Category Archives: συγχρονες εργασιακες σχεσεις

Τι θέλει η Black Friday από τη ζωή μας; Προκήρυξη και πανό

Προκήρυξη για τη “Μαύρη Παρασκευή” που μοιράστηκε στην πόλη της Ξάνθης σε 500 κομμάτια. Μπορείτε να τη διαβάσετε παρακάτω ή να την κατεβάσετε από εδώ σε pdf

Τι θέλει η Black Friday από τη ζωή μας;

Ακούσατε, ακούσατε! Black Friday την Παρασκευή 24/11/17 στην Ξάνθη!

Χαμός θα γίνει πάλι έξω από το Public. Ίσως και έξω από άλλα μαγαζιά. Άλλωστε κάθε επιχειρηματίας θέλει να αυξήσει τις πωλήσεις του. Βέβαια οι υπάλληλοι του κάθε επιχειρηματία, που θα είναι υποχρεωμένοι να ανεχτούν ορδές «αλλοφρόνων» καταναλωτών παρασκευιάτικα είναι αυτοί που θα σηκώσουν και πάλι το βάρος της θεσμοποιημένης αντεργατικής πολιτικής του ελληνικού κράτους και των ντόπιων αφεντικών.

Γιατί Black Friday?

Η Black Friday είναι αμερικάνικο «έθιμο», σύμφωνα με το οποίο την τελευταία Παρασκευή του Νοέμβρη (μια μέρα μετά την αμερικάνικη γιορτή των Ευχαριστιών), μεγάλα μαγαζιά λιανεμπορίου κάνουν «τρελές» εκπτώσεις, του τύπου 70-80%, για να αγοράσει ο κόσμος πράγματα για τις Χριστουγεννιάτικες γιορτές. Η ιστορία με τη Μαύρη Παρασκευή ξεκίνησε στην Αμερική από τη δεκαετία του 1950, αλλά την τελευταία δεκαετία η κατάσταση έχει ξεπεράσει τα ως τώρα γνωστά όρια, με τεράστια καταστήματα να ανοίγουν στις 4 τα ξημερώματα, με εξαχρειωμένους καταναλωτές να στρατοπεδεύουν από την προηγούμενη μέρα έξω από τις κλειδωμένες τζαμαρίες για να πιάσουν σειρά, με 10 νεκρούς και περισσότερους από 100 τραυματίες (εμποροϋπάλληλοι και καταναλωτές που ποδοπατήθηκαν μέχρι θανάτου, αλληλομαχαιρώθηκαν για μια προσφορά, χτυπήθηκαν από οχήματα) μέσα στη δεκαετία 2006-2016.

Δεν είναι, όμως, το θέμα μας εδώ, ούτε η πλήρης εμπορευματοποίηση των χριστιανικών θρησκευτικών ή/και εορταστικών περιόδων, ούτε η παράθεση της ιστορίας της φράσης. Αντιθέτως, αυτό που μας καίει, ως κομμάτι του νεοπρολεταριάτου αυτής της χώρας, είναι το ξεζούμισμα του σύγχρονου εμποροϋπαλλήλου, μιας χαρακτηριστικής φιγούρας νεοπρολετάριου με ακόμα μια αφορμή. Οι σύγχρονοι εργάτες στις αποθήκες, στα μαγαζιά και στις μεταφορές (αναφέροντας αποκλειστικά τον τριτογενή τομέα… που να φτάσουμε και στα ορυχεία της Αφρικής ή στα εργοστάσια της Κίνας, όπου εξάγονται οι πρώτες ύλες και κατασκευάζονται τα κάθε είδους προϊόντα που φτάνουν στα ράφια των μαγαζιών) στην Ελλάδα έχουν να αντιμετωπίσουν τη δουλειά τις Κυριακές, τις Λευκές Νύχτες, τις Μαύρες Παρασκευές.

To 2015 ήταν η πρώτη χρονιά που πολυκαταστήματα κολοσσοί στην Αθήνα, χωρίς τυμπανοκρουσίες εφάρμοσαν τη Μαύρη Παρασκευή. Πέρυσι όμως η αλυσίδα καταστημάτων Public σέρβιρε τη Μαύρη Παρασκευή σα μια γιορτή αγορών. Τα ίδια Public που δίνουν μισθούς ψίχουλα στους υπαλλήλους τους, τους εξαναγκάζουν σε πολύωρη ορθοστασία, επιβλέπουν κάθε τους κίνηση και εφαρμόζουν κάθε νέα αντεργατική νομοθεσία με ιδιαίτερη ζέση.

Σκέψου ως εργαζόμενος. Όχι σαν καταναλωτής!

Η εντατικοποίηση, ο ολοένα μεγαλύτερος φόρτος εργασίας, ο ολοένα και πιο πετσοκομμένος μισθός, η όλο και με χειρότερους όρους ασφάλιση, η σύνταξη να ξεμακραίνει όλο και περισσότερο φτάνοντας στα μακρινά γηρατειά μας, οι ελεύθερες ώρες και μέρες μας να είναι όλο και λιγότερες, οι άδειές μας όλο και μικρότερες.

Αυτή είναι η σύγχρονη πραγματικότητα του νεοπρολετάριου σήμερα στην Ελλάδα. Τα αφεντικά μας, είτε είναι μεγάλα και «υπερεθνικά», είτε μικρότερα και ντόπια, έχουν ένα κύριο και κεντρικό στόχο. Το οικονομικό κέρδος. Και τις ευθύνες γι’ αυτό θα τις φορτώσουν στις πλάτες μας. Εμείς είμαστε που θα δουλεύουμε όλο και περισσότερο και όλο με λιγότερες απολαβές για να καταφέρει το αφεντικό «να τη βγάλει στην κρίση»

Οι κάθε είδους “θεσμοί” φρενήρους κατανάλωσης, όπως είναι οι Κυριακές με καταστήματα ανοιχτά, οι Λευκές Νύχτες και οι Μαύρες Παρασκευές, είναι στρατηγικός σχεδιασμός των πολύ μεγάλων αφεντικών που κάνουν κουμάντο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στον ΟΟΣΑ, στο ΔΝΤ, στην Ελλάδα και σε κάθε καπιταλιστικό κράτος ή ένωση κρατών ή συμβουλευτικό όργανο κρατών. Είναι η μέθοδος που έχουν ακολουθήσει για το προσπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης. Να μειώσουν όσο γίνεται το εργατικό κόστος. Όσο το δυνατόν περισσότερη δουλειά με όσο το δυνατόν μικρότερο μισθό και παροχές (ασφάλιση, συντάξιμες αποδοχές, «δημόσια» περίθαλψη, εκπαίδευση, υπηρεσίες κοινής ωφέλειας κ.λπ.).

Ταυτόχρονα, τα μικρά μας αφεντικά αρπάζονται από το καράβι της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης μπας και μπορέσουν να σώσουν την επιχείρησή τους, μέσα σε έναν ανταγωνισμό που τους συνθλίβει και απειλεί να τους κάνει προλετάριους. Να χάσουν το μαγαζί τους και να ψάχνουν για δουλειά στο μαγαζί κάποιου άλλου.

Εμείς, οι νεοπρολετάριοι του κόσμου αυτού είμαστε ο στρατός που εκμεταλλεύονται τα κάθε είδους αφεντικά μας για να πετύχουν το στόχο τους. Για να διατηρήσουν τα κέρδη τους ή και να τα αυξήσουν, για να διατηρήσουν την επιχείρησή τους, είναι διατεθειμένοι να μας πιούνε το αίμα. Οι μνημονιακές νομοθεσίες, που νομιμοποίησαν τη μαύρη εργασία χρόνων που βασίλευε στο περιθώριο της επίσημης εργασιακής νομοθεσίας, το προβλέπουν κανονικότατα.

Ταυτόχρονα, όμως, είμαστε και καταναλωτές. Και ενώ όταν το δικό μας αφεντικό μάς εκμεταλλεύεται δίχως αύριο εμείς αγανακτούμε, σκάμε, βρίζουμε και προσπαθούμε να αντισταθούμε, την ίδια στιγμή πάμε για ψώνια τις Κυριακές, τις Λευκές Νύχτες και τις Μαύρες Παρασκευές χωρίς να σκεφτόμαστε ότι απέναντί μας έχουμε έναν άνθρωπο της τάξης μας, έναν εργαζόμενο σαν και εμάς που αυτήν την ώρα θα ήθελε να είναι με την οικογένειά του ή τους φίλους του και όχι να προσπαθεί να φέρει εις πέρας μια απάνθρωπη και κακοπληρωμένη βάρδια.

Θα πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι η αλληλεγγύη είναι όπλο των εργατών!

Οι δυσκολίες της καθημερινότητας δεν είναι δικαιολογία

Η καθημερινότητα είναι που μας φέρνει μπρος σε διλλήματα, στα οποία καλούμαστε να απαντήσουμε ως άνθρωποι της τάξης μας και όχι ως κανίβαλοι που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η προσωπική και οικογενειακή ευημερία, ποδοπατώντας όποιον βρούμε εύκαιρο στο δρόμο μας. Αυτή η τακτική της προσωπικής καβάτζας, του «ωχαδερφισμού» και της ευκαιρίας που πρέπει να αρπαχτεί τώρα δεν μας έφερε και τόσο καλά αποτελέσματα απ’ ότι βλέπουμε γύρω μας.

Είναι αλήθεια ότι όταν δουλεύεις όλη μέρα κάθε μέρα, είναι μεγάλη διευκόλυνση να ανοίγουν τα σούπερ μάρκετ και τις Κυριακές. Όταν ο μισθός σου δε φτάνει για πολλές μικρές απολαύσεις είναι ωραίο να γίνεται μια Λευκή Νύχτα που ο Δήμος προσφέρει τζάμπα πανηγυράκι και τα καταστήματα κάνουν καμιά έκπτωση. Όταν πλέον δεν παίρνεις χριστουγεννιάτικο δώρο είναι βοηθητικό να υπάρχει η Μαύρη Παρασκευή για να πάρεις πολύ φθηνά το κάτι παραπάνω σα δώρο για σένα και για τους δικούς σου.

Αλλά αυτή η λογική είναι κοντόφθαλμη και τελικά καταστροφική. Το μόνο στο οποίο έχουν να στηριχτούν οι εργαζόμενοι είναι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι. Αυτοί και αυτές που ζουν την ίδια συνθήκη, που βιώνουν στο πετσί τους τι θα πει εργασιακή εκμετάλλευση. Μπορεί να ενσαρκώνουμε αναγκαστικά και το ρόλο του εργαζόμενου και το ρόλο του καταναλωτή, αλλά η θέση από την οποία βλέπουμε τον κόσμο και ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούμε στην καθημερινότητά μας είναι δικιά μας επιλογή. Και η επιλογή της θέσης του καταναλωτή είναι σύμπραξη με τα αφεντικά μας και προώθηση των δικών τους συμφερόντων έναντι των δικών μας.

Η στάση που λέει ότι έτσι κι αλλιώς ανοίγουν αυτά τα καταστήματα τις Παρασκευές ή ότι τα φαγάδικα ανοίγουν Κυριακές, γιατί να μην ανοίγουν και τα άλλα μαγαζιά είναι ηττοπαθής και ευθυνόφοβη. Ποτέ στην ιστορία δε δούλεψαν οι ταξικοί αγώνες με το σύνθημα «ή όλα ή τίποτα εδώ και τώρα». Αυτή η λογική είναι βούτυρο στο ψωμί των αφεντικών μας και του πολιτικού του προσωπικού. Ας καταφέρουμε να οργανώσουμε επιτυχείς αντιστάσεις στην κατάργηση της γενικής κυριακάτικης αργίας, στις κάθε είδους αντεργατικές φιέστες των μαύρων Παρασκευών και των λευκών νυχτών και μέσα στις ίδιες διαδικασίες θα εισάγουμε και τα προτάγματα για εξάπλωση της κυριακάτικης αργίας σε όλους τους κλάδους ή μείωση του απογευματινού ωραρίου των καταστημάτων.

Πριν 13 χρόνια τα σούπερ μάρκετ λειτουργούσαν με ωράριο καταστημάτων. Η ταξική αλληλεγγύη νικήθηκε από τις επίπλαστες καταναλωτικές ανάγκες και πλέον κανείς μας δε θυμάται εκείνη τη συνθήκη, όταν δεν είχαμε ανάγκη να πάμε να ψωνίσουμε Τετάρτη στις 9 το βράδυ. Σήμερα αρχίζει να γίνεται κανονικότητα το άνοιγμα κάποιων καταστημάτων τις Κυριακές. Το να προτάσσουμε σήμερα την «ανάγκη» μας να πάμε να αγοράσουμε κάτι-τις μια Κυριακή είναι ένα ψέμα που λέμε τόσο στους εαυτούς όσο και στους γύρω μας. Η αλήθεια είναι ότι βολευόμαστε σε μια συνθήκη που μας θέλει άβουλους καταναλωτές που συναινούν στην καταστρατήγηση του ίδιων μας των δικαιωμάτων σε αργία και ξεκούραση.

Τα μικρά καταστήματα δεν κερδίζουν και πολλά, αλλά δεν ορίζουν αυτά το παιχνίδι.

Πέρυσι, Μαύρη Παρασκευή είχε κυρίως στα Public. Εκεί μαζεύτηκε μια μικρή ουρά καταναλωτών έξω από το κατάστημα και τα τοπικά μίντια έτρεξαν να εκμεταλλευτούν την εικόνα αναπαράγοντας με το συνηθισμένο τρόπο τους εικόνες-αντιγραφή από την πρωτεύουσα. Τα μικρότερα καταστήματα ξανθιωτών επιχειρηματιών δεν άνοιξαν. Ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου είπε στα μίντια ότι για τους μικρούς και μεσαίους ξανθιώτες επιχειρηματίες δεν έχει διαφορά μια Παρασκευή που θα κάνουν μεγάλες εκπτώσεις. Και είναι αλήθεια.

Όλοι οι μαγαζάτορες βέβαια θέλουν κέρδος. Αλλά το κέρδος δε δουλεύει το ίδιο για όλους. Ο κάθε Μίλκογλου δεν μπορεί να κάνει 80% εκπτώσεις που μπορούν να κάνουν μεγάλα μαγαζιά όπως τα Public και τα Stradivarius. Δεν έχει ένα τεράστιο στοκ ώστε να πουλήσει χιλιάδες και χιλιάδες κομμάτια σε τιμή κοντά στο κόστος χονδρικής, που όλα μαζί όμως δημιουργούν ένα αξιόλογο κέρδος. Δεν μπορεί να διαφημιστεί όπως ο Κωτσόβολος για μια βδομάδα πριν τη Μαύρη Παρασκευή. Δεν έχει τις εγκαταστάσεις στις οποίες μπορούν να συρρεύσουν τα πλήθη των καταναλωτών για να αρπάζουν τις ευκαιρίες που προσφέρει. Το να ανοίξει το μαγαζί του ακόμα μια μέρα (την Παρασκευή υποτίθεται ότι η αγορά της Ξάνθης είναι κλειστή, πράγμα που όσο περνούν τα χρόνια αλλάζει εκ των πραγμάτων), δε θα του αποφέρει και ιδιαίτερο κέρδος (ίσως και καθόλου). Γι αυτό ο Εμπορικός Σύλλογος πέρυσι, διά στόματος του προέδρου του, κριτίκαρε και ειρωνεύτηκε τη Μαύρη Παρασκευή λέγοντας ότι «για μας κάθε μέρα Μαύρη Παρασκευή είναι».

Αν δεν αγωνιστούμε εμείς για τη ζωή μας, δε θα το κάνει κανένας στο όνομά μας

Όσο δε βάζουμε αναχώματα εμείς οι εργαζόμενοι στη Μαύρη Παρασκευή και σε κάθε «θεσμό» εργασιακής υπερεκμετάλλευσης, θα αρχίσουν να ανοίγουν και οι μικροί μαγαζάτορες τις Μαύρες Παρασκευές διαφημίζοντας τις εκπτωσούλες που και αυτοί μπορούν να κάνουν. Όπως πολύ καλά βλέπουμε (αν δεν το παίζουμε ηθελημένα τυφλοί) όλο και περισσότερα μαγαζιά ανοίγουν τις Κυριακές που δουλεύει διά νόμου η αγορά. Ο Εμπορικός Σύλλογος έκανε τον καμπόσο σε πρώτη φάση διακηρύσσοντας ότι δε θα ανοίξει τα μαγαζιά του σε αντίθεση με τις αλυσίδες και τα υπερκαταστήματα, προσπαθώντας να μας πείσει ότι «εμείς οι ξανθιώτες πρέπει να αλληλοϋποστηριζόμαστε» (λες και οι διευθυντές των καταστημάτων αλυσίδων και οι ιδιοκτήτες των franchise δεν είναι δικά μας ξανθιώτικα παιδιά). Σε δεύτερη φάση έκανε τουμπεκί ψιλοκομμένο και πλέον σιγά-σιγά ανοίγουν όλοι ο ένας μετά τον άλλο. Μετά τις 11 που κλείνει η εκκλησία βέβαια.

Το ίδιο θα γίνει και με τις Μαύρες Παρασκευές. Θα ανοίγουν τα μικρότερα μαγαζιά γύρω από τα μεγάλα μπας και τσιμπήσουν κανέναν πελάτη από απέναντι, μέχρι να ανοίγουν όσοι περισσότεροι μπορούν, δηλαδή όλοι όσοι θα επιζήσουν του ανταγωνισμού. Και όλη αυτή η προσπάθεια των αφεντικών να ανταπεξέλθουν στον ανταγωνισμό θα βασιστεί στις δικές μας πλάτες, στις δικές μας προσπάθειες, στα δικά μας κλεμμένα μεροκάματα και ένσημα, στις δικά μας κλεμμένα βράδια και στις δικές μας κλεμμένες Κυριακές. Γιατί τα αφεντικά μας κινούνται αποκλειστικά με βάση το στενό (και κοντόφθαλμο) οικονομικό τους συμφέρον. Δεν πρόκειται ούτε να πειθαρχήσουν στις αποφάσεις του οργάνου τους αν δουν ότι δεν τους συμφέρει προσωπικά ούτε το ίδιο το όργανο πρόκειται να τιμήσει τις προηγούμενες θέσεις και δηλώσεις του εφόσον δει ότι δε συμφέρει.

Ο μόνος που μπορεί να υπερασπιστεί τα δικά μας συμφέροντα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Και τα δικά μας συμφέροντα λένε ότι δε θέλουμε να δουλεύουμε παραπάνω για τα ίδια ή και για λιγότερα λεφτά. Αντιθέτως αντιλαμβανόμαστε ότι η παραγωγικότητά μας όσο περνούν τα χρόνια αυξάνεται. Είμαστε όλο και πιο ειδικευμένοι στη δουλειά μας, η κάθε είδους εργασία μας είναι όλο και περισσότερο υποστηριζόμενη από την τεχνολογία, φέρνουμε εις πέρας όλο και περισσότερη δουλειά στον ίδιο χρόνο. Αντικειμενικά θα έπρεπε να πληρωνόμαστε περισσότερα και να δουλεύουμε λιγότερο. Και όμως συμβαίνει το αντίθετο. Και ο λόγος είναι ότι έχουμε αυτοβούλως δεθεί στο άρμα των αφεντικών μας και βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα δικά τους μάτια και από τη δικιά τους σκοπιά, η οποία δείχνει ότι πρέπει να μας στύβουν όλο και περισσότερο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για να μπορούν οι μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων να κάνουν τόσο μεγάλες εκπτώσεις περιμένοντας να πουλήσουν χιλιάδες κομμάτια ώστε να πετύχουν αξιόλογο κέρδος, στηρίζονται στις πενιχρές μας απολαβές.

Όσο λοιπόν κάνουμε πλάτες στα αφεντικά μας και ακολουθούμε τη δικιά τους ατζέντα απέναντι στην κρίση, τόσο πιο χαμένοι θα βγαίνουμε.

Από τη θέση του εργαζόμενου οφείλουμε να οργανωνόμαστε στο μαγαζί, στον κλάδο, στην πόλη, πανελλαδικά ενάντια στην ασυδοσία των αφεντικών μας και στη σχέση εκμετάλλευσης που μας συνδέει με αυτά. Μέσα από επιτροπές εργαζομένων, από πρωτοβάθμια σωματεία, με οργανωμένες παρεμβάσεις στα κλαδικά σωματεία και στα εργατικά κέντρα. Από τη θέση του καταναλωτή οφείλουμε να δείχνουμε την ελάχιστη αξιοπρέπεια, βλέποντας στον εμποροϋπάλληλο τον εαυτό μας και να μην τρέχουμε αλαφιασμένοι να αγοράσουμε την οποιαδήποτε ντεμέκ μεγάλη ευκαιρία «που τόσο χρειαζόμασταν» αλλά δεν το ξέραμε.

Ούτε στο χωριό μας είχαμε Black Friday ούτε και στην πόλη μας θέλουμε να έχουμε

Είναι ταξικό μας χρέος λοιπόν να αντιστεκόμαστε σ’ αυτή τη λαίλαπα αντεργατικών ρυθμίσεων που ακούει σε ονόματα όπως «κυριακάτικη αγορά», «λευκή νύχτα», «μαύρη παρασκευή». Γιατί είναι προς το συλλογικό ταξικό μας συμφέρον να δουλεύουμε λιγότερο και να αμειβόμαστε περισσότερο. Είναι και η μόνη ρεαλιστική λύση για να γίνουν καλύτερες οι ζωές μας. Δεν πρέπει να έχουμε καμιά διάθεση να κάνουμε «ρεάλ πολιτίκ» με τους όρους της αστικής τάξης και των ρουφιάνων της, είτε λέγονται πολιτικοί είτε δημοσιογράφοι. Αυτό που μας λείπει είναι η δικιά μας ρεαλιστική πολιτική ατζέντα που να στοχεύει στην πολιτική οργάνωση του νεοπρολεταριάτου και την ανατίμηση της εργατικής μας δύναμης.

Η μαύρη Παρασκευή δεν είναι γιορτή, είναι καφρίλα εργοδοτική

Οργάνωση και αντίσταση στους χώρους της δουλειάς, των αφεντικών να σπάσει ο τσαμπουκάς

Black Friday και πράσιν’ άλογα

 

Πέλοτο 11.17

 

Η Μαύρη Παρασκευή δεν είναι γιορτή, είναι καφρίλα εργοδοτική.

Οργάνωση και αντίσταση στους χώρους της δουλειάς, των αφεντικών να σπάσει ο τσαμπουκάς.

Ανακοίνωση σχετικά με το θάνατο εργάτη στην ΕΛΒΙΖ (Ξάνθη)

Ανακοίνωση για την εργοδοτική δολοφονία εργάτη στην ΕΛΒΙΖ. Μπορείτε να τη διαβάσετε παρακάτω ή να την κατεβάσετε από εδώ σε pdf

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΡΓΑΤΗ ΣΤΗΝ ΕΛΒΙΖ (ΞΑΝΘΗ)

Την περασμένη βδομάδα σκοτώθηκε ένας ξανθιώτης εργάτης μετά από «ατύχημα» που συνέβη στο εργοστάσιο της ΕΛΒΙΖ. Ο συγκεκριμένος θάνατος έρχεται να προστεθεί στην ήδη μακριά λίστα «εργατικών ατυχημάτων», θανατηφόρων ή μη, που όσο πάει και μεγαλώνει σε μήκος. Εργάτες δουλεύουν σε εργοστάσια και εργοτάξια χωρίς τις απαραίτητες προφυλάξεις, διανομείς θυσιάζονται στο βωμό της άμεσης παράδοσης, η γρήγορη διεκπεραίωση της δουλειάς ιεραρχείται πιο ψηλά από τις συνθήκες εργασίας στις οποίες δεν εξασφαλίζεται ουσιαστικά κανένα μέτρο υγιεινής και ασφάλειας, σε αντίθεση με τις υπογεγραμμένες συμβάσεις όταν και όπου αυτές υπάρχουν.

Τα «εργατικά ατυχήματα» είναι άμεσο επόμενο των πολιτικών λιτότητας των κυβερνήσεων και της ταξικής επίθεσης των αφεντικών στο νεοπρολεταριάτο αυτής της χώρας για να διατηρήσουν ή και να αυξήσουν το κέρδος τους.

Όσο αυξάνεται η ένταση της εκμετάλλευσης, η φυσική εξόντωση των εργαζομένων γίνεται πλέον σκληρή καθημερινότητα με πρωταγωνιστές την εντατικοποίηση της εργασίας, μισθούς και μεροκάματα πείνας, εξαντλητικά ωράρια, επισφάλεια και μαύρη εργασία. Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν και τα ελλιπή (αν όχι ανύπαρκτα!) μέτρα ασφαλείας αφού δεν υπάρχει χρόνος γι’ αυτά σε ένα σύστημα που οι εργάτες είναι αναλώσιμοι μπροστά στην κερδοφορία του εκάστοτε αφεντικού.

Και τότε τι κάνουμε;

Λύση μαγική δεν υπάρχει, ούτε θα ‘ρθει κάποιος σωτήρας να μας δώσει κανένα ψίχουλο αξιοπρέπειας. Έχουμε μόνο το μυαλό μας και τα χέρια μας!Οργάνωση στους χώρους της δουλειάς για καλύτερους μισθούς και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας-κατάλληλα μέτρα ασφαλείας.

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ.
ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ «ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ» ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΕΡΓΑΤΩΝ.
ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ!

 

Να μη συνηθίσουμε τον θάνατο. Αφίσα για την αυξηση των εργατικών ατυχημάτων

Με αφορμή την άυξηση των εργατικών ατυχημάτων την Πέμπτη 20 Ιουλίου πραγματοποιήσαμε αφισοκόλληση τόσο κέντρο της Ξάνθης όσο και σε γειτονιές.

Σα να αυξήθηκαν τα εργατικά “ατυχήματα” τώρα τελευταία;;
Δεν είναι τυχαίο!

Πάει χέρι-χέρι με τις πολιτικές λιτότητας των κυβερνήσεων και την ταξική επίθεση των αφεντικών στο νεοπρολεταριάτο αυτής της χώρας για να διατηρήσουν ή και να αυξήσουν το κέρδος τους.
Όσο όμως αυξάνεται η ένταση της εκμετάλλευσης, η φυσική εξόντωση των εργαζομένων γίνεται πλέον σκληρή καθημερινότητα με πρωταγωνιστές την εντατικοποίηση της εργασίας, μισθούς και μεροκάματα πείνας, εξαντλητικά ωράρια, επισφάλεια και μαύρη εργασία. Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν και τα ελλιπή (αν όχι ανύπαρκτα!) μέτρα ασφαλείας αφού δεν υπάρχει χρόνος γι’ αυτά σε ένα σύστημα που οι εργάτες είναι αναλώσιμοι μπροστά στην κερδοφορία του εκάστοτε αφεντικού.
Λύση μαγική δεν υπάρχει, ούτε θα ‘ρθει κάποιος σωτήρας να μας δώσει κανένα ψίχουλο αξιοπρέπειας.Έχουμε μόνο το μυαλό μας και τα χέρια μας!
Οργάνωση στους χώρους της δουλειάς για καλύτερους μισθούς και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας-κατάλληλα μέτρα ασφαλείας.

Να πάρουμε πίσω αυτά που μας ανήκουν.
Τα εργατικά “ατυχήματα” είναι δολοφονίες εργατών.
Να μη συνηθίσουμε το θάνατο!

 

17 Μάη Γενική Απεργία – Κάλεσμα σε διαδήλωση 10πμ

Κάλεσμα στη διαδήλωση για τη γενική απεργία στις 17 Μάη 10πμ, στην Πλατεία Ελευθερίας.
Μπορείς να κατεβάσεις την προκήρυξη σε pdf από εδώ.

Οργάνωση και αγώνας στους χώρους της δουλειάς
των αφεντικών να σπάσει ο τσαμπουκάς!

Όλοι και όλες στην απεργιακή διαδήλωση την Τετάρτη 17 Μάη.
Ένα πρώτο μικρό, μα απαραίτητο βήμα για τη δημιουργία μαζικής και μάχιμης εργατικής αντιπολίτευσης ενάντια στις εργασιακές γαλέρες του 21ου αιώνα.

Οι αριστεροί συριζαίοι φέρνουν το 4ο μνημόνιο που θα μικρύνει κι άλλο τους μισθούς μας, τις συντάξεις μας και θα εξαφανίσει τα επιδόματά μας. Μπορεί να είναι το δεύτερο που πετυχαίνουν στην κυβερνητική τους καριέρα (μωρέ μπράβο επιτυχίες!), αλλά για μας είναι το τέταρτο που πέφτει στην καμπούρα μας και μάλιστα ίσα που καταφέρνουμε να ψελλίζουμε δυο λόγια διαφωνίας. Όπως και να ‘χει, όσο και να αναλύουμε (ή να μπερδευόμαστε με) τις τεχνικές λεπτομέρειες που διαβάζουμε στις ειδήσεις, το ζήτημα είναι ένα: Τα μνημόνια που έχει συνάψει το ελληνικό κράτος με τους δανειστές του (ΕΕ, Ευρωπαϊκή Τράπεζα, ΔΝΤ) και οι νόμοι που τα συνοδεύουν είναι μια πετυχημένη πλατφόρμα για τη μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης ώστε να την εκμεταλλεύονται με πιο επικερδή τρόπο τα αφεντικά μας.

Τα μέτρα είναι γνωστά σε όλους μας πλέον και είναι βαθιά ταξικά. Κλαδικές συμβάσεις, ομαδικές απολύσεις, κυριακάτικη εργασία, πετσόκομμα συντάξεων. Η μανιέρα είναι σταθερή: περισσότερη δουλειά, ακόμα λιγότερα λεφτά.

Πρέπει να βάλουμε καλά στο μυαλό μας ότι όλα τα αφεντικά τον ίδιο στόχο έχουν, την επίτευξη κέρδους για την τσέπη τους. Είτε είναι μικρά είτε είναι μεγάλα, είτε είναι ξένα είτε είναι ντόπια. Μπορεί οι μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας και οι νόμοι που περνιούνται να είναι στρατηγική των μεγάλων ελληνικών αφεντικών στο πλαίσιο της πρόσδεσής τους στην καπιταλιστική ολοκλήρωση της ΕΕ, αλλά δεν παραβλέπουμε ότι και τα μικρά αφεντικά μας (στα ρουχάδικα, στα γραφεία, στα καφέ και όπου αλλού) για να μην κονιορτοποιηθούν από την κρίση και χάσουν τις επιχειρήσεις τους, εκμεταλλεύονται τις ίδιες νομοθεσίες πάνω στην πλάτη μας.

Εμείς, το νεο-προλεταριάτο αυτής της χώρας (και αυτού του κόσμου συνολικά) είμαστε που έχουμε χάσει τη μπάλα και έχουμε ξεχάσει τα συμφέροντά μας. Είτε είμαστε επίσημα μισθωτοί και έχουμε ασφάλιση και μισθό, είτε είμαστε «μαύροι», είτε φοιτητές που χτυπάμε κάνα μεροκάματο για να συμπληρώσουμε το όλο και μικρότερο χαρτζιλίκι της οικογένειας, είτε συνταξιούχοι που βλέπουμε τη σύνταξη όλο να μικραίνει, έχουμε σίγουρα κοινό συμφέρον να ανατιμηθεί συνολικά η αξία μας. Να αμειβόμαστε περισσότερο, να δουλεύουμε λιγότερο, να ζούμε καλύτερα. Πράγματα τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν τις αιχμές της δικιάς μας εργατικής πολιτικής ατζέντας, τα έχουμε ξεχάσει στο όνομα της όποιας “ρεάλ πολιτίκ” και ασχολούμαστε με το αν «το κράτος βγαίνει» ή «η οικονομία κινείται». Με την τόση εξειδίκευσή μας και την τόση πρόοδο της τεχνολογίας, η παραγωγικότητά μας είναι απείρως μεγαλύτερη απ’ ότι 50 χρόνια πριν. Τι πιο λογικό λοιπόν από το να δουλεύουμε λιγότερο και να αμειβόμαστε περισσότερο;

Σε αντίθεση βέβαια με την (φανταστική) εργατική ατζέντα, υπάρχει η ατζέντα των αφεντικών και του κράτους τους. Η οποία δεν είναι καθόλου φανταστική. Και με όχημα τα μνημόνια (παλιά και νέα) κάνουν νόμους του κράτους, «τους νόμους της αγοράς». Αυτά που ξέραμε σαν «μαύρη» εργασία ή «παράτυπες συνθήκες δουλειάς» γίνονται νόμοι του κράτους. Όλο και πιο έντονα, όλο και γρηγορότερα.

500, 400, 300 ευρώ μισθός, καθόλου μισθός, 10, 12 ή και παραπάνω ώρες δουλειά κάθε μέρα, δουλειά και τις Κυριακές, απλήρωτες υπερωρίες, παράβλεψη κλαδικών συμβάσεων, απαγόρευση συνδικαλισμού και κινητοποιήσεων. Όλα αυτά τα οποία κάποτε ήταν στο περιθώριο της εργασιακής πραγματικότητας και συνήθως αφορούσαν μετανάστες ή γενικά θέσεις που θεωρούνται «ανειδίκευτου και προσωρινού εργάτη» (ενώ δεν ήταν ούτε το ένα ούτε το άλλο), σήμερα ψηφίζονται το ένα μετά το άλλο και γίνονται επίσημες νομοθεσίες.

Είμαστε στο σημείο όπου υπερασπιζόμαστε τη σημερινή κρατική νομοθεσία ως τελευταία γραμμή άμυνάς μας έναντι της σχεδιαζόμενης που θα έχει χειρότερους όρους για μας. Κάποιες δεκαετίες πίσω, οι εργατικοί αγώνες της μεταπολίτευσης πέτυχαν την ψήφιση του νόμου 1264 (το 1982), ο οποίος καταργούσε και αντικαθιστούσε το νόμο 330 του 1976. Έτσι επιτεύχθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις, η προστασία των συνδικαλιστών, ο τρόπος κήρυξης απεργιών, η απαγόρευση του lock-out.

Το 1976 δεν είχαμε μνημόνια, ούτε κάποιους κακούς γερμανούς να καταδιώκουν την ελλάδα. Είχαμε και τότε (όπως και σήμερα) την απαίτηση των ντόπιων αφεντικών (τότε ήταν ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων που είχε θορυβηθεί από τις μαχητικές απεργίες των εργατών στις μεγάλες βιομηχανίες και είχε απαιτήσει νομική προστασία του) να προστατεύονται τα συμφέροντά τους έναντι αυτών των εργαζομένων.

Αντιλαμβανόμαστε πως το νομικό πλαίσιο (και ιδιαίτερα αυτό που καθορίζει τις εργασιακές σχέσεις) είναι η αποτύπωση της ταξικής πάλης στο χαρτί και με νόμους. Όταν λοιπόν, το προλεταριάτο της χώρας αυτής πετύχαινε την υποχώρηση των αφεντικών και τον εξαναγκασμό του κράτους να περνάει νόμους που ανατιμούν την εργασιακή δύναμη, καταλάβαινε ότι έχει δύναμη να νικά. Σήμερα, η κρατική νομοθεσία αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς και πάντα προς όφελος των αφεντικών. Είναι χρέος μας να στήσουμε αναχώματα. Είναι χρέος μας να σηκώσουμε κεφάλι. Να οργανωθούμε σε σωματεία ή σε εργατικές συνελεύσεις και να παλέψουμε ενάντια σε ό,τι μας καταστρέφει. Σε κάθε χώρο δουλειάς, να μιλήσουμε με τους συναδέλφους μας, να βρούμε κοινό τόπο τουλάχιστον της εργατικής μας αξιοπρέπειας, να ξεκαθαρίσουμε στο μυαλό μας ποιος είναι ο σύμμαχος και ποιος ο εχθρός. Γιατί σίγουρα υπάρχουν και οι δύο. Και το σύμμαχο δε θα τον βρούμε ούτε στο πρόσωπο του αφεντικού μας ούτε στο πρόσωπο του κολαούζου του ή της πολιτικής του βιτρίνας που στηρίζει νόμους ενάντια στη δικιά μας τσέπη και τη δικιά μας ζωή.

Ο υπουργός εργασίας της κυβέρνησης του “καραδεξιού” Καραμανλή το 1976, όταν περνούσε τον αντεργατικό νόμο 330 (που αντίστοιχό του είναι ο νόμος που θα περάσει η κυβέρνηση του “αριστερού” Τσίπρα) είπε: «Δε θα επιτρέψουμε την πάλη των τάξεων». Αναρωτιόμαστε αν έχει τις ίδιες μεγαλεπήβολες στοχεύσεις και η κ. Αχτσιόγλου.

Εμείς από την πλευρά μας καταλαβαίνουμε ότι η πάλη των τάξεων υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει όσο υπάρχει καπιταλισμός. Το ζήτημα είναι να κερδίζουμε εμείς. Και προς το παρόν μάλλον μας έχουν πάρει φαλάγγι τα αφεντικά.

Αν θέλουμε λοιπόν να μη ζήσουμε σα δούλοι, αν θέλουμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς δύναμης, αν θέλουμε να ανατιμηθεί η δουλειά μας, θα πρέπει να ματώσουμε. Να πυκνώσουμε τις γραμμές του αγώνα! Να δομήσουμε τη δικιά μας εργατική πολιτική ατζέντα και να μην τρέχουμε πίσω από την ατζέντα των αφεντικών μας, των μίντια και του κράτους τους. Να ξαναθυμηθούμε πρώτα απ’ όλα τη θέση μας, έπειτα ποιοι έχουν τα ίδια συμφέροντα με εμάς και ποιοι αντιθετικά, να αντιληφθούμε ότι έχουμε τη δύναμη να οργανωνόμαστε, να αγωνιζόμαστε, να εκβιάζουμε τα αφεντικά μας γιατί χωρίς εμάς δεν μπορούν (ας κάτσουν να κοιτάν μηχανές και υπολογιστές να κάθονται ανενεργά), να κερδίζουμε ένα κομμάτι από αυτά που εμείς -και κανένας άλλος!- παράγουμε. Τα πάντα! Και ακριβώς αυτά έχουμε να κερδίσουμε αγωνιζόμενοι. Τα πάντα!

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΜΕ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΜΕ ΣΤΗΣΙΜΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ, ΜΕ ΣΗΚΩΜΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ.

ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΥΣ ΚΑΡΕΚΛΟΚΕΝΤΑΥΡΟΥΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ.

Η ΓΣΕΕ ΚΑΙ Η ΑΔΕΔΥ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΥΠΟΥΡΓΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΑΞΙΩΣΗ.

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ
ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΜΑΗ
10.00 πμ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Πρωτομαγια 2017 – Καλεσμα στη διαδηλωση – Προκηρυξη, αφισα, πανο

Κάλεσμα στην πορεία της εργατικής Πρωτομαγιάς, Δευτέρα 10 πμ στην Πλατεία Ελευθερίας.
Μπορείς να κατεβάσεις την προκήρυξη σε pdf από εδώ.

Παρακάτω μπορείς να δεις την αφίσα και τα πανό που αναρτήθηκαν για κάλεσμα στη διαδήλωση.

 

Πρωτομαγιά 2017
Θα ξανα-απαγορευτεί η πάλη των τάξεων;

Πρώτη Μάη του 2017 και η ταξική αυτή επέτειος μας βρίσκει στο δρόμο για τα επίκαιρα αιτήματα της τάξης μας. Σε αυτή, λοιπόν, την επετειακή σημερινή συγκέντρωση, συμμετέχουμε όχι για να γιορτάσουμε την επιτυχία των αγώνων του αμερικανικού Σικάγο για την επίτευξη της 8ωρης εργασίας για το παγκόσμιο προλεταριάτο (δυστυχώς!), αλλά για να δώσουμε νέα νοήματα στους αγώνες που πρέπει να δομήσουμε στο σήμερα για να μην εξαθλιωθεί κι άλλο η ζωή μας. Ποιοί είναι όμως οι νέοι όροι με τους οποίους το κεφάλαιο οργανώνει αυτήν την εξαθλίωση;

Δεύτερη αξιολόγηση τρίτου μνημονίου; Τέταρτο μνημόνιο; Και τα δύο μαζί; Ένα μνημόνιο δανεισμού του ελληνικού κράτους με τους «ευρωπαϊκούς θεσμούς» και ένα άλλο με το ΔΝΤ; ή και τα δυο μαζί; Όπως και να ‘χει, όσο και να αναλύουμε (ή να μπερδευόμαστε με) τις τεχνικές λεπτομέρειες που διαβάζουμε στις ειδήσεις, το ζήτημα είναι ένα: Τα μνημόνια που έχει συνάψει το ελληνικό κράτος με τους δανειστές του (ΕΕ, Ευρωπαϊκή Τράπεζα, ΔΝΤ) και οι νόμοι που τα συνοδεύουν είναι μια πετυχημένη πλατφόρμα για τη μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης ώστε να την εκμεταλλεύονται με πιο επικερδή τρόπο τα αφεντικά μας.

Γιατί όλα τα αφεντικά τον ίδιο στόχο έχουν, την επίτευξη κέρδους για την τσέπη τους. Είτε είναι μικρά είτε είναι μεγάλα, είτε είναι ξένα είτε είναι ντόπια. Μπορεί οι μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας και οι νόμοι που περνιούνται να είναι στρατηγική των μεγάλων ελληνικών αφεντικών στο πλαίσιο της πρόσδεσής τους στην καπιταλιστική ολοκλήρωση της ΕΕ, αλλά δεν παραβλέπουμε ότι και τα μικρά αφεντικά μας (στα ρουχάδικα, στα γραφεία, στα καφέ και όπου αλλού) για να μην κονιορτοποιηθούν από την κρίση και χάσουν τις επιχειρήσεις τους, εκμεταλλεύονται τις ίδιες νομοθεσίας πάνω στην πλάτη μας.

Εμείς, το νεο-προλεταριάτο αυτής της χώρας (και αυτού του κόσμου συνολικά) είμαστε που έχουμε χάσει τη μπάλα και έχουμε ξεχάσει τα συμφέροντά μας. Είτε είμαστε επίσημα μισθωτοί και έχουμε ασφάλιση και μισθό, είτε είμαστε «μαύροι», είτε φοιτητές που χτυπάμε κάνα μεροκάματο για να συμπληρώσουμε το όλο και μικρότερο χαρτζιλίκι της οικογένειας, είτε συνταξιούχοι που βλέπουμε τη σύνταξη όλο να μικραίνει, έχουμε σίγουρα κοινό συμφέρον να ανατιμηθεί συνολικά η αξία μας. Να αμειβόμαστε περισσότερο, να δουλεύουμε λιγότερο, να ζούμε καλύτερα. Πράγματα τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν τις αιχμές της δικιάς μας εργατικής πολιτικής ατζέντας, τα έχουμε ξεχάσει στο όνομα της όποιας “ρεάλ πολιτίκ” και ασχολούμαστε με το αν «το κράτος βγαίνει» ή «η οικονομία κινείται». Με την τόση εξειδίκευσή μας και την τόση πρόοδο της τεχνολογίας, η παραγωγικότητά μας είναι απείρως μεγαλύτερη απ’ ότι 50 χρόνια πριν. Τι πιο λογικό λοιπόν από το να δουλεύουμε λιγότερο και να αμειβόμαστε περισσότερο;

Σε αντίθεση βέβαια με την (φανταστική) εργατική ατζέντα, υπάρχει η ατζέντα των αφεντικών και του κράτους τους. Η οποία δεν είναι καθόλου φανταστική. Και με όχημα τα μνημόνια (παλιά και νέα) κάνουν νόμους του κράτους, «τους νόμους της αγοράς». Αυτά που ξέραμε σαν «μαύρη» εργασία ή «παράτυπες συνθήκες δουλειάς» γίνονται νόμοι του κράτους. Όλο και πιο έντονα όλο και γρηγορότερα.

500, 400, 300 ευρώ μισθός, καθόλου μισθός, 10, 12 ή και παραπάνω ώρες δουλειά κάθε μέρα, δουλειά και τις Κυριακές, απλήρωτες υπερωρίες, παράβλεψη κλαδικών συμβάσεων, απαγόρευση συνδικαλισμού και κινητοποιήσεων. Όλα αυτά τα οποία κάποτε ήταν στο περιθώριο της εργασιακής πραγματικότητας και συνήθως αφορούσαν μετανάστες ή γενικά θέσεις που θεωρούνται «ανειδίκευτου και προσωρινού εργάτη» (ενώ δεν ήταν ούτε το ένα ούτε το άλλο), σήμερα ψηφίζονται το ένα μετά το άλλο και γίνονται επίσημες νομοθεσίες.

Στο πλαίσιο λοιπόν των στημένων διαπραγματεύσεων της ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές πρόκειται να ψηφιστούν από την ελληνική βουλή και να γίνουν νόμοι που θα εφαρμόζονται στις ζωές μας, τα εξής μέτρα:

Κλαδικές συμβάσεις:
Από το 2012, με το δεύτερο μνημόνιο, οι επιχειρησιακές και ατομικές συμβάσεις υπερισχύουν των κλαδικών. Αυτό επικυρώνεται εκ νέου. Διασφαλίζεται ότι δε θα ισχύει η επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων σε επιχειρήσεις που δεν τις υπογράφουν.

Ομαδικές Απολύσεις:
Αυτή τη στιγμή σε επιχειρήσεις με πάνω από 20 εργαζόμενους υπάρχει ένα ποσοστό που ορίζει πόσοι εργαζόμενοι μπορούν να απολυθούν κάθε μήνα. Επίσης, το υπουργείο εργασίας διατηρεί δικαίωμα βέτο απέναντι σε μια τέτοια διαδικασία. Με τα νέα μέτρα θα αυξηθεί το ποσοστό αυτό και θα δε θα υπάρχει το δικαίωμα βέτο του υπουργείου.

Συνδικαλιστικά όργανα και απεργίες:
Το σημαντικότερο όπλο των εργαζομένων, η απεργία, αντιμετωπίζεται από τα αφεντικά με μια νομοθετική ρύθμιση που λέει ότι δεν θα μπορούν να κηρύσσονται απεργίες από τα ΔΣ των σωματείων, αλλά θα απαιτείται το 50%+1 των ψήφων των μελών ενός σωματείου μετά από καθολική ψηφοφορία (πιθανώς και μυστική!).

Ανταπεργία αφεντικών (lock-out):
Δίνεται το νόμιμο δικαίωμα στο αφεντικό, να κλείνει την επιχείρησή του όταν οι υπάλληλοί του κάνουν απεργία, ή είναι σε επίσχεση εργασίας ή ακόμα για να επιτύχει μια συμφωνία που το συμφέρει απέναντι στους εργαζόμενους.

Συντάξεις:
Κι άλλη μείωση συντάξεων ώστε να επιτευχθεί συνολική μείωση του ΑΕΠ 1%. Αυτό θα επιτευχθεί μέσω μείωσης της «προσωπικής διαφοράς» μέχρι και 22%.

Δουλειά τις Κυριακές:
Απελευθέρωση των αφεντικών γύρω από το ζήτημα της δουλειάς τις Κυριακές. Όλες τις Κυριακές του χρόνου, σε όλη την ελλάδα, για όλες τα εμπορικά μαγαζιά.

Δε χρειάζεται να είναι κάποιος “πολιτικός αναλυτής” για να καταλάβει τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω. Δυστυχώς ο εργατικός ξεσηκωμός στο Σικάγο το 1886 με αίτημα το 8ωρο είναι ακόμα επίκαιρος. Είμαστε ακόμα πολλά βήματα πίσω. Είμαστε στο σημείο όπου υπερασπιζόμαστε τη σημερινή κρατική νομοθεσία ως τελευταία γραμμή άμυνάς μας έναντι της σχεδιαζόμενης που θα έχει χειρότερους όρους για μας. Κάποιες δεκαετίες πίσω, οι εργατικοί αγώνες της μεταπολίτευσης πέτυχαν την ψήφιση του νόμου 1264 (το 1982), ο οποίος καταργούσε και αντικαθιστούσε το νόμο 330 του 1976. Έτσι επιτεύχθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις, η προστασία των συνδικαλιστών, ο τρόπος κήρυξης απεργιών, η απαγόρευση του lock-out.

Το 1976 δεν είχαμε μνημόνια, ούτε κάποιους κακούς γερμανούς να καταδιώκουν την ελλάδα. Είχαμε και τότε (όπως και σήμερα) την απαίτηση των ντόπιων αφεντικών (τότε ήταν ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων που είχε θορυβηθεί από τις μαχητικές απεργίες των εργατών στις μεγάλες βιομηχανίες και είχε απαιτήσει νομική προστασία του) να προστατεύονται τα συμφέροντά τους έναντι αυτών των εργαζομένων.

Αντιλαμβανόμαστε πως το νομικό πλαίσιο (και ιδιαίτερα αυτό που καθορίζει τις εργασιακές σχέσεις) είναι η αποτύπωση της ταξικής πάλης στο χαρτί και με νόμους. Όταν λοιπόν, το προλεταριάτο της χώρας αυτής πετύχαινε την υποχώρηση των αφεντικών και τον εξαναγκασμό του κράτους να περνάει νόμους που ανατιμούν την εργασιακή δύναμη, καταλάβαινε ότι έχει δύναμη να νικά. Σήμερα, η κρατική νομοθεσία αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς και πάντα προς όφελος των αφεντικών. Είναι χρέος μας να στήσουμε αναχώματα. Είναι χρέος μας να σηκώσουμε κεφάλι. Να οργανωθούμε σε σωματεία ή σε εργατικές συνελεύσεις και να παλέψουμε ενάντια σε ό,τι μας καταστρέφει. Σε κάθε χώρο δουλειάς, να μιλήσουμε με τους συναδέλφους μας, να βρούμε κοινό τόπο τουλάχιστον της εργατικής μας αξιοπρέπειας, να ξεκαθαρίσουμε στο μυαλό μας ποιος είναι ο σύμμαχος και ποιος ο εχθρός. Γιατί σίγουρα υπάρχουν και οι δύο. Και το σύμμαχο δε θα τον βρούμε ούτε στο πρόσωπο του αφεντικού μας ούτε στο πρόσωπο του κολαούζου του ή της πολιτικής του βιτρίνας που στηρίζει νόμους ενάντια στη δικιά μας τσέπη και τη δικιά μας ζωή.

Ο υπουργός εργασίας της κυβέρνησης του “καραδεξιού” Καραμανλή το 1976, όταν περνούσε τον αντεργατικό νόμο 330 (που αντίστοιχό του είναι ο νόμος που θα περάσει η κυβέρνηση του “αριστερού” Τσίπρα) είπε: «Δε θα επιτρέψουμε την πάλη των τάξεων». Αναρωτιόμαστε αν έχει τις ίδιες μεγαλεπήβολες στοχεύσεις και η κ.Αχτσιόγλου.

Εμείς από την πλευρά μας καταλαβαίνουμε ότι η πάλη των τάξεων υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει όσο υπάρχει καπιταλισμός. Το ζήτημα είναι να κερδίζουμε εμείς. Και προς το παρόν μάλλον μας έχουν πάρει φαλάγγι τα αφεντικά.
Αν θέλουμε λοιπόν να μη ζήσουμε σα δούλοι, αν θέλουμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς δύναμης, αν θέλουμε να ανατιμηθεί η δουλειά μας, θα πρέπει να ματώσουμε. Να ξαναθυμηθούμε πρώτα απ’ όλα τη θέση μας, έπειτα ποιοι έχουν τα ίδια συμφέροντα με εμάς και ποιοι αντιθετικά, να αντιληφθούμε ότι έχουμε τη δύναμη να οργανωνόμαστε, να αγωνιζόμαστε, να εκβιάζουμε τα αφεντικά μας γιατί χωρίς εμάς δεν μπορούν (ας κάτσουν να κοιτάν μηχανές και υπολογιστές να κάθονται ανενεργά), να κερδίζουμε ένα κομμάτι από αυτά που εμείς -και κανένας άλλος!- παράγουμε. Τα πάντα! Και ακριβώς αυτά έχουμε να κερδίσουμε αγωνιζόμενοι. Τα πάντα!

Προκηρυξη για την απεργια στις 8.12.16

Προκήρυξη που μοιράστηκε στην απεργιακή συγκέντρωση στην Ξάνθη στις 8.12.16
Μπορείς να την κατεβάσεις από εδώ

 
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ AΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΚΡΑΤΟΥΣ  ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Η επίθεση του κόσμου των αφεντικών στον κόσμο της εργασίας γίνεται ολοένα και εντονότερη. Το κράτος ,με σημερινό διαχειριστή τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, και το κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο, ακολουθώντας τις πολιτικές της Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ., ετοιμάζουν νέα επίθεση στο νεοπρολεταριάτο. Η αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας οξύνεται διαρκώς.

Μέρος αυτής της όξυνσης αποτελεί η επικείμενη επίθεση στα εργασιακά με τους νέους αντεργατικούς νόμους που αναμένεται να ψηφιστούν στα πλαίσια της δεύτερης αξιολόγησης του τρίτου μνημονίου. Πλήρης απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, επαναφορά του εργοδοτικού λοκ-άουτ, ακόμη μεγαλύτερη μείωση του κατώτατου μισθού, περαιτέρω διάλυση των συλλογικών συμβάσεων, χτύπημα των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και του δικαιώματος στην απεργία θα είναι τα απότοκα της ψήφισης των νέων αυτών μέτρων. Τα παραπάνω οδηγούν στην μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα, στην ανασφάλεια στο δημόσιο, στην ανταπεργία των αφεντικών ,στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, στους επιπλέον συμβιβασμούς, στη μαύρη και ανασφάλιστη εργασία και στα ελαστικά ωράρια. Με λίγα λόγια στην περαιτέρω εξαθλίωση και στον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Η δεύτερη φορά «αριστερά», με άρωμα ακροδεξιάς, δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να συνεργαστεί ανοιχτά με τον ΣΕΒ και τις εργοδοτικές ενώσεις προκειμένου να ικανοποιήσει τα συμφέροντα τους. Η λύση στα προβλήματα του νεοπρολεταριάτου δε θα έρθει από τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ενώσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που συντελούν στην περαιτέρω εξαθλίωση του. Οι ενώσεις ,αυτές, μαζί με τη βοήθεια του ΣΥΡΙΖΑ έπαιξαν τον κύριο ρόλο στην αποσυγκρότηση και στον αποπροσανατολισμό των εργατικών και ταξικών αγώνων των τελευταίων επτά ετών.

Γι’ αυτό εμείς, το νεοπρολεταριάτο αυτού του κόσμου θα πρέπει να οργανωθούμε ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά, για να μη χαθούμε. Και εμείς είμαστε σαφέστατα η πλειοψηφία αυτής της κοινωνίας. Είτε είμαστε ντόπιοι είτε είμαστε ξένοι ,είτε είμαστε χριστιανοί είτε μουσουλμάνοι, είτε είμαστε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα, είτε είμαστε επισφαλείς και άνεργοι είτε είμαστε μόνιμοι, είτε δουλεύουμε σε γραφείο είτε σε εργοτάξιο, είτε στην αίθουσα είτε με το δίσκο στο χέρι, έχουμε κάθε λόγο να κινηθούμε ενάντια στο μέλλον που ετοιμάζεται για τις ζωές μας. Απέναντι στο γραφειοκρατικό, κομματικά ελεγχόμενο και από τα πάνω οργανωμένο συνδικαλισμό, που αποτελεί βασικό θιασώτη της ταξικής συνεργασίας και της κοινωνικής ειρήνης, αντιτάσσουμε την οργάνωση των καταπιεσμένων σε σωματεία βάσης και ταξικές πρωτοβουλίες.

ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΈΣ ΤΟΥ ΕΓΧΩΡΙΟΥ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΟΛΟΙ- ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ- ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ!

Εναντια στην καταστολη της πολιτικης αφισοκολλησης (με αφορμη τη Λευκη Νυχτα στην Ξανθη)

Μετά τη σύλληψη μελών μας κατά τη διάρκεια αφισοκόλλησης ενάντια στη Λευκή Νύχτα, λάβαμε ραβασάκι από το Δήμο Ξάνθης, το οποίο μας καλούσε σε “απολογία” για διαφημιστική αφισοκόλληση.
Μπορείς να κατεβάσεις την ανακοίνωση μας σε σχέση με την κλήση του δήμου Ξάνθης σε pdf από εδώ.

Στις 27.05.2016 πραγματοποιήθηκε παρέμβαση από το Πέλοτο, άτομα απ’τον αντιεξουσιαστικό χώρο και την αριστερά στο Δημαρχείο Ξάνθης, όπου μοιράστηκε η ανακοίνωση στους υπαλλήλους και κατατέθηκε από τα μέλη του Πέλοτο που συνελήφθησαν σε αφισοκόλληση ενάντια στη Λευκή Νύχτα ως έγγραφη θέση τους σε σχέση με την κλήτευση που τους έγινε από το Δήμο Ξάνθης για να “απολογηθούν” για διαφημιστική αφισοκόλληση.

Μετά την παρέμβαση στο Δημαρχείο ήρθε δεύτερο ραβασάκι στα μέλη του Πέλοτο που είχαν καταθέσει την ανακοίνωσή μας, το οποίο έλεγε ότι ο δήμος κάνει πίσω.. δεν ήξερε.. σόρυ.
Έπειτα κολλήσαμε σε 70 αντίτυπα την παρακάτω αφίσα. Στην αφισοκόλληση συμμετείχε το ΚΚΕ-μλ με δική του αφίσα.
dimos

IMG_20160627_151432

Παρεμβαση στο Δημαρχειο για την υπερασπιση της πολιτικης αφισοκολλησης

Μετά τη σύλληψη μελών μας κατά τη διάρκεια αφισοκόλλησης ενάντια στη Λευκή Νύχτα, λάβαμε ραβασάκι από το Δήμο Ξάνθης, το οποίο μας καλούσε σε “απολογία” για διαφημιστική αφισοκόλληση.
Μπορείς να κατεβάσεις την ανακοίνωση μας σε σχέση με την κλήση του δήμου Ξάνθης σε pdf από εδώ.

Στις 27.05.2016 πραγματοποιήθηκε παρέμβαση από το Πέλοτο, άτομα απ’τον αντιεξουσιαστικό χώρο και την αριστερά στο Δημαρχείο Ξάνθης, όπου μοιράστηκε η ανακοίνωση στους υπαλλήλους και κατατέθηκε από τα μέλη του Πέλοτο που συνελήφθησαν σε αφισοκόλληση ενάντια στη Λευκή Νύχτα ως έγγραφη θέση τους σε σχέση με την κλήτευση που τους έγινε από το Δήμο Ξάνθης για να “απολογηθούν” για διαφημιστική αφισοκόλληση.
Μοιράστηκε επίσης σε διερχόμενο κόσμο στην πλατεία και κρεμάστηκε το πανό στο δημαρχείο.

dimarxei

dimarxeio

Ανακοινωση σχετικα με το καλεσμα για “απολογια” απο το Δημο Ξανθης

Μετά τη σύλληψη μελών μας κατά τη διάρκεια αφισοκόλλησης ενάντια στη Λευκή Νύχτα, λάβαμε ραβασάκι από το Δήμο Ξάνθης, το οποίο μας καλούσε σε “απολογία” για διαφημιστική αφισοκόλληση.
Μπορείς να κατεβάσεις την ανακοίνωση σε pdf από εδώ ή να τη διαβάσεις παρακάτω


Ο ΔΗΜΟΣ ΞΑΝΘΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ!
Ο ΔΗΜΟΣ ΞΑΝΘΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙ!
ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ!

Σας ευχαριστούμε πολύ! Ο Δήμος της πόλης μας, αποδεικνύει με ακόμα ένα τρόπο πώς αντιλαμβάνεται την πολιτική έκφραση, την πολιτική δράση. Σαν διαφήμιση!

Με έκπληξη λάβαμε “ραβασάκι” του Δήμου, με το οποίο μας ζητάει λίγο-πολύ να παρουσιαστούμε σε κάποια επιτροπή του και να απολογηθούμε για το ότι κολλήσαμε μία πολιτική αφίσα σε σημείο που «απαγορεύεται η υπαίθρια διαφήμιση». Να απολογηθούμε δηλαδή στην πραγματικότητα για το ότι έχουμε πολιτική δράση. Και θα κρίνει το Δημοτικό Συμβούλιο την απολογία μας και θα αποφανθεί αν θα μας εξουθενώσει οικονομικά, όντας σε αγαστή συνεργασία με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς.

Ο Δήμος της πόλης μας δεν δέχεται του διαφωνούντες! Θα τους πατάξει! Θα τους πιει το αίμα! Χούντα ρε!

Ποια είναι η υπόθεση;

Στις 11 Μάρτη ο Δήμος Ξάνθης διοργάνωσε Λευκή Νύχτα στην πόλη μας. Αυτή είναι μια γνωστή υπόθεση πλέον, όπου τα εμπορικά καταστήματα μένουν ανοιχτά μέχρι τις 12 τη νύχτα, στο πλαίσιο μιας “γιορτής” και για να τονωθεί η εμπορική κίνηση κλπ. Αρκετοί δήμοι στην ελλάδα το έχουν εφαρμόσει την τελευταία διετία. Προσέχουν να είναι Παρασκευή ή Σάββατο βράδυ, ώστε να έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας η προσπάθεια.

Η αλήθεια είναι η εξής: Ξεζούμισμα των εργαζομένων εμποροϋπαλλήλων, ωράρια λάστιχο, εξαφάνιση του ελεύθερου χρόνου και της προσωπικής ζωής. Τα ίδια αποτελέσματα που έχουν και οι Κυριακές που ανοίγουν τα εμποροκαταστήματα.

Δε χρειάζεται να αναρωτηθούμε και πολύ για να καταλάβουμε ποιος κερδίζει από αυτήν την υπόθεση. Σίγουρα όχι εμείς, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, το νεοπρολεταριάτο αυτού του κόσμου. Είτε κάποιες στιγμές ενσαρκώνουμε το ρόλο του εργαζόμενου, παίρνοντας μισθούς ψίχουλα και μηδέν ασφάλιση στις περισσότερες περιπτώσεις. Είτε κάποιες άλλες στιγμές ενσαρκώνουμε το ρόλο του καταναλωτή, με ελάχιστα χρήματα στην τσέπη για τα απαραίτητα. Αυτοί που κερδίζουν είναι τα κάθε λογής αφεντικά μας. Που εξαθλιώνουν τη ζωή μας για να διατηρήσουν τα κέρδη τους. Που καταβαραθρώνουν τους μισθούς μας, που μας απαγορεύουν την περίθαλψη επειδή δε μας ασφαλίζουν, που μας λένε ότι θα δουλεύουμε σα σκλάβοι μέχρι τα βαθιά γεράματα χωρίς καμιά καβάτζα. Και τελικά μας παίρνουν και τις ελεύθερες ώρες μας, μας λένε ότι θα δουλεύουμε όλη τη μέρα και όλη τη νύχτα. Αυτή είναι η νέα εργασιακή νομοθεσία! Και ο Δήμος Ξάνθης δείχνει ότι τη στηρίζει με όλη του την ψυχή.

Εμείς, ως πολιτική οργάνωση του αντικαπιταλιστικού κινήματος, εναντιωθήκαμε στη γιορτή αυτή των απανταχού αφεντικών. Εκδόσαμε και κολλήσαμε μια αφίσα (η οποία για την αποκατάσταση της αλήθειας ήταν μεγέθους 50x70cm και όχι μικρότερη όπως λανθασμένα την μέτρησε η αστυνομία), η οποία επισυνάπτεται στο τέλος του κειμένου και ανέλυε το γιατί είμαστε ενάντια στη Λευκή Νύχτα.

Ήταν μια πολιτική και όχι διαφημιστική αφίσα, όπως είναι γραμμένο στο ραβασάκι που στάλθηκε στα μέλη μας. Και η παραχάραξη της αλήθειας από το Δήμο Ξάνθης (σε συνεργασία με την αστυνομία) μας εξοργίζει.

Την κολλήσαμε στο κέντρο της πόλης. Κατά τη διάρκεια μίας δράσης αφισοκόλλησης, ένα όχημα της αστυνομίας παρενόχλησε το συνεργείο μας και το πλήρωμά του απαίτησε από τέσσερις συντρόφους μας να μπουν μέσα σε αυτό. Στο αστυνομικό τμήμα συνεχίστηκε η παρενόχληση της αστυνομίας ενάντια στην πολιτική μας δράση, ενώ 30 περίπου συναγωνιστές από διάφορες τάσεις του ανταγωνιστικού κινήματος βρέθηκαν έξω από το τμήμα, απαιτώντας να αφεθούν οι σύντροφοι άμεσα, όπως και έγινε. Για τα γεγονότα έχουμε μιλήσει με παλαιότερη ανακοίνωσή μας (http://tinyurl.com/peloto-afisa).

Στην καταστολή που δεχτήκαμε από την αστυνομία, απαντήσαμε άμεσα διοργανώνοντας μαζική ΠΟΛΙΤΙΚΗ! αφισοκόλληση με συναγωνιστές από διάφορες πολιτικές συλλογικότητες και κόμματα, στην οποία κολλήθηκαν διάφορες αφίσες, που υπερασπίζονταν το δικαίωμά μας να κολλάμε τις αφίσες μας. Η δικιά μας αφίσα για το θέμα επισυνάπτεται επίσης στο τέλος του κειμένου. Συναντήσαμε οχήματα της αστυνομίας και σε αυτή τη δράση. Το πλήρωμα των οποίων δε μας παρενόχλησε αυτή τη φορά. Μάλλον είχε πάρει το μάθημά του, ότι δε θα σταματήσουμε την πολιτική μας δράση με τέτοιες φτηνές μεθόδους τρομοκρατίας.

Γιατί και αυτοί και εμείς δεν ξεχνάμε! Πριν δύο χρόνια η αστυνομία συνέλαβε μέλος της ΚΕΕΡΦΑ, το οποίο κολλούσε αντιρατσιστικές αφίσες. Και τότε είχε συνεργαστεί ο Δήμος μας με την αστυνομία. Ο αντιδήμαρχος Θεοδωρίδης είχε καταθέσει μάλιστα μήνυση για να την πάρει πίσω λίγο αργότερα. Να δώσουμε συγχαρητήρια στο Δήμο και για εκείνη τη λαμπρή στιγμή στην καριέρα του. Μάλλον οι κρατούντες στο Δήμο εκτός από φίλοι της αντεργατικής πολιτικής είναι και φίλοι της ρατσιστικής πολιτικής του κράτους.

Και τελικά;

Τελικά, η αστυνομία έστειλε τα στοιχεία των τεσσάρων συντρόφων μας, στο συνεργάτη της το Δήμο. Ο Δήμος Ξάνθης και η αστυνομία ψεύδονται λέγοντας ότι η αφίσα μας είναι διαφημιστική για τη Λευκή Νύχτα! Για να μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν το νόμο και να μας ρίξουν εξουθενωτικό πρόστιμο. Κρύβουν την αλήθεια. Ότι η αφίσα ήταν πολιτική! Επειδή ντρέπονται να πουν ότι απαγορεύουν την πολιτική δράση. Επειδή αυτά τα κάνουν οι χούντες! Και σε χούντα μετατρέπεται το αστικό καθεστώς σε περιόδους κρίσης του, δείχνοντας το γνήσιο πρόσωπό του.

Μας το δείχνει ξεκάθαρα ο Δήμος μας. Διοργανώνει Λευκή Νύχτα και κυνηγάει όποιον διαφωνεί με αυτήν. Δεν είδαμε να πέφτουν πρόστιμα σε όλα τα κωλομάγαζα και στα κωλόμπαρα με διεύθυνση, ονοματεπώνυμα και ΑΦΜ που γεμίζουν την πόλη μας με τις απαίσιας αισθητικής και ηθικής αφίσες τους. Δεν είδαμε να κυνηγιέται ο Εμπορικός Σύλλογος και να κυνηγάει τον ίδιο του τον εαυτό(!!!) ο Δήμος Ξάνθης που κολλούσε διαφημιστικές(!) αφίσες για τη Λευκή Νύχτα στον ίδιο τοίχο(!) που κολλούσαμε εμείς ενάντια στο ίδιο πανηγύρι. Αλλά έτσι είναι οι χούντες. Είτε κοινοβουλευτικές είτε όχι, ο ηθικός πυρήνας τους μένει ακέραιος. Προσπαθούν να πατάξουν τους αντιφρονούντες.

Ε λοιπόν δηλώνουμε ότι δε θα σταματήσουμε την πολιτική μας δράση. Και αυτή περιλαμβάνει και την πολιτική αφισοκόλληση. Ούτε κανάλια έχουμε, ούτε μεγάλα ραδιόφωνα, ούτε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες.

Οι αφίσες μας στους τοίχους είναι η φωνή των καταπιεσμένων!

Πέλοτο
05.2016

Αφισοκολληση ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΛΛΗΨΗ ΜΕΛΩΝ ΜΑΣ ΣΕ ΔΡΑΣΗ ΑΦΙΣΟΚΟΛΛΗΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΕΥΚΗ ΝΥΧΤΑ

Αφίσα που κολλήθηκε σε 100 αντίτυπα στο κέντρο της πόλης σε κοινή δράση με άτομα από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, τον ανοιχτό κοινωνικό χώρο Xanadu, την Ανταρσυα και το ΚΚΕμλ.

afskls_03.16.

IMG_20160417_154116

Ανακοινωση για τη συλληψη μελων μας σε δραση αφισοκολλησης εναντια στη Λευκη Νυχτα

Ανακοίνωση που μοιράστηκε σε πολλά αντίτυπα στο κέντρο της πόλης σε κοινή δράση με άτομα από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, τον ανοιχτό κοινωνικό χώρο Xanadu, την Ανταρσυα και το ΚΚΕμλ.

Μπορείς να κατεβάσεις την ανακοίνωση σε pdf από εδώ ή να την διαβάσεις παρακάτω

Σχετικά με τη σύλληψη 4 συντρόφων μας κατά τη διάρκεια αφισοκόλλησης
ενάντια στη Λευκή Νύχτα του Εμπορικού Συλλόγου και του Δήμου Ξάνθης

Την Δευτέρα 7 Μάρτη έγινε προγραμματισμένη αφισοκόλληση της συλλογικότητας
μας με τη συνδρομή συντρόφων και συντροφισσών από άλλες συλλογικότητες.
Προς το τέλος της αφισοκόλλησης, μας σταμάτησαν μπάτσοι οι οποίοι αφού
έλεγξαν τα στοιχεία όλων μας, επιλεκτικά προσήγαγαν 4 άτομα της συλλογικότητας
μας καθώς και έναν περαστικό που μας υπερασπίστηκε εμπράκτως. Αφού
μεταφερθήκαμε στο ΑΤ Ξάνθης μας ενημέρωσαν ότι δεν υπήρχε καταγγελία, ότι η
σύλληψή μας ήταν πρωτοβουλία “του οργάνου” και ότι θα γίνει “μήνυση για
πταισματική παράβαση” (παράβαση κάποιου νόμου περί αφισοκόλλησης). Φυσικά
δεν έχασαν την ευκαιρία οι μπάτσοι του τμήματος πολιτεύματος να έρθουν και να
εξετάσουν οι ίδιοι, τα σακίδια μας. Τον περαστικό που προς τιμήν του μας
υπερασπίστηκε, τον αφήσαν ελεύθερο άνευ κατηγοριών.

Η αφισοκόλληση ήταν μέρος της καμπάνιας της συλλογικότητας μας ενάντια στα
απελευθερωμένα ωράρια εργασίας και συγκεκριμένα ενάντια στην λευκή νύχτα που
αποφάσισε ο εμπορικός σύλλογος για το βράδυ της Παρασκευής 11 Μάρτη και
συνεπάγεται την παράταση του ωραρίου των εμπορικών καταστημάτων μέχρι τις 12
το βράδυ. Η αφορμή είναι το λαϊκολούμπεν πανηγύρι που ονομάζεται ξανθιώτικο
καρναβάλι, άλλη μια ‘γιορτή’ κατανάλωσης σουβλακίων και αλκοόλ, που μετατρέπει
την πόλη κάθε χρόνο σε μια ατελείωτη ταπετσαρία σεξιστικών αφισών που δεν
ρυπαίνουν μόνο την πόλη αλλά κυρίως τη νοημοσύνη μας. Ο ολοκληρωτισμός της
εργασίας δεν έρχεται μόνο με τα σύγχρονα νταχάου για τους μετανάστες εργάτες,
αλλά και μέσα από τα γκλίτερ, τα θεάματα μαζικής κατανάλωσης και τα ψεύτικα
χαμόγελα των αφεντικών, μικρών και μεγάλων. Και είναι και δική μας ευθύνη να το
ανατρέψουμε. Όπως και παλιότερα με αφορμή την κατάργηση της κυριακάτικης
αργίας ή τα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας θεωρούμε ότι κάνουμε το
αυτονόητο. Το ελάχιστο που πρέπει να κάνουμε ως εργαζόμενοι/ες, ως νέο-
προλετάριοι, που στην περίοδο κρίσης είδαμε την εργασιακή μας πραγματικότητα
να γίνεται όλο και πιο δυσμενής και την εργατική μας αξιοπρέπεια να
καταβαραθρώνεται από δεξιά κι «αριστερά». Είδαμε το μισθό μας να χάνεται, το
ωράριο μας να ελαστικοποιείται, πιάσαμε τον εαυτό μας να παρακαλάει για λίγη
προϋπηρεσία (κοινωφελή εργασία το λένε αυτοί, απλήρωτη εργασία το λέμε εμείς)
και να σηκώνεται την Κυριακή για να ανοίξει το μαγαζί του αφεντικού του. Και τώρα
σαν να μην έχει αρκετά λούσα και φώτα αυτές τις μέρες η πόλη θέλουν να μας
εκθέσουν σαν προϊόν στις βιτρίνες της καρναβαλικής και κανιβαλικής τους λόξας.

Οι μπάτσοι είναι το οπλισμένο χέρι του κράτους και των αφεντικών και κάθε κίνηση
τους αντανακλά τις αξίες και τις επιταγές της κυριαρχίας. Φυσικά και το
περιστατικό στην αφισοκόλληση μας, δεν είναι άσχετο με το περιεχόμενο της
αφίσας και των υποκειμένων που την κολλούσαν. Φυσικά και η καταστολή δεν είναι
απλά μια ‘άνευ-πρόσημου’ εφαρμογή κάποιων ‘αντικειμενικών’ νομοθετημάτων. Η
καταστολή πάντα στόχευε και πάντα θα στοχεύει στα αγωνιζόμενα κομμάτια αυτής
της κοινωνίας. Πάντα θα προσπαθεί να ξηλώσει από την συλλογική συνείδηση την
αναπαράσταση της αλληλεγγύης, της αντίστασης, του αγώνα ενάντια σε όλα όσα
μας κλέβουν τη ζωή. Και χρησιμοποιεί όλα τα μέσα που έχει για να το πετύχει: από
τη βιομηχανία διώξεων για τον πολιτικό παροπλισμό των ενεργών αγωνιστών και την
οικονομική αφαίμαξη των οργανώσεων τους, τις συνεχείς παρενοχλήσεις από τις
δυνάμεις καταστολής μέχρι τις φασιστικές- παρακρατικές επιθέσεις στις δομές του
κινήματος και τις μαφιόζικες επιθέσεις με μαχαίρια σε συντρόφους.

Ε λοιπόν, με χαρά ενημερώνουμε κάθε ενδιαφερόμενο ότι η καταστολή σε καμιά
περίπτωση δεν μας αποδυναμώνει. Ίσα ίσα μας πείθει ολοένα και περισσότερο για
τον δρόμο που έχουμε επιλέξει να βαδίσουμε. Μας πεισμώνει ακόμα παραπάνω στον
αγώνα για την κοινωνική επανάσταση. Μας δένει και μας ενώνει, ώστε να είμαστε
ακόμα πιο δυνατοί για την επόμενη επίθεση που θα δεχτούμε. Μας δίνει δύναμη να
βγούμε και την επόμενη μέρα στο δρόμο γνωρίζοντας ότι όλα όσα πολεμάμε είναι
εκεί απέναντι και επιτίθενται γιατί νοιώθουν φόβο. Ας κάνουν λοιπόν τη δουλειά
τους. Έτσι κι αλλιώς δικά τους είναι τα ‘έργα’ στα οποία εμείς εναντιωνόμαστε.
Αλλά να είναι σίγουροι ότι εμείς θα είμαστε συνεπείς στο πώς απαντάμε σε τέτοιου
είδους προσπάθειες τρομοκράτησης του κινήματος. Και θα απαντάμε πάντα
συλλογικά και δυναμικά υπερασπιζόμενοι τις πολιτικές μας θέσεις και διεκδικώντας
το χώρο που μας ανήκει. Και δε θα βαρεθούμε να καταδικάζουμε στο δρόμο και
αδιαμεσολάβητα την εργασιακή αθλιότητα, το φασισμό και τη ξενοφοβία που θέλουν
να συνηθίσουμε.

Μπάτσοι, δικαστές, αφεντικά, δήμαρχοι, φασίστες, μαφιόζοι, ρουφιάνοι βάλτε το
καλά στο μυαλό σας:
Θα υπερασπιστούμε την πολιτική μας ύπαρξη, τους συντρόφους μας, τις δομές του
κινήματος με κάθε μέσο.

Πέλοτο 03.16