογίου κ.α.).
  • Θα απαιτείται υποχρεωτικός ορισμός οργανωτή διαδήλωσης ο οποίος είναι υποχρεωμένος να επιβάλλει τις διαταγές της αστυνομίας στους συμμετέχοντες της διαδήλωσης. Στην ουσία του επιβάλλεται να γίνει ένας συνεργάτης της αστυνομίας και αν αρνηθεί ή δεν “τελέσει σωστά το έργο του” είναι προσωπικά υπεύθυνος για οτιδήποτε μπορεί να συμβεί σε μια διαδήλωση.
  • Σε μια διαδήλωση που δεν έχει άδεια επιτρέπεται η διάλυση της με οποιοδήποτε μέσο. Έτσι, δίνεται το ελεύθερο στην αστυνομία να καταστείλει τις αντιδράσεις των από τα κάτω με οποιοδήποτε επίπεδο βίας.
  • Απαγορεύονται οι αντισυγκεντρώσεις που ήταν το μοναδικό ανάχωμα ενάντια στη δημόσια παρουσία φασιστών και νεοναζί δολοφόνων.
  • Τέλος, συστήνεται ένα καινούριο τμήμα με το όνομα “διεύθυνση πρόληψης βίας” όπου θα ασχολείται μεταξύ άλλων και με το “πρόβλημα” ριζοσπαστικοποιήσης των πολιτών σε διάφορους χώρους (εργασίας, πανεπιστήμια, πολιτικές συλλογικότητες κλπ.).

Είναι σημαντικό να σημειωθεί πως το συγκεκριμένο νομοσχέδιο περιείχε άρθρο για ποινή φυλάκισης μέχρι και 1 έτους για όποιον συμμετέχει σε διαδήλωση που έχει κριθεί ως “παράνομη”. Το συγκεκριμένο ιδιώνυμο αδίκημα καταργήθηκε απλά για να κερδίσει η κυβέρνηση τη στήριξη του ΚΙΝΑΛ.

Πολιτικές προεκτάσεις

Το νέο νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις δεν μας ξαφνιάζει. Έρχεται να εντείνει την ήδη υπάρχουσα καταστολή και να δημιουργήσει  μια νέα κανονικότητα για όσους αγωνίζονται, αποδεικνύοντας πρώτα και κύρια ότι το κράτος έχει συνοχή και συνέχεια στην προάσπιση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης και στην καταστολή αυτών που την ανταγωνίζονται. Ας θυμηθούμε το όργιο καταστολής των αγανακτισμένων στην πλατεία συντάγματος το ΄11, τις εκκενώσεων των καταλήψεων από την κυβέρνηση Σαμαρά (εστίες ανομίας) και τον αισχρό νόμο για την ηλεκτρονική ψηφοφορία των απεργιών με 50+1 και την καταγραφή σε ηλεκτρονικά μητρώα των συνδικαλιστών. Με τη νέα κυβέρνηση έχουν γίνει εκκενώσεις καταλήψεων στέγασης μεταναστών, εκκενώσεις πολιτικών καταλήψεων, έχουν αποκαλυφθεί παρακολουθήσεις αγωνιστών, εξευτελισμοί και ξυλοδαρμοί, με χαρακτηριστικό συμβάν την άγρια καταστολή διαδηλωτών στην Τήνο (κίνηση ενάντια στην ανέγερση ανεμογεννητριών).

Αυτό που διαφαίνεται με το νέο νομοσχέδιο είναι η προσπάθεια περιστολής των διαδηλώσεων μέσω της παρανομοποίησής τους, ο πλήρης έλεγχος τους από το κράτος και η καθιέρωση του φόβου. Κάτι τέτοιο αφορά όλη την κοινωνική βάση και στην ουσία διακυβεύεται η ύπαρξη της στο δρόμο από τη στιγμή που το κράτος θα αποφασίζει αν θα μπορεί να διαδηλώσει, σε ποιο σημείο και τι ακριβώς θα κάνει. Σε κάθε άλλη περίπτωση η διαδήλωση θα διαλύεται. Αξίζει να αναφερθεί ότι σε κράτη όπως η Γερμανία και η Ισπανία που έχουν εφαρμοστεί αντίστοιχα νομοσχέδια τα αποτελέσματα για το κίνημα είναι δραματικά.

Στο ιδεολογικό-πολιτικό σκέλος η κυβέρνηση ΝΔ έρχεται να επιβάλλει το δόγμα νόμος και τάξη, δημιουργώντας ένα κλίμα νομιμοφροσύνης που δεν πρέπει να αμφισβητείται από κανέναν. Τα “υγιή” φρονήματα της κυβέρνησης, που καθορίζονται μόνο από τις αρχές ασφάλειας, ενδυναμώνουν το νομικό οπλοστάσιο του κράτους, ενώ χάνονται κεκτημένα προηγούμενων αγώνων. Από την κυβέρνηση Σαμαρά άρχισε να μπαίνει εμφατικά το παραπάνω, όπου γινόταν λόγος για τους λίγους που κλείνονται στις καταλήψεις οι οποίες είναι εστίες ανομίας. Σήμερα γίνεται λόγος για τους λίγους που κλείνουνε τους δρόμους και διαταράσσουν την οικονομική σταθερότητα επειδή διαδηλώνουν. Και όλα αυτά έρχονται φυσικά σε μια περίοδο όπου η κοινωνία είναι παγωμένη μετά την καραντίνα ενώ παράλληλα γίνεται προσπάθεια συγκρότησης εθνικού κορμού με χαρακτηριστικό παράδειγμα τα γεγονότα στον Έβρο όπου και ο τελευταίος φασίστας πήρε το όπλο του και παρέα με τον τακτικό στρατό πυροβολούσε εξαθλιωμένους μετανάστες. Το τρομακτικό στην κανονικότητα που έρχεται να ορίσει το νέο νομοσχέδιο είναι ότι οι φασίστες-ακροδεξιοί θα παίρνουν άδειες για τις διαδηλώσεις και έτσι θα αποκτήσουν επιπλέον νομιμοποίηση στην προσπάθεια να επανεμφανιστούν με όρους κινήματος στο δρόμο. Απ΄ την άλλη το νομοσχέδιο απαγορεύει τις αντισυγκεντρώσεις που είναι ένα από τα σημαντικά όπλα του ανταγωνιστικού κινήματος στην προσπάθεια περιορισμού της φασιστικής απειλής.

Και όλα αυτά γιατί;

Αυτό που διακυβεύεται από την πλευρά κράτους-κεφαλαίου είναι η απρόσκοπτη κερδοφορία και η θυσία όλων μας για την οικονομία. Η καραντίνα έδρασε καταλυτικά και επιτάχυνε την διαβλεπόμενη οικονομική κρίση. Η ανεργία στην Ελλάδα αγγίζει το 25% ενώ γίνεται λόγος για οικονομική ύφεση 15%. Σε αντιδιαστολή, το 2009 η οικονομική ύφεση άγγιζε το 9% κάτι που έφερε απότομη διεύρυνση της κοινωνικής βάσης και βίαιη φτωχοποίηση της μέσω των μνημονίων. Μπροστά λοιπόν στο σώσιμο της οικονομίας, που για το κεφάλαιο σημαίνει διασφάλιση της κερδοφορίας, θα γίνει νέα επίθεση στην κοινωνική βάση και επιπλέον φτωχοποίηση της. Για αυτό το λόγο το κράτος, που είναι ο εκφραστής των συμφερόντων του κεφαλαίου, προετοιμάζεται νομικά αλλά και στρατιωτικά (36 εκ. ευρώ για εξοπλισμό καταστολής πλήθους) για να καταστείλει τις προβλεπόμενες αντιδράσεις. Εξάλλου η χρονιά που πέρασε, έφερε κοινωνικές εκρήξεις και εξεγέρσεις στον παγκόσμιο χάρτη (Χιλή, Χονγκ Κόνγκ, Λίβανος, Γαλλία) με αποκορύφωμα τις εξεγέρσεις στις ΗΠΑ που αποτελεί το δυνατότερο καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό παίχτη στο παγκόσμιο στερέωμα. Το ελληνικό κράτος γνωρίζει καλά τι θα ακολουθήσει στα επόμενα χρόνια και προετοιμάζεται αντίστοιχα.

Από την σκοπιά της καπιταλιστικής ανάπτυξης, το κράτος γνωρίζει καλά ότι πρέπει να βρεθούν νέα εδάφη κερδοφορίας. Ο δημόσιος χώρος και η φύση έρχονται να παίξουν καταλυτικό ρόλο στην εύρεση αυτών των εδαφών. Για αυτό το λόγο βλέπουμε τον «εξευγενισμό» των αστικών κέντρων μέσω της μείωσης του δημόσιου χώρου και της διάθεσής του στα αφεντικά, την καταστολή στις πλατείες με την λήξη της καραντίνας, την καταστολή και την απομάκρυνση μεταναστών από τις πλατείες, τις εκκενώσεις καταλήψεων και την περιστολή των διαδηλώσεων. Έτσι θα δημιουργηθεί ένα ασφυκτικό πλαίσιο στις πόλεις με περιορισμένη πρόσβαση στον δημόσιο χώρο, με την αύξηση των ενοικίων και με την αστυνομία να επιβλέπει και να επιτηρεί την κάθε μας κίνηση.

Τι να κάνουμε;

Με βάση τα παραπάνω είναι ανάγκη τώρα περισσότερο από ποτέ να εναντιωθούμε στην προσπάθεια περιορισμού των διαδηλώσεων. Να συγκροτηθούμε σε επίπεδο γειτονιών, χώρων εργασίας, στα πανεπιστήμια και στα σχολεία, να συνάψουμε σχέσεις αλληλεγγύης, αλληλοβοήθειας και ισότητας και να σπάσουμε την τρομοκρατία στο δρόμο. Οι επιθέσεις που έρχονται στην εργασία, στη φύση, στην εκπαίδευση και στο δημόσιο χώρο πρέπει να μας βρουν ενωμένες. Μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε για την πτώση αυτού του σάπιου, παρασιτικού και καταπιεστικού συστήματος και για την ανοικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ Η ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ!

Πέλοτο | Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης | Αυτόνομο Σχήμα Πολυτεχνικής Ξάνθης

ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΝΕΑΠΟΛΙΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΜΟΡΙΑ, Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ, Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΝΕΙ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΟΥΜΕ

Κοινή αφίσα με συντόφους/ισσες από την Κατάληψη Παλιό Νεκροτομείο (Αλεξανδρούπολη) και τη Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά (Θεσσαλονίκη)

Στις 25 Μαϊου ο George Floyd δολοφονείται από αστυνομικούς στο κέντρο της Μινεάπολης. Επι 9 λεπτά τον κρατούσαν στην άσφαλτο χωρίς να μπορεί να πάρει ανάσα. Η δολοφονία του έρχεται να προστεθεί στις δεκάδες δολοφονίες μαύρων ανθρώπων από την αστυνομία στις ΗΠΑ. Δεν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση, αλλά είναι το αποτέλεσμα όλων εκείνων των επίπλαστων διαχωρισμών που χρόνια ταΐζει μέσα μας κράτος και κεφάλαιο και οπλίζει το χέρι του κάθε μπάτσου, φασίστα, υποστηρικτή του.

Αμέσως μετά τη δολοφονία ξεσπάνε διαδηλώσεις ενάντια στο ρατσισμό και την αστυνομική βία που γρήγορα όμως παίρνουν τη μορφή εξέγερσης και μεταφέρονται σε δεκάδες πόλεις. Οι ταραχές στις ΗΠΑ, σε ένα από τα ισχυρότερα κέντρα του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, δείχνουν τη σαθρή δομή κράτους και κεφαλαίου και αναδεικνύουν τις κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις που οξύνθηκαν περεταίρω λόγω του κορωνοϊού. Ενδεικτικό των ταξικών και κοινωνικών διακρίσεων είναι ότι ενώ οι αφροαμερικανοί είναι το 13% του γενικού πληθυσμού, αποτελούν το 60% των νεκρών λόγω κορωνοϊού. (Στις ΗΠΑ δεν υπάρχει δημόσιο σύστημα υγείας. Οι άνεργοι είναι αυτή τη στιγμή 40 εκατομμύρια, ενώ παράλληλα το 1% του πληθυσμού κατέχει πάνω από 50% του πλούτου.)

Σε όλα τα μέρη του πλανήτη αυτό το κανιβαλιστικό σύστημα βασίζεται στις ταξικές και κοινωνικές αντιθέσεις για να επιβιώσει. Στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική, είτε γιατί είμαστε μαύροι, γυναίκες, φτωχοί, μετανάστες η καταπίεση και η καταστολή έχει πάντα τον ίδιο εκφραστή: το κράτος και το κεφάλαιο. Πρώτα μάς οδηγούν στην απελπισία από την αυξανόμενη ανεργία, την οικονομική εξαθλίωση και την καταπίεση, και μετά μας καταστείλουν και μας δολοφονούν.

Να πιάσουμε το νήμα της εξέγερσης στις ΗΠΑ και να συνεχίσουμε παράλληλα το δικό μας αγώνα εδώ. Η ενότητα των αγωνιζομένων είναι ο μόνος δρόμος για να κερδίσουμε. Να οργανώσουμε συλλογικούς αγώνες ενάντια σε εκείνα που μας καταπιέζουν. Ενάντια σε κράτη και κεφάλαιο. Ενάντια σε ένα σύστημα που είναι έτοιμο να αποδεκατίσει τον ίδιο τον πλανήτη. Για έναν κόσμο ελευθερίας ισότητας και αλληλεγγύης.

ΤΑ ΚΟΙΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΚΟΙΝΕΣ ΛΥΣΕΙΣ

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΥΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

Δίγλωσση αφίσα από τα νότια Βαλκάνια και τις δύο πλευρές της Κύπρου ενάντια σε πόλεμο, μιλιταρισμό, ιμπεριαλισμό κι εθνικισμό

 

Παρά τις πιθανές επιμέρους διαφοροποιήσεις, παρά τις δυσκολίες στην επικοινωνία – κάτι που δεν επέτρεψε προς το παρόν την καλύτερη δικτύωση με συντρόφους και συντρόφισσες από την Τουρκία- και κόντρα στην εθνικιστική/ μιλιταριστική ρητορική και την καταστολή ή την προσωρινή υπαναχώρηση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, σύντροφοι και συντρόφισσες από 21 πόλεις της ευρύτερης περιοχής μας στέλνουμε ένα σαφές μήνυμα.

Ένα σαφές αντιπολεμικό και αντιμιλιταριστικό μήνυμα που γεμίζει εδώ και λίγες μέρες τους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Ξάνθης, της Πάτρας, της Αλεξανδρούπολης, του Ηρακλείου, των Χανίων, της Λάρισας, του Ρεθύμνου, της Καβάλας, της Μυτιλήνης, της Ορεστιάδας, της Κομοτηνής, της Κέρκυρας, των Ιωαννίνων, της Μυτιλήνης, της Πάφου, της Λάρνακας, της Λεμεσού αλλά και των δύο πλευρών της διχοτομημένης Λευκωσίας.

Στα ελληνικά:

Τη στιγμή που Ελληνικό και Τουρκικό κράτος με τους “μεγάλους συμμάχους” τους συγκρούονται ακόμα και σε απομακρυσμένες περιοχές όπως η Λιβύη ή για το ποιος θα ελέγχει τον εναέριο χώρο της Β. Μακεδονίας…

Τη στιγμή που οι ανταγωνισμοί για τις ΑΟΖ, τις εξορύξεις και τους αγωγούς φυσικού αερίου που θα καταστρέψουν το φυσικό κόσμο για τα κέρδη των πολυεθνικών, πυροδοτούν νέες εντάσεις στο Αιγαίο, την Κύπρο και την Αν. Μεσόγειο…

Τη στιγμή που στο εσωτερικό των κρατών, η πολεμική προετοιμασία και ο μιλιταρισμός, εκτινάσσουν τις εξοπλιστικές δαπάνες, καταστέλλουν τον εσωτερικό εχθρό, “νομιμοποιούν” τη φτώχεια και την εκμετάλλευση…

ΕΙΜΑΣΤΕ ΞΕΚΑΘΑΡΟΙ: ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΣΑΣ. Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΗ ΧΩΡΑ!

OI ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ ΑΝΑΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ.

ΤΑΞΙΚΟ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ ΜΠΛΟΚΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ, ΤΟ ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ

Αντιμιλιταριστική αντιπολεμική πρωτοβουλία

Στα τουρκικά:

Yunan ve Türk devletlerinin “güçlü müttefikler”iyle birlikte, Libya gibi uzak bölgelerde veya Kuzey Makedonya’nın hava sahasını kimin kontrol edeceği gibi konularda çatışma içerisinde olduğu bir anda…

Doğal gaz hatları, Münhasır Ekonomik Bölge için yapılan rekabetin çokuluslu şirketlerin çıkarları için doğayı yok etmekle kalmayıp, Ege denizinde, Doğu Akdeniz’de ve Kıbrıs’ta yeni gerilimler yarattığı bir anda…

Devletlerin kendi içlerindeki savaş hazırlıkları ve militarizmin, savaş ekipmanlarına büyük masraflar yapmakta olduğu, “iç düşman”a baskılar uygulandığı, yoksulluk ve sömürünün “yasallaştırılmasının” yolun açtığı bir anda…

BİZLER AÇIK VE NET TAVIR ALIYORUZ: SİZİN ÇIKARLARINIZ İÇİN SAVAŞMAYACAĞIZ. BİZİM DÜŞMANLARIMIZ KENDİ ÜLKELERİMİZDE YAŞAMAKTADIRLAR!

KIBRIS, TÜRKİYE VE YUNANİSTAN İŞÇİ SINIFININ BİRBİRİYLE SAVAŞMASI İÇİN HİÇBİR NEDEN YOKTUR!

SAVAŞ, MİLLİYETÇİLİK, MİLİTARİZM VE EMPERYALİZME KARŞI SINIFSAL VE ENTERNASYONALİST BİR BLOK OLUŞTURALIM!

Güney Balkanlar ve Kıbrıs’ın Her İki Tarafında Savaş Karşıtı Antimilitarist Girişim

Στα αγγλικά:

At the same moment that the Greek and Turkish states along with their “powerful allies”- have conflicts that manifest in distant regions like Libya or that manifest about who will control the aerial space of North Macedonia…

At the same moment that the rivalries over who takes control of the Exclusive Economic Zones in order to extract and transport hydrocarbons and natural gas (a process which destroys nature for the profit of multinational companies), create new tensions in the Aegean Sea, in Cyprus and in the East Mediterranean Sea…

At the same moment that within each state war preparations and militarism lead to enormous expenses for warfare equipment, suppression of the so called “internal enemy” and “legalization” of poverty and exploitation…

WE ARE MAKING IT CLEAR: WE WON’T FIGHT FOR YOUR PROFITS. OUR ENEMIES ARE WITHIN OUR OWN COUNTRIES!

PROLETARIANS OF CYPRUS, TURKEY AND GREECE HAVE NO REASON TO FIGHT EACH OTHER!

CLASS AND INTERNATIONALIST BLOCKAGE OF WAR, NATIONALISM, MILITARISM, IMPERIALISM

Antimilitarist-antiwar initiative from southern Balkans and from the both sides of Cyprus

Οι εξεγέρσεις του χθες να γίνουν οι ανατροπές του αύριο | 6 Δεκέμβρη 2019

Προκήρυξη και αφίσα από κοινού με το Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης, επ’ αφορμή της συμπλήρωσης έντεκα χρόνων από την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκέμβρη του 2008 και την κοινωνική εξέγερση που την ακολούθησε.
Μπορείς να την κατεβάσεις σε μορφή pdf από εδώ.

 

Οι εξεγέρσεις του χθες να γίνουν οι ανατροπές του αύριο

Έντεκα χρόνια μετά το Δεκέμβρη του 2008, τότε που το οπλισμένο χέρι του κράτους σημάδευσε και σκότωσε ξανά, για να επιτελέσει το σκοπό του. Να επικυρώσει για μια ακόμα φορά το μονοπώλιο του κράτους στην άσκηση της βίας. Έντεκα χρόνια μετά το Δεκέμβρη του 2008, τότε που αυθόρμητα νέοι, μαθητές, φοιτητές, μετανάστες, άνεργοι, επισφαλείς εργαζόμενοι, ομοφυλόφιλοι, γυναίκες και άντρες που ζούσαν στο πετσί τους την καταπίεση και που τόσα χρόνια τρώγαν στη μάπα βία με στρογγυλή σφραγίδα βγήκαν στους δρόμους και κατέθεσαν τις δικές τους απόψεις σχετικά τη βία και την προέλευση της. Για περισσότερο από ένα μήνα σε όλη την επικράτεια ξέσπασαν συγκρούσεις με τις ομάδες καταστολής, έγιναν εμπρησμοί σε αστυνομικά τμήματα και τράπεζες, καταλήψεις σε κρατικά κτήρια και εκπαιδευτικά ιδρύματα, λεηλασίες στα χλιδάτα μαγαζιά των πλουσίων, παρεμβάσεις, διαδηλώσεις, απαλλοτριώσεις σε super market, συγκροτήθηκαν συνελεύσεις και συντονιστικά, ομάδες νομικής βοήθειας και πρώτων βοηθειών. Οι άνθρωποι που βρέθηκαν τότε στους δρόμους πήραν μια γερή ανάσα ελευθερίας και ξαναγύρισαν στην καθημερινότητα τους. Αυτό που έμεινε όμως είναι και το πιο σημαντικό: ότι όταν πιστέψουμε ότι έχουμε τη δύναμη μπορούμε να κάνουμε τα πάντα.

Έντεκα χρόνια μετά δεν υπάρχει χώρος ούτε για δάκρυα ούτε για μνημόσυνα. Αν θέλουμε πραγματικά να μην πάει στράφι η εξέγερση που ακολούθησε τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Κορκονέα, αν θέλουμε πραγματικά να μείνει κάτι από εκείνα τα χριστούγεννα του 2008 που αναβλήθηκαν επ’ αόριστον, τότε θα πρέπει να δούμε κατάματα το σημερινό επίδικο και να σηκώσουμε το γάντι απέναντι στην εξουσία. Μια εξουσία που αφήνει το δολοφόνο Κορκονέα να κυκλοφορεί ελεύθερος και ταυτόχρονα εξοντώνει πολιτικούς κρατούμενους δίχως αποδεικτικά στοιχεία.

Η νέα κυβέρνηση παρέλαβε μια κοινωνική έρημο, παρακαταθήκη από τα χρόνια εξουσίας του σύριζα. Με περιορισμένες επιλογές στη χάραξη οικονομικής πολιτικής μιας και οι κατευθύνσεις έχουν δοθεί εδώ και χρόνια, η νέα δημοκρατία στην προσπάθεια της να διαφοροποιηθεί, επένδυσε στο δόγμα της τάξης και ασφάλειας κλείνοντας το μάτι στα πιο σιχαμερά και συντηρητικά κομμάτια της κοινωνίας που ζούμε. Φασίστες, παπαδαριό, καραβανάδες, μπάτσους.

Μέσα από μια αξιοθαύμαστη συστράτευση των μμε προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλα τα προβλήματα μας οφείλονται στους κατατρεγμένους ασκεπείς μετανάστες που τους στερήθηκαν τα πάντα και αναζητούν μια ελπίδα για τη ζωή τους ή ότι οφείλονται στα Εξάρχεια, την πηγή της ανομίας, το ανοιχτό κουτί της Πανδώρας του καιρού μας. Για ποια «ανομία» μας μιλάνε και για ποια νομιμότητα; Ξέρουμε καλά ότι η αστική νομιμότητα είναι η νομιμότητα των πλουσίων και η ανομία που πολεμάνε είναι το δίκιο των από τα κάτω. Ποια είναι η ηθική τους όταν μιλάνε για «μεταναστευτική εισβολή» και αρνούνται να προσφέρουν φιλοξενία σε μετανάστες ενώ ταυτόχρονα φορτώνονται για έξι μήνες κάθε χρόνο 20.000.000 τουρίστες έναντι πληρωμής;

Ο στόχος τους είναι πάντα στα πιο αδύναμα κομμάτια της κοινωνίας, σε αυτούς που στενάζουν στις κακοπληρωμένες δουλειές, που ασφυκτιούν μέσα στις κοινωνικές νόρμες, σε αυτούς που κυνηγημένοι προσπαθούν να βρουν ένα τόπο να στήσουν τη ζωή τους, σε αυτούς που αγχώνονται για τα χρόνια που έρχονται και απελπίζονται για τα χρόνια που φύγαν. Όταν χτυπάνε τους μετανάστες, το πιο υποτιμημένο κομμάτι αυτής της κοινωνίας, ξέρουμε καλά ότι έρχεται η σειρά μας.

Όταν χτυπάνε το αναρχικό κίνημα το κάνουν για να είμαστε όλοι ακόμα πιο αδύναμοι την επόμενη φορά που θα προσπαθήσουμε να διεκδικήσουμε κάτι από αυτά που μας κλέβουν. Όταν χτυπάνε το άσυλο και τις καταλήψεις χτυπάνε τις δομές του αγώνα, τα εργαλεία που είναι πάντα στη διάθεση όσων κάνουν το βήμα να κατέβουν στους δρόμους για να υπερασπιστούν τις ζωές τους.

Γιατί τα πραγματικά προβλήματα μας είναι η ανασφάλεια, η ανεργία, οι σκατοδουλειές, τα ωράρια που έχουν γίνει λάστιχο, ο τσαμπουκάς των αφεντικών που έχει γίνει κανόνας, η ανύπαρκτη δημόσια υγεία, οι συντάξεις που όλο τις πληρώνουμε και ποτέ δεν θα τις πάρουμε, η ντροπή να ζουν δύο γενιές με τη σύνταξη του γέρου, ο ελεύθερος χρόνος που δεν υπάρχει, η αναμονή για την προκήρυξη του επόμενου οχτάμηνου, οι μετρημένες θέσεις στους παιδικούς σταθμούς, το μηνιάτικο που ποτέ δεν φτάνει για ένα μήνα, τα επιδόματα που πάντα κάπου σκαλώνουν και κόβονται, η επιστροφή του δώρου χριστουγέννων στα αφεντικά με σκυμμένο το κεφάλι, το μισό ένσημο τη βδομάδα, η αγωνία να τελειώσεις τη σχολή και η μεγαλύτερη αγωνία με το που πάρεις το χαρτί, το μόνιμο φλερτ με την κατάθλιψη και το σημαντικότερο, ότι προσπαθούμε να παλέψουμε με όλα τα παραπάνω μόνες και μόνοι.

Αυτή είναι η βία που ζούμε καθημερινά. Ενάντια σε αυτή τη βία εξεγερθήκαμε έντεκα χρόνια πριν. Για αυτούς τους λόγους αξίζει να αγωνιζόμαστε. Για να κερδίσουμε τη ζωή μας, κόντρα στην εξατομίκευση και την παραίτηση. Και ο δρόμος για αυτό είναι ένας: συλλογικοποίηση, αλληλεγγύη, οργάνωση, αγώνας, ανατροπή. Το ξέρουμε καλά: Όσοι και όσες έθεσαν τον εαυτό τους στο στρατόπεδο της ανατροπής του καπιταλισμού, με σκοπό έναν κόσμο αλληλεγγύης και ισότητας είναι αυτοί και αυτές που πρώτοι αντιμετώπισαν, αντιμετωπίζουν και θα αντιμετωπίζουν τις επιθέσεις της κυριαρχίας, είτε φυσικές είτε ιδεολογικές, είτε κρατικά οργανωμένες είτε «κοινωνικά υπαγορευμένες».

Αυτό συμβαίνει και τώρα. Το κράτος επιτίθεται ξανά, στους μετανάστες εκκενώνοντας τις καταλήψεις στέγης και μεταφέροντας τους σε λασπωμένα αντίσκηνα στη μέση του πουθενά, στις δομές του κινήματος εκκενώνοντας πολιτικές καταλήψεις, βιαιοπραγεί σε νέους και επιτίθεται σεξιστικά σε κοπέλες, καταργεί το άσυλο τρομοκρατώντας το φοιτητικό κίνημα που προσπαθεί να ξεπηδήσει, σπέρνει φόβο μέσα από τα δελτία των οχτώ, στήνει νέες ειδικές φυλακές και ακόμα πιο αυστηρούς νόμους για να δικαιολογεί την βία του, με φαιδρά τελεσίγραφα μας ζητάει να παραδώσουμε τα όπλα, να παρατήσουμε τις ζωές μας στα χέρια τους. Επιχειρεί να μας κάνει σαφές ότι δεν υπάρχει γυρισμός για όποιον μπει στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής και αμφισβητήσει το δικαίωμα του κράτους στο μονοπώλιο της βίας. Το κίνημα και συγκεκριμένα ο αντιεξουσιαστικός χώρος έχει δείξει εδώ και πολλά χρόνια ότι δε θα τρομοκρατηθεί, δεν θα λυγίσει, δε θα παραιτηθεί. Έχουμε διαλέξει πλευρά ανάμεσα στον κόσμο της υποταγής, της μισαλλοδοξίας, του χαφιεδισμού και της ξεφτίλας και στον κόσμο του αγώνα, της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας. Και θα σηκώσουμε το γάντι που μας πετάνε και πάλι.

 

Αντικατασταλτική πορεία 6 Δεκεμβρίου, 18:00 Προκάτ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΔΟΜΕΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΕΠΙΘΕΣΗ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΤΟΝ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΦΟΒΟ,

ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

 

Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης

Πέλοτο

Λατινική Αμερική, δώσε μας τη φωτιά σου!

Αφίσα αλληλεγγύης στην εξεγερμένη Λατινική Αμερική από κοινού με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες από Κατάληψη παλιού νεκροτομείου (Αλεξανδρούπολη) και Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά (Θεσσαλονίκη).

 

Απέναντι στα ίδια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε κι εμείς

Ανεργία

Μισθοί πείνας

Αυξημένο κόστος ζωής

Περικοπές σε υγεία & εκπαίδευση

Μιλιταρισμός

Ιδιωτικοποιήσεις

Λεηλασία του φυσικού κόσμου

Καταστολή

 

ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΠΕΡΓΟΥΝ, ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΝ, ΣΥΓΚΡΟΥΟΝΤΑΙ

 

Στην Ουρουγουάη ενάντια στο μιλιταρισμό και στην Αργεντινή ενάντια στις καθημερινές δολοφονίες μικροπαραβατών από μπάτσους, στην φτώχεια, στις κομμένες συντάξεις, με την αστική δημοκρατία να αναζητά χρονική ανάσα μέσω των εκλογών. Στην Ονδούρα ενάντια στη φτώχεια και ενάντια στον εκλεκτό των ΗΠΑ και μπλεγμένο με το εμπόριο ναρκωτικών πρόεδρο της χώρας, που έχει ιδιωτικοποιήσει αεροδρόμια, λιμάνια, δημόσιες υπηρεσίες ενώ ιδιωτικοποιήσεις πλέον ετοιμάζονται και σε υγεία και εκπαίδευση. Στη Βραζιλία ενάντια στον ρατσιστή, μισογύνη, ομοφοβικό και υπέρμαχο του πιο άγριου καπιταλισμού και της χούντας, προέδρου της χώρας που οξύνει την καταστολή και τη φτώχεια, που ιδιωτικοποιεί τα πάντα, που επισπεύδει την καταστροφή του Αμαζονίου που συνοδεύεται από δολοφονίες αυτόχθονων που αντιδρούν. Στο Περού ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού και στην Αϊτή γιατί το 60% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας χωρίς νοσοκομεία και χωρίς 24ωρη ηλεκτροδότηση. Στην Κολομβία ενάντια στις νέες περικοπές στην παιδεία και στα νέα κοψίματα των μισθών και των συντάξεων. Στο Εκουαδόρ ενάντια στα μέτρα που προσπάθησε να επιβάλει το ΔΝΤ, που σκόνταψε πάνω στην οργάνωση και το πείσμα των εξεγερμένων. Μέτρα που αφορούσαν στο κόψιμο της επιδότησης στο πετρέλαιο, κάτι που θα επηρέαζε άμεσα και τις τιμές των προϊόντων σε μία χώρα της οποία ο πληθυσμός ήδη ζει σε άθλιες συνθήκες που έχει επιβάλει ο καπιταλισμός. Στη Χιλή ενάντια στην αύξηση του εισιτηρίου του μετρό αρχικά αλλά και συνολικά ενάντια στο ίδιο το μοντέλο που κυριαρχεί στη χώρα από την εποχή της δικτατορίας. Το μέτρο αυτό, πάρθηκε πίσω εν μέσω άγριας καταστολής που δεν στάθηκε ικανή να σταματήσει την εξέγερση, ενώ αργότερα ανακοινώθηκαν αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις την ίδια ώρα που ο στρατός, μάταια, κατέβαινε στους δρόμους.

 

ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ΔΩΣΕ ΜΑΣ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΣΟΥ!

 

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ & ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΟΥ ΚΡΑΤΑΝ ΟΡΘΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΕΝΗ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ,

ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΣΤΟΥΣ ΙΣΧΥΡΟΥΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

Κατάληψη παλιού νεκροτομείου (Αλεξανδρούπολη)

Πέλοτο (Ξάνθη)

Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά (Θεσσαλονίκη)

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΤΟΝ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟ, ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟ | 17 Νοέμβρη 2019

Κείμενο και αφίσα ενάντια στην καταστολή, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και το φόβο, με κάλεσμα στην πορεία εν’ όψη της επετείου της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου από το Πέλοτο και το Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης. Μπορείτε να το κατεβάσετε σε pdf από εδώ.

 

 

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

Στην περίπτωση της Ελλάδας του ’67 η άρχουσα τάξη, σε μετεμφυλιακή φάση , ήταν  ανίκανη να χειραγωγήσει την αντιστεκόμενη κοινωνική βάση και έτσι υποστήριξε το δικτατορικό καθεστώς του Παπαδόπουλου για να κάνει αυτή τη δουλειά , αποσκοπώντας στην διεκπεραίωση των συμφερόντων της. Η ιστορική εξέγερση του Πολυτεχνείου το ’73 ήταν η στιγμή της σύγκρουσης της μαχόμενης ριζοσπαστικοποιημένης νεολαίας και ευρύτερων καταπιεσμένων κομματιών με το σύνολο της άρχουσας τάξης την περίοδο εκείνη. Μεγάλο μέρος αγωνιστών αντιλήφθηκε την ανάγκη για ολομέτωπη σύγκρουση με το χουντικό καθεστώς, και παράλληλα με την προσπάθεια αυτού να εφαρμόσει της επιταγές της παγκόσμιας κυριαρχίας σε εγχώριο επίπεδο.

Σήμερα, χρειάζεται να κατανοήσουμε εκτενώς τόσο την κατάσταση που επικρατεί στο εσωτερικό της χώρας, όσο και στον παγκόσμιο  γεωπολιτικό χάρτη του σύγχρονου παγκόσμιου κεφαλαίου που καθορίζει σε μεγάλο ποσοστό την έκρυθμη κατάσταση που βιώνουμε όλοι. Το ελληνικό κράτος κάθε άλλο παρά μικρό, αβοήθητο και αθώο είναι ,καθώς έχει φανερά προσκομίσει ένα σημαίνονται ρόλο στις γεωπολιτικές συμμαχίες της περιοχής συντάσσοντας  τα συμφέροντα του με το δυτικό καπιταλιστικό μπλοκ που ηγούνται οι ΗΠΑ και συνεπώς το άρμα του ΝΑΤΟ και ότι αυτό συνεπάγεται για τους από τα κάτω. Για να το πετύχει αυτό, καταστέλλει τις  φωνές αντίστασης στο εσωτερικό του  και εξοπλίζεται ιδεολογικά και στρατιωτικά, γειώνοντας την επιθετική και «αναγκαία» εξωτερική πολιτική στο κοινωνικό σώμα. Όταν ένα κράτος εξοπλίζεται για την αντιμετώπιση κάποιου άλλου κράτους, ταυτόχρονα εξοπλίζεται και για την αντιμετώπιση του «εσωτερικού εχθρού», δίνοντας πάτημα ακόμα και στους φασίστες και ακροδεξιούς να σπέρνουν το μίσος του, μέσα από το προφίλ του «αγνού πατριωτισμού».

Σε εσωτερικό επίπεδο, τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας κυβέρνησης δεν άργησαν να έρθουν στην επιφάνεια. Η νέα δεξιά κυβέρνηση που έλαβε τη σκυτάλη  από την «αριστερή» (αυτ)απάτη του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές της 7ης Ιουλίου, δεν θα μπορούσε να έχει άλλες προτεραιότητες παρά αυτές που επιτάσσει η νεοφιλελεύθερη πολιτική της ατζέντα. Μέσα από το οικονομικό και πολιτικό έρεβος, το μόνο που έχει να σερβίρει η κρατική εξουσία είναι ανάπτυξη των επιχειρήσεων και της ελεύθερης αγοράς, μέσω του δόγματος «Τάξη και Ασφάλεια», που επιτυγχάνεται με την καταστολή, την περιστολή δικαιωμάτων, τις ιδιωτικοποιήσεις κρατικών και δημόσιων υπηρεσιών και την νομική θωράκιση των παραπάνω στα πλαίσια επιβολής της «κανονικότητας». Συνεπώς, συσσώρευση κερδών και ανάπτυξη για τους λίγους, φτώχεια-εξαθλίωση-κανιβαλισμός για την κοινωνική βάση.

Οι προθέσεις της φάνηκαν από τις πρώτες κινήσεις που πραγματοποίησε, όπως τη νομική  κατάργηση του πανεπιστημιακού Ασύλου για τη δήθεν πάταξη της ανομίας και της παραβατικότητας, αλλά και την ανάθεση μεγάλου μέρους κοινωνικών ζητημάτων στο υπουργείο «Προστασίας του Πολίτη» με σκοπό την άμεση και κατασταλτική διαχείριση τους.(μεταναστευτικό, σωφρονιστικό). Έτσι εύκολα, εκκενώθηκαν οι καταλήψεις στέγης και ένα σχολείο μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας. Άνθρωποι που είχαν βρει στέγη σε εγκαταλελειμμένα κτίρια και ζούσαν ενταγμένοι με έναν τρόπο στον κοινωνικό ιστό, μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης φτιαγμένα για τις ανάγκες πολύ λιγότερων ανθρώπων, σε άθλιες συνθήκες, μακριά από κάθε θέση και προοπτική απασχόλησης, μακριά από σχολεία και υποδομές υγείας και περίθαλψης. Κάτι που έκλεισε ταυτόχρονα το μάτι σ’ ένα μεγάλο μέρος ενός αντιδραστικού και ακροδεξιού ακροατηρίου.

Με το ίδιο ‘‘σαρωτικό’’ πνεύμα της κατασταλτικής έντασης και της κρατικής βίας το κράτος προσπαθεί να καταδείξει τους πολιτικούς αντιπάλους του ως «τρομοκράτες» και άρα πρωταρχικούς στόχους της κρατικής καταστολής. Βλέπουμε έτσι, την επάνδρωση και αναβάθμιση του αστυνομικού σώματος(1500 προσλήψεις μπάτσων, ομάδα Μαύροι Πάνθηρες,  σύσταση ομάδας Δράση), την αλλαγή στον ποινικό κώδικα που ποινικοποιεί τα μέσα του άγωνα,  στοχοποιεί τα ριζοσπαστικά και επαναστατικά οργανωμένα κομμάτια και τον  συνδικαλισμό, με τα συστηματικά ΜΜΕ να γειώνουν αυτές τις πολιτικές ως τη μόνη λύση για την πάταξη της «ανομίας», ουσιαστικά την πάταξη του δίκαιου αγώνα. Σε προέκταση της καταστολής , επιβάλλεται και ο εγκλεισμός ως πεδίο σωφρονισμού. Έτσι, όλα τα παραπάνω γίνονται ,την ίδια στιγμή που οι έγκλειστοι πληθαίνουν και συσσωρεύονται στις φυλακές , βασανίζονται, πεθαίνουν και αυτοκτονούν λόγω έλλειψης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και απάνθρωπων συνθηκών διαβίωσης. Οι αντιστάσεις  και  οι διαμαρτυρίες τους παρουσιάζονται ως ανεξέλεγκτες καταστάσεις εκτάτου ανάγκης, ανοίγοντας τον δρόμο μέχρι και για ιδιωτικοποίηση του σωφρονιστικού συστήματος και τη δημιουργία ιδιωτικών φυλακών.

Σε εφαρμοστικό επίπεδο των προσταγμάτων της ΝΔ , είδαμε πως ακολούθησαν επιθέσεις  στο Κ* Βοξ, σε πολιτικές εκδηλώσεις και πάγκους βιβλίων στην πλατεία Εξαρχείων με την σταθερή επίθεση και στοχοποίηση συντρόφων/συντροφισσών (αποκορύφωμα ο βασανισμός και η σεξουαλική παρενόχληση από ματατζήδες σε μέλος του Ρουβίκωνα).Το πρωί του Σαββάτου, στις 2 Νοεμβρίου, εκκενώθηκε η κατάληψη Βανκούβερ Απαρτμάν. Η κατάληψη αποτελούσε εγχείρημα στέγασης και έναν χώρο πολιτικών και κινηματικών διαδικασιών. Ανάλογα περιστατικά είχαμε και στην κατάληψη Palmares στην Λάρισα, καθώς και το πρόσφατο σουλατσάρισμα μπάτσων στην κατάληψη Libertatia. Αξιοσημείωτο είναι επίσης η έφοδος στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι της ΑΣΟΕΕ όπου τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης το παρουσίασαν σαν γιάφκα και σε δεύτερο χρόνο το lock out από την πρυτανεία ώστε να αποτρέψει την διεξαγωγή των φοιτητικών πολιτικών διαδικασιών. Αυτή η αναβάθμιση της καταστολής σε όλα τα επίπεδα δεν είναι τυχαία, ούτε χρονικά ούτε ως προς σε ποιους στοχεύει. Από την μία, όσο πιο πολύ υποτιμάται η εργατική μας δύναμη και η ποιότητα ζωής μας, τόσο πιο πολύ το κράτος «μεριμνάει» για την κάμψη των αντιστάσεών μας.

Οι καταλήψεις, τα στέκια και οι αυτοοργανωμένοι χώροι αποτελούν σταθερό στόχο του κράτους και των παρακρατικών πλοκαμιών του ως κέντρα αντικαθεστωτικού αγώνα, ως χώροι, που μπορούν να λειτουργήσουν ως εστίες πολιτικής ζύμωσης, ταξικής οργάνωσης αντεπίθεσης και ριζοσπαστικοποίησης. Γι’ αυτό και καταστέλλονται με οποιοδήποτε μέσο κρίνεται πρόσφορο κάθε φορά. Γνωρίζουμε όμως ότι οι δομές οργάνωσης και αγώνα πρώτα και κύρια είναι σχέσεις και όχι ντουβάρια και θα συνεχίζουν να δημιουργούνται και να ανθίζουν όσο οι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες, οι αγώνες απέναντι στην εξουσία παίρνουν σάρκα και οστά μέσα από τις ανάγκες και τις επιθυμίες των καταπιεσμένων. Όσες επιθέσεις και να δεχτούν, είτε προέρχονται από κρατικές, είτε από παρακρατικές συμμορίες, δεν μας φοβίζουν, αλλά αντίθετα μας πεισμώνουν και μας κάνουν να νιώθουμε πιο σίγουροι για την αναγκαιότητα και το δίκιο του αγώνα μας. Κάθε επίθεση στις δομές του ανταγωνιστικού κινήματος, κάθε επίθεση στους ανθρώπους του, είναι επίθεση στο ανταγωνιστικό-ριζοσπαστικό κίνημα στο σύνολό του. Αν μιλήσουμε ειδικά για τον αντιεξουσιαστικό χώρο, στην «μικρή» ιστορία του, έχει δείξει ότι δε τρομοκρατείται, ούτε παραιτείται. Κάθε κρατική και παρακρατική επίθεση θα μας βρίσκει απέναντί της ενωμένους. Για μια ακόμα φορά, ο κόσμος του αγώνα οφείλει να υπερνικήσει τον κόσμο του θανάτου, του μίσους, της υποταγής, της μισαλλοδοξίας, του χαφιεδισμού και της ξεφτίλας, οποιοδήποτε κυβερνητικό προσωπείο (δεξιό ή αριστερό) και αν παίρνει. Για εμάς δεν τίθεται κάποιο δίλλημα καθώς έχουμε διαλέξει θέση μάχης. Θα πάμε κόντρα στους καιρούς της κοινωνικής αδράνειας, διεκδικώντας τους χώρους που επιδιώκει να κατακτήσει το κράτος, θέλοντας να τους παραδώσει στο βωμό της  κερδοφορίας. Θα υπερασπιστούμε την πολιτική μας ύπαρξη, τους συντρόφους μας (έγκλειστους ή μη), τις δομές του κινήματος με κάθε μέσο, μέσα και έξω από τα σύνορα με πρόταγμα την αλληλεγγύη στους εξεγερμένους και καταπιεσμένους λαούς του πλανήτη. Στην αποδυνάμωση των αγώνων και την ολομέτωπη επίθεση κράτους και κεφαλαίου απαντάμε με οργάνωση και δράση ενάντια στη συνεχιζόμενη υποτίμηση των ζωών μας, σε κάθε μορφή εξουσίας και κάθε τι  που μας καταπιέζει.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ (ΚΑΤΑ)ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΤΟΝ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟ, ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ-ΜΟΝΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ, ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΓΩΝΕΣ                                                                                                                                                            

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ -ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

 

Πέλοτο

Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης

Εκδήλωση-Βιβλιοπαρουσίαση του 6ου τεύχους του Κοινωνικού Αναρχισμού – “Εμμένοντας στην άρνηση να συνηθίσουμε το τέρας”

Εκδήλωση-Βιβλιοπαρουσίαση του 6ου τεύχους του “Κοινωνικού Αναρχισμού” από τις Ελευθεριακές Εκδόσεις ΚΟΥΡΣΑΛ, Σάββατο 26.10 στις 18.00 στον Α.Κ.Χ XANADU – Κουγιουμτζόγλου και 12 Αποστόλων.

 

“Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι το κεφάλαιο προετοιμάζεται να χύσει πολύ περισσότερο αίμα από όσο χύνει ήδη, προκειμένου να διασφαλίσει την κυριαρχία και αναπαραγωγή του.
Αυτό που μένει να φανεί είναι το τι επιλέγουμε να κάνουμε εμείς, μπροστά σε αυτόν το ζόφο.
Αν θα αφεθούμε να συνηθίσουμε το τέρας ή αν θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να το στείλουμε μια και καλή στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.”

Περιεχόμενα

– Σημείωμα της συντακτικής ομάδας
Σημειώσεις μιας “προ” πολεμικής εποχής
– Νίκος Νικολαΐδης
Kilombos – συνεισφορά σε μια αναρχική θεώρηση του ιμπεριαλισμού
– Σπύρος Δαπέργολας
Σχόλια για το ζήτημα του ιμπεριαλισμού από αναρχική σκοπιά
– Antisystemic
Ο παγκόσμιος εμφύλιος πόλεμος
– Μάνος Βασιλάκης
Η γέννηση μιας πολιτικής υποκουλτούρας στον κυβερνοχώρο και η άνοδος της ακροδεξιάς στην Αμερική
– Ευριπίδης Καλτσάς
Ο οργανωτικός δυϊσμός και η αναγκαιότητα της πολιτικής ανασυγκρότησης των αναρχικών κομμουνιστών
– Πέτρος Πέτκας
Η πυρκαγιά, ο Αμβρόσιος και ο τιμωρός Θεός!
– Κώστας Δεσποινιάδης
Για το “Αχβαχικόν” και τα “32 βήματα” του Τάσου Θεοφίλου
Συνέντευξη με τον ιστορικό Alexander Shubin
– Αλέξανδρος Ηλιάδης
Η Ρώσικη Επανάσταση στις εκδόσεις Πανοπτικόν
– Προς το παγκόσμιο προλεταριάτο!
Μανιφέστο του 1922 για τη Ρώσικη Επανάσταση
– Καρλ Μαρξ
Προς μια Ανηλεή Κριτική του Υπάρχοντος

 

Αντιπολεμική / Διεθνιστική Εκδήλωση στη Ξάνθη

Αντιπολεμική / Διεθνιστική Εκδήλωση

διακρατικοί ανταγωνισμοί, ελληνοτουρκικές σχέσεις, ΑΟΖ και ενέργεια, λεηλασία της φύσης, μιλιταρισμός στη Θράκη, μειονότητα, αντιπολεμικό κίνημα

Εισηγήσεις:
Πέλοτο – Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης
Μουσταφά Τσολάκ (Δημοσιογράφος)
Μέλος της συνέλευσης ΓΗ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Καβάλα-Σέρρες

Τοποθέτηση από μέλος της πρωτοβουλίας για τη συγκρότηση Αντιπολεμικής Διεθνιστικής Κίνησης στη Θεσσαλονίκη.

Παρασκευή 12/4 στις 19:00 στο αμφιθέατρο ΠΡΟΚΑΤ.

Πέλοτο
Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης