Category Archives: Εργατικες Συγκετρωσεις – επετειακες και μη

Συμμετοχή του Πέλοτο σε συγκετρώσεις, διαδηλώσεις που αναφέρονται στη συνθήκη της μισθωτής σκλαβιάς

Ελαστικά ωράρια-δεκάωρη δουλειά, αυτή είναι η ανάπτυξη για τ’ αφεντικά | Απεργιακή Συγκέντρωση 26 Νοέμβρη

Κείμενο και αφίσες καλέσματος στην απεργιακή κινητοποίηση της 26ης Νοέμβρη ενάντια στο νέο νομοσχέδιο υποτίμησης της εργασίας και του δικαιώματος στην απεργία. Μπορείς να το κατεβάσεις σε μορφή pdf από εδώ.

Εδώ και μια δεκαετία βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, η υποτίμηση και η επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας ολοένα και οξύνεται. Παρόλο που οι εκμεταλλευτές μας προσπαθούν να μας πείσουν πως η εποχή των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας έχει τελειώσει, στη σημερινή παγκόσμια υγειονομική κρίση, προετοιμάζουν σωρεία νέων επιθετικών αναδιαρθρώσεων σε νευραλγικούς τομείς. Έτσι, το ελληνικό κράτος ευθυγραμμισμένο με τις επιταγές της Ε.Ε. και του ΣΕΒ αξιοποιεί την πανδημία για την εφαρμογή νομοσχεδίων και πολιτικών προς όφελος του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου.

Μια από τις αναδιαρθρώσεις αυτές είναι και το νέο νομοσχέδιο για τα εργασιακά που αναμένεται να κατατεθεί προς ψήφιση στη βουλή τις επόμενες βδομάδες. Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο πρόκειται να φέρει περαιτέρω φτωχοποίηση και εξαθλίωση στον κόσμο της εργασίας σαρώνοντας εργασιακά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες εδώ και έναν αιώνα. Πιο αναλυτικά, το νομοσχέδιο προβλέπει υπερδιπλασιασμό του ορίου των απλήρωτων υπερωριών (από 48 σε 120), ελαστικά σπαστά ωράρια μετά από ατομική συμφωνία του εργαζόμενου και του εργοδότη, καθώς και  εφαρμογή 10ωρου ωραρίου εργασίας. Οι υπερωρίες πλέον δε θα πληρώνονται με προσαύξηση, αλλά θα δίνονται ως ρεπό ή ως μειωμένο ωράριο εργασίας στο μέλλον, κάτι που μειώνει τον μισθό μας και τσακίζει τον προγραμματισμό των ζωών μας. Μάλιστα από τη στιγμή που υπάρχει 6μηνη προθεσμία για να δηλωθούν συνολικά οι υπερωρίες, είναι φανερό ότι ακόμα και τα μειωμένα ωράρια δεν πρόκειται να δοθούν ποτέ. Τέλος, διευρύνονται οι κλάδοι που θα λειτουργούν τις Κυριακές.

Ωστόσο, η επίθεση στα δικαιώματα μας δε σταματά εδώ. Το νέο νομοσχέδιο περιλαμβάνει ρυθμίσεις σχετικές με την άσκηση του συνδικαλιστικού δικαιώματος για το οποίο πλέον απαιτείται η απογραφή στο Γενικό Μητρώο συνδικαλιστικών οργανώσεων, φακελώνοντας ουσιαστικά όσους συνδικαλίζονται. Η συγκεκριμένη παρέμβαση σε συνδυασμό με την ηλεκτρονική ψηφοφορία για οποιαδήποτε απόφαση του φορέα, δυσχεραίνει οποιαδήποτε επιχειρησιακή ή κλαδική απεργία καθιστώντας την παράνομη ή και ανέφικτη. Στο σημείο αυτό οφείλουμε να υπενθυμίσουμε τη διάταξη που ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη του 2018, βάσει της οποίας υπερδιπλασιάστηκε ο αριθμός των εργαζομένων που απαιτείται προκειμένου να κηρυχθεί απεργία. Επιπλέον, το προσωπικό ασφαλείας που πρέπει να εξακολουθεί να εργάζεται σε περίπτωση απεργίας στις επιχειρήσεις που η λειτουργία τους είναι κρίσιμη για το κοινωνικό σύνολο, στο δημόσιο και αλλού, ορίζεται σε τουλάχιστον 40%. Το τελευταίο μάλιστα αποτελεί νομική υποχρέωση του εργοδότη, του οποίου ο εκπρόσωπος εάν δεν καταφέρει να κάνει “όλα όσα πρέπει” για να διασφαλιστεί το προσωπικό ασφαλείας, τελεί ποινικώς κολάσιμη πράξη. Έτσι, παρέχεται ένα ιδιαίτερα ισχυρό κίνητρο στην εργοδοσία να εξασφαλίσει με οποιονδήποτε τρόπο την «ομαλή λειτουργία της επιχείρησης» με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Ορίζεται, κατ’ αυτόν τον τρόπο, ένας απεργοσπαστικός μηχανισμός ασφάλειας σε νευραλγικούς για το κράτος τομείς. Τέλος, η προστασία των συμφερόντων της εργοδοσίας ενισχύεται, καθώς αν κατά την διάρκεια απεργίας, οι εργαζόμενοι προβούν σε κατάληψη εργασιακών χώρων (ακόμα και εισόδων) ή σε περίπτωση που ασκηθεί «ψυχολογική ή σωματική βία», η απεργία καθίσταται παράνομη και όσοι μετέχουν σε αυτή τελούν ποινικά κολάσιμη πράξη. Ο ασαφής χαρακτήρας της «ψυχολογικής βίας» αποτελεί βούτυρο στο ψωμί της εργοδοσίας, η οποία θα μπορεί να τη χρησιμοποιεί ως δικαιολογία ώστε να βγάζει κάθε απεργία παράνομη, φτάνοντας στο σημείο να διεκδικεί ακόμα και αποζημίωση.

Παράλληλα με την κατακρεούργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, ήδη έχει ψηφιστεί στη βουλή ο νέος πτωχευτικός κώδικας, που ανοίγει το δρόμο για τους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις πρώτης κατοικίας. Επίσης, επιχειρήσεις που υπάγονται στον νέο πτωχευτικό κώδικα δεν υποχρεούνται σε καταβολή αποζημίωσης απόλυσης των εργαζομένων της. Επιπρόσθετα, μισθοί και συντάξεις οφειλετών θα κατάσχονται από νομιμοποιημένους τοκογλύφους σε περίπτωση που υπερβαίνουν το όριο των 540 ευρώ για ένα άτομο και 900 για ζευγάρια! Είναι ξεκάθαρο πως ο πτωχευτικός κώδικας δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια ακόμα ακραία, αντικοινωνική και επικίνδυνη επίθεση στο βιοτικό επίπεδο του νεοπρολεταριάτου και στο δικαίωμα του στην κατοικία, προς όφελος των τραπεζών και του κεφαλαίου.

Είναι προφανές πως η κυβέρνηση προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που της προσφέρει η έξαρση της πανδημίας προκειμένου, εν μέσω lockdown και της συστηματικής καλλιέργειας φόβου, να περάσει νομοσχέδια-ταφόπλακες για τους καταπιεσμένους αυτής της κοινωνίας. Το έκανε στο προηγούμενο lockdown με το περιβαλλοντικό νομοσχέδιο, που δίνει το πράσινο φως σε πολυεθνικούς κολοσσούς για την περαιτέρω λεηλασία της φύσης και με το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις, που κηρύττει παράνομη οποιαδήποτε διαδήλωση αποφασίσει κάθε φορά η κυβέρνηση. Το ζήτημα είναι το πότε η τάξη μας θα περάσει στην αντεπίθεση, καταργώντας στην πράξη τις συνθήκες που τις έχουν επιβάλει να ζει· με τους χαμηλούς μισθούς, τα ελαστικά ωράρια, τις απολύσεις, τη μαύρη και ανασφάλιστη εργασία.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν ένα στιγμιότυπο της ιστορικής επίθεσης που βιώνουμε από κράτος και κεφάλαιο. Αν το επιτρέψουμε, τα αφεντικά θα περάσουν πάνω απ’ τα κεφάλια μας, για να ξεπεράσουμε «όλοι μαζί» την υγειονομική κρίση. Είναι χρέος μας, λοιπόν, να στήσουμε ταξικά αναχώματα στην ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε. Να αντισταθούμε ενάντια στην κρατική διαχείριση της πανδημίας που μας σκοτώνει λίγο-λίγο, που μας στοιβάζει στα ΜΜΜ και μας πετά έξω από τις ΜΕΘ, την ώρα που δίνονται λεφτά στα ΜΜΕ, στους πολεμικούς εξοπλισμούς και την καταστολή. Να οργανωθούμε στη βάση ενάντια στα νομοσχέδια που μας φέρνουν όλο και πιο κοντά στον εργασιακό μεσαίωνα και μας υποχρεώνουν να ζούμε μέσα στην εξαθλίωση. Να διώξουμε τον φόβο, να σπάσουμε το lockdown που μας έχει επιβληθεί για να διεκδικήσουμε υγεία προσβάσιμη για όλους, δουλειά με δικαιώματα, επαναφορά του οκταώρου που είχε κατακτηθεί με αίμα και αγώνες, δικαίωμα στην κατοικία και ζωή με αξιοπρέπεια. Γιατί μόνο αν οργανωθούμε και αντισταθούμε συλλογικά μπορούμε να ελπίζουμε!

ΟΛΕΣ/ΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 26/11, 13:00 ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ!

ΑΜΕΣΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΟΥ ΕΣΥ – ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΝΤΟΠΙΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ – ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΜΕ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΜΕ ΣΤΗΣΙ-ΜΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ, ΜΕ ΣΗΚΩΜΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ

ΓΙΑ ΝA ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

ΝΑ ΜΗ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΘΕΑΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ | Απεργιακή Συγκέντρωση 2 Οκτώβρη

Κάλεσμα υποστήριξης/συμμετοχής στην απεργιακή κινητοποίηση της 2.10.19. στην Πλ. Ελευθερίας στις 10:00.
Μπορείς να την κατεβάσεις σε μορφή pdf από εδώ.

 

ΝΑ ΜΗ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΘΕΑΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Στις 12 Σεπτεμβρίου η κυβέρνηση της ΝΔ κατέθεσε το “αναπτυξιακό νομοσχέδιο”, που στην ουσία του εντείνει ακόμα περισσότερο την επίθεση που δεχόμαστε ως εργαζόμενοι και τα δικαιώματά μας στον συνδικαλισμό. Ένα πολυνομοσχέδιο που έρχεται σε συνέχεια των επιθέσεων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι το κράτος έχει συνέχεια ανεξάρτητα του όποιου εκφραστή βγαίνει κάθε φόρα μπροστά και ότι πάντα θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αφεντικών εις βάρος των δικών μας.
Αναλυτικότερα, το προτεινόμενο πολυνομοσχέδιο επιχειρεί την ουσιαστική κατάργηση των κλαδικών ΣΣΕ καθιερώνοντας πλήθος εξαιρέσεων. Έτσι, από τις κλαδικές ΣΣΕ εξαιρούνται οι επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν «σοβαρά οικονομικά προβλήματα»(με τι κριτήρια άραγε μπορεί να βάλει κάποιος την επιχείρησή του σε αυτό το πλαίσιο;), καθιερώνονται οι «τοπικές συμβάσεις» σε περιοχές με «οικονομικά προβλήματα», ενώ σε ό,τι αφορά τις πολύ περιορισμένες έτσι κι αλλιώς δυνατότητες επεκτασιμότητας προστίθεται ότι πρέπει να ελέγχονται οι «επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα». Επανέρχονται οι «ενώσεις προσώπων» που διασπούν και υπονομεύουν τον ρόλο των επιχειρησιακών σωματείων. Προστίθενται περιορισμοί για την προσφυγή των εργαζόμενων στον ΟΜΕΔ, καθώς εξαλείφεται η δυνατότητα μονομερούς προσφυγής, αφού πλέον για την προσφυγή του το σωματείο θα πρέπει να αποδεικνύει «υπαρκτό λόγο γενικότερου κοινωνικού ή δημόσιου συμφέροντος συνδεόμενο με την λειτουργία της ελληνικής οικονομίας»(άρθρο 53). Δίνεται επιπλέον η δυνατότητα ηλεκτρονικού φακελώματος των συνδικαλιστών(σε πλήρη αρμονία με τον νόμο Αχτσιόγλου του ΣΥΡΙΖΑ για το κατώφλι 50%+1 των μελών του σωματείου για την κήρυξη απεργίας), καθιερώνοντας τις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες ακόμα και για τις αποφάσεις για την κήρυξη απεργίας. Ενισχύεται η μερική απασχόληση, καθώς εργοδότης και μισθωτός μπορούν με έγγραφη ατομική σύμβαση να συμφωνήσουν, οποιοδήποτε χρόνο εργασίας ο οποίος θα είναι μικρότερης διάρκειας από την κανονική (μερική απασχόληση). Η προσαύξηση κατά 12% επί της συμφωνηθείσας αμοιβής για κάθε επιπλέον ώρα εργασίας, είναι ποσοστό πολύ μικρότερο σε σχέση με αυτό που ορίζεται ως προσαύξηση για την υπερωρία στην πλήρη απασχόληση και απλά διευκολύνει την επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Τέλος, ανοίγεται ακόμα περισσότερο ο δρόμος για τους «επενδυτές» ορίζοντας «παρεκκλίσεις» από τους ισχύοντες προστατευτικούς περιορισμούς όταν πρόκειται για επένδυση «δημοσίου συμφέροντος» και εισάγεται ο -ακόμα και αναδρομικός- έλεγχος από ιδιωτικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς στις «επενδύσεις». Είναι φανερό απ’ τα παραπάνω πως η ΝΔ έρχεται να υλοποιήσει ένα μέρος της πολιτικής της ατζέντας φανερής ή κρυφής. Αυτό της περαιτέρω εργασιακής εξαθλίωσης και το χτύπημα του συνδικαλισμού προς τη κατεύθυνση ενός εργασιακού μεσαίωνα. Έχουμε καθήκον ως το νεοπρολεταριάτο αυτού του κόσμου να μην αφήσουμε αναπάντητες τέτοιες επιθέσεις εις βάρος μας. Για το λόγο αυτό στηρίζουμε/συμμετέχουμε στην απεργία την Τετάρτη 02/10 στις 10:00 στην πλ. Ελευθερίας!

ΟΛΕΣ/ΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 02/10 ΠΛ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΙΣ 10:00!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ!

ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ!

Απεργιακή συγκέντρωση την Τετάρτη 14 Νοέμβρη στις 10πμ | πλ. Ελευθερίας

Απεργιακή συγκέντρωση την Τετάρτη 14 Νοέμβρη στις 10πμ | πλ. Ελευθερίας

Στο τέλος(;) των μνημονίων απαντάμε με οργάνωση και αντεπίθεση

Εδώ και κάποιο καιρό η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πανηγυρίζει για την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια και την επερχόμενη ανάπτυξη. Ακούγοντας κανείς αυτά, θα μπορούσε να πιστέψει ότι οι μαύρες μέρες της μνημονιακής πραγματικότητας είναι πια παρελθόν. Όμως τι άλλαξε με την περίφημη «έξοδο από τα μνημόνια»; Απολύτως τίποτα. Όλο οι αντεργατικοί νόμοι, όλοι οι εφαρμοστικοί νόμοι που ψηφίστηκαν τον καιρό των μνημονίων και που πλήττουν το νεοπρολεταριάτο σε κάθε πτυχή της ζωής του, εξακολουθούν να υφίστανται και σε πολλές περιπτώσεις τελειοποιούνται ή θα ενισχυθούν ακόμη παραπάνω το επερχόμενο διάστημα.

Χαρακτηριστικά μπορούμε να αναφέρουμε: Τις περικοπές στις συντάξεις -τωρινές και μελλοντικές- και την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών μέσω του νόμου Κατρούγκαλου, την επερχόμενη μείωση του αφορολόγητου, την συνεχιζόμενη εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πλούτου μέσω του υπερ-ταμείου, τον καθορισμό του κατώτατου μισθού με υπουργικό διάταγμα στερώντας την δυνατότητα από τους εργαζόμενους να διεκδικήσουν μία αξιοπρεπή αύξηση, την εκτόξευση των ελαστικών σχέσεων και της μαύρης εργασίας που έχουν γίνει πια ο κανόνας, τον ακρωτηριασμό του δικαιώματος της απεργίας για τα πρωτοβάθμια σωματεία, την απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας για να μπαλώσουν οι τράπεζες τα σπασμένα τους, τις γιγαντιαίες δαπάνες για εξοπλιστικά  (2η χώρα στο ΝΑΤΟ μετά τις ΗΠΑ) για να αναβαθμιστεί ο ρόλος του ελληνικού και ξένου κεφαλαίου και να εξυπηρετηθούν οι πολεμικοί σχεδιασμοί του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή.

Από την άλλη, η ανάπτυξη που ευαγγελίζεται το κράτος και η κυβέρνηση, πως κάποια στιγμή θα έρθει, σημαίνει μία ακόμα αναδιανομή του πλούτου από κάτω προς τα πάνω. Ανάπτυξη για τον καπιταλισμό σημαίνει νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, περισσότερες απολύσεις και εργατικά «ατυχήματα», περαιτέρω απελευθέρωση του ωραρίου εργασίας, λιγότερα μέτρα ασφαλείας, περισσότερη μαύρη εργασία χωρίς ένσημα και ασφάλιση, γενικά δηλαδή περισσότερη εκμετάλλευση του νεοπρολεταριάτου αυτού του κόσμου.

Και φυσικά γίνεται κατανοητό πως καμία άλλη «εναλλακτική» πολιτική δεν θα μπορούσε να φέρει διαφορετικά αποτελέσματα εντός αυτού του συστήματος, όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα επιβλέπει την Ελλάδα τέσσερις φορές το χρόνο και το ελληνικό κράτος έχει δεσμευτεί για 3,5% πρωτογενή πλεονάσματα μέχρι το 2022 και την μετέπειτα διατήρηση της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Εκτός αυτού το χρέος μετά από 8 χρόνια μνημονιακής καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης παραμένει περίπου στα 320δις ευρώ  ή 180% του ΑΕΠ, το υψηλότερο ποσοστό της Ε.Ε. και ένα από τα μεγαλύτερα του κόσμου. Όλα τα παραπάνω δεν σηματοδοτούν παρά την μονιμοποίηση του καθεστώτος φτωχοποίησης και ανασφάλειας, καθώς και πως το αφήγημα περί «ξεπεράσματος» της κρίσης όχι μόνο δεν ευσταθεί, αλλά είναι αναπόφευκτο, πως αργά ή γρήγορα θα βρούμε μπροστά μας μία ακόμα πιο βίαιη όξυνση της.

Στην ήδη υπάρχουσα πραγματικότητα, αλλά και στην επικείμενη και ολοένα αυξανόμενη επίθεση του κράτους, οφείλουμε να στήσουμε αναχώματα και να δώσουμε μια απάντηση. Ένα πρώτο αποφασιστικό βήμα αποτέλεσε την 1η Νοέμβρη η οργανωμένη «από τα κάτω» διακλαδική απεργία, την οποία κάλεσαν πρωτοβάθμια σωματεία και σωματεία βάσης του ιδιωτικού τομέα μετά από αποφάσεις γενικών συνελεύσεων. Ενδεικτικά κάποια από τα σωματεία που καλούσαν ήταν: Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών, Σύλλογος Μεταφραστών – Επιμελητών – Διορθωτών, Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων, Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ, Σωματείο Εργαζομένων στη ΝΟΚΙΑ, Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και Λοιπών Εργαζομένων του Κλάδου του Επισιτισμού. Την απεργία στήριξαν πλήθος άλλων πρωτοβάθμιων σωματείων με στάσεις εργασίας, εργατικές και λαϊκές συνελεύσεων και κινήσεις και πολιτικές συλλογικότητες και οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και του αναρχικού χώρου. Παρά την ενδεικτική αδιαφορία των ξεπουλημένων ενώσεων της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, αλλά και του γραφειοκρατικού-κομματικού συνδικαλισμού του ΠΑΜΕ, η απεργία πραγματοποιήθηκε στήνοντας απεργιακές περιφρουρήσεις σε μία σειρά μεγάλων αλυσίδων και πολυεθνικών (Public, NΟΚΙΑ κ.α.) και πραγματοποιώντας μεγάλη απεργιακή διαδήλωση 2000 ατόμων στην Αθήνα.

Όμως ειδικά η ξεφτίλα της ΓΣΕΕ φάνηκε ολοκληρωτικά, όταν αγνόησε επιδεικτικά όλες τις αποφάσεις που είχε πάρει ένας μεγάλος αριθμός σωματείων, ομοσπονδιών και εργατικών κέντρων πανελλαδικά -όπως και η ΑΔΕΔΥ- για γενική απεργία στις 14 Νοέμβρη. Αντίθετα κινήθηκε αντιπαραθετικά προς αυτήν και προσχωρώντας -ανοιχτά πλέον- σε απεργοσπαστικές πρακτικές, όρισε τελικά απεργία για τις 28.11, καλώντας να την πλαισιώσει και πάλι η «κοινωνική συμμαχία», η οποία δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια επικίνδυνη συμμαχία-φιάσκο ανάμεσα στις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και εργοδοτικές ενώσεις, δηλαδή το αστικό μπλοκ των βιοτεχνών, των εμπόρων, των επιχειρηματιών και λοιπών αφεντικών. Από την άλλη μεριά, για ακόμα μία φορά το ΠΑΜΕ πέρα των βαρύγδουπων -πλην κούφιων- καταγγελιών σύρθηκε ξανά, όπως και στην απεργία της 1η Νοέμβρη, πίσω από την απόφαση της ΓΣΕΕ και μετέθεσε για 2η φορά το κάλεσμα του, αποδεικνύοντας πως δεν έχει την δυνατότητα και την θέληση να έρθει σε οποιαδήποτε είδους ρήξη με τις καθεστωτικές συνδικαλιστικές ενώσεις και να αποτελέσει μία αγωνιστική εναλλακτική.

Απέναντι σε αυτήν την ζοφερή εικόνα αδυναμίας και διάλυσης των κυρίαρχων στο σήμερα συνδικαλιστικών δομών, γίνεται όσο ποτέ ξεκάθαρο, πως ο δρόμος ανασυγκρότησης και υπεράσπισης των αυτοτελών εργατικών συμφερόντων δεν μπορεί παρά να περάσει μέσα από τον διαχωρισμό από ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, με επιτακτικό στόχο να δημιουργηθεί ένας τρίτος πόλος μέσα στο εργατικό κίνημα, που θα εκφράζει ένα νέο είδους συνδικαλισμού: «από τα κάτω», ταξικού, αγωνιστικού – ανεξάρτητου από κράτος , αφεντικά και γραφειοκράτες. Ένας πόλος, που να μην εγκλωβίζεται, αλλά να μπαίνει ανάχωμα στις διαταξικές συμμαχίες με τα αφεντικά μας, είτε αυτή γίνεται στο όνομα της «ανάπτυξης», του οικονομικού ρεαλισμού και της «Ευρωπαϊκής προοπτικής»,  είτε στο όνομα της εθνικής ενότητας και ομοψυχίας, των πολεμικών και ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και του εθνικιστικού παροξυσμού που αναπτύσσεται στην περιοχή. Ξέρουμε καλά πως μόνο εμείς το νεοπρολεταριάτο αυτού του κόσμου και η αυτόνομη πολιτική και ταξική μας οργάνωση είναι ικανή να φέρει τα εργατικά συμφέροντα ξανά στο προσκήνιο, να τσακίσει τον φασισμό, να αποτρέψει ένα πιθανό αιματοκύλισμα μεταξύ των λαών της περιοχής και τελικά να ανατιμήσει με πραγματικούς και αξιοπρεπείς όρους τις ζωές μας, χωρίς να περιμένει από φρούδες προεκλογικές υποσχέσεις και ψίχουλα σε μορφή φιλοδωρήματος, τα οποία θα παρθούν πίσω με χειρότερους όρους στην πρώτη ευκαιρία που οι «οικονομικοί δείκτες», οι «διεθνείς υποχρεώσεις» σε ΕΕ και ΝΑΤΟ ή οι εξοπλιστικές κούρσες και η «πολεμική ετοιμότητα» της χώρας το απαιτήσουν.

Αναγκαίο πρώτο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση είναι να μην μείνουμε σιωπηλοί στις τελευταίες εξελίξεις. Αρχίζοντας από την οργάνωση σε πρωτοβάθμια σωματεία βάσης, να προσπαθήσουμε να πετύχουμε συλλογικά μικρές διεκδικήσεις ώστε να αναπτερωθεί το ηθικό μας, να μην φοβόμαστε τα αφεντικά και να υψώσουμε το ανάστημα μας όπου χρειάζεται, να επικοινωνούμε με τους συναδέλφους μας και να τοποθετούμαστε στις συνελεύσεις των συλλογικών μας οργάνων. Η κάθε μικρή νίκη δεν βελτιώνει μόνο τις συνθήκες ενός, αλλά δημιουργεί κεκτημένα για τους επόμενους αγώνες και στήνει μικρά, έστω, αναχώματα στην επέλαση των αφεντικών. Αλλά, αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Ως εκμεταλλευόμενα κοινωνικά στρώματα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι τα συμφέροντά μας  είναι τελείως αντιπαραθετικά με εκείνα των αφεντικών. Δεν θα πρέπει να έχουμε καμία αυταπάτη για λύσεις που θα έρθουν από ειδικούς και σωτήρες. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να οργανώνονται πετυχημένες απεργίες είναι να οργανώνονται από τη βάση των εργαζομένων μέσα από γενικές συνελεύσεις και αυτοοργανωμένες δομές, που θα κάνουν τον κάθε νεοπρολετάριο συμμέτοχο.

 

 

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΜΕ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΜΕ ΣΤΗΣΙΜΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ, ΜΕ ΣΗΚΩΜΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΚΑΘΕ ΑΦΕΝΤΙΚΟ

ΓΙΑ ΝA ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΩΜΑΤΑ ΜΑΣ

ΚΑΙ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

 

 

Ενάντια στην κοινωνική συμμαχία των εργοδοτών, αντεπίθεση και αγώνας εργατών

Ανακοίνωση για την απεργία της 30ης Μαΐου που καλείται από την κοινωνική συμμαχία.

 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΟΔΟΤΩΝ

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ

Στις 30 Μάη δεν ξεσηκώνεται το εργατικό κίνημα ενάντια στους καπιταλιστές. Στις 30 Μάη δε σχεδιάζεται κάποια στιβαρή και με σοβαρούς όρους επίθεση των «από τα κάτω» ενάντια στους εκμεταλλευτές τους. Ούτε κλονίζεται ο κόσμος του κεφαλαίου. Στην πραγματικότητα, αυτό που γίνεται, αυτό που εντέχνως αποκρύπτουν οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ενώσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, είναι κάτι παραπάνω από αναθεωρητισμός των κοινωνικών αγώνων: Είναι παραίτηση του νεοπρολεταριάτου και η υπαγωγή του στα συμφέροντα των αφεντικών. Όσο αυστηρή και αν ακούγεται αυτή η κριτική δεν προέρχεται από κακεντρέχεια, αλλά επειδή ξέρουμε ότι αν συμμαχήσουμε με τον εχθρό μας, η νίκη για εμάς δεν πρόκειται να έρθει ποτέ. Κι αυτό γιατί δεν πρόκειται για μια ακόμα απεργία άκαρπη και ατελέσφορη από αυτές που μας έχουν συνηθίσει τα τσιράκια των αφεντικών. Είναι μια «πανεθνική ημέρα δράσης», όπως την αποκαλούν, που καλείται από την Κοινωνική Συμμαχία, η οποία δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια επικίνδυνη συμμαχία-φιάσκο ανάμεσα στις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και εργοδοτικές ενώσεις, δηλαδή το αστικό μπλοκ των βιομήχανων, των επιχειρηματιών και λοιπών καπιταλιστών. Προτάγματα και στοχεύσεις περί «ανάπτυξης» και δημιουργίας «ρεαλιστικού και δίκαιου εθνικού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης» αποτελούν το πλαίσιο στο οποίο καλείται αυτή η απεργία των αφεντικών. Ο εθνικός κορμός, οι φίλοι της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, οι φορείς και υλοποιητές της ρεάλ πολιτίκ μηχανορραφούν εναντίων της τάξης μας και χρησιμοποιούν με τον πιο δόλιο τρόπο τα μέσα που διαθέτουμε για την ανατροπή τους. Αυτό το γεγονός δε φτάνει απλά να το καταγγέλλουμε ή να το ενισχύουμε έμμεσα, θεωρώντας πως μπορούμε να μετατρέψουμε αυτή τη μέρα σε δικιά μας. Μια μέρα στην οποία αυτοί που χτύπησαν το δικαίωμα στην απεργία, αυτοί που θέλουν τον πλειστηριασμό των σπιτιών μας, αυτοί που υπέγραψαν τον κατώτατο και «υποκατώτατο» μισθό θα έρθουν να παλέψουν μαζί μας ενάντια σε αυτά που οι ίδιοι σχεδίασαν. Πόσο χώρο έχουμε να παρέμβουμε σε αυτή τη διαταξική φάρσα; Μήπως αν επιλέξουμε να κατεβούμε συνεισφέρουμε κι εμείς στην περαιτέρω απογοήτευση του νεοπρολεταριάτου και επομένως στην αποστροφή του από τους κοινωνικούς αγώνες;

Η απεργία «παρωδία» της 30 Μάη, όμως, έρχεται στα πλαίσια της 4ης αξιολόγησης και της πολυαναμενόμενης εξόδου από το μνημόνιο που μας έχει υποσχεθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Έρχονται, λοιπόν, να μας πλασάρουν, πέρα από τα πανεθνικά συμφέροντα της κοινωνικής συμμαχίας που δεν υπάρχουν, ότι βγήκαμε επιτέλους από τα μνημόνια, έρχεται η ανάπτυξη (για ακόμα μια φορά) και τα πράγματα θα καλυτερεύσουν (για άλλη μια φορά). Όμως, η εργασιακή πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική: Ως νεοπρολεταριάτο πληρώνουμε με αίμα κάθε μέρα τις εξευτελιστικές συνθήκες εργασίας που επικρατούν, με τελευταίο παράδειγμα τον θάνατο του 32χρονου εργάτη στην Λάρισα, και όλα αυτά για να αμειβόμαστε με μισθούς πείνας, όσοι είμαστε τυχεροί και βρίσκουμε δουλειά. Η επιβίωση του εργάτη/τριας είναι αρκετά δύσκολη και δεν θα καλυτερεύσει με την έξοδο από τα μνημόνια: Δύο ή και παραπάνω δουλειές για να τα βγάλει πέρα, πολύ σπάνια με ασφάλιση και ένσημα, υπερωρίες και άθλιες συνθήκες είναι η πραγματικότητα μας χωρίς να υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο φως στον ορίζοντα με την 4η αξιολόγηση. Για όλους αυτούς τους λόγους, αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη του κόσμου που βιώνει όλη αυτή την εργασιακή καταπίεση να θέλει να κατέβει εκείνη τη μέρα να διαδηλώσει για τα υλικά του συμφέροντα, όπως το ζήτημα των πλειστηριασμών. Είναι εξίσου σημαντικό, όμως, να κρούσουμε τον κώδωνα του κινδύνου, γιατί αυτή την «πανεθνική ημέρα» την σχεδιάζουν τα αφεντικά με τα τσιράκια τους, ώστε να μας αποτρέψουν απ’ τον πραγματικό στόχο που είναι η ίδια η τάξη που εκπροσωπούν. Για αυτό και πατάνε στην εξαθλίωση μας και στην αντίληψη ότι, εν μέσω κινηματικής νηνεμίας, είναι πολυτέλεια να επιλέγουμε πού να διοχετεύσουμε την απογοήτευσή μας.

Τι πρέπει να κάνουμε, λοιπόν, εμείς ως κομμάτι του νεοπρολεταριάτου;

Αναγκαίο πρώτο βήμα είναι ότι δεν πρέπει να μείνουμε σιωπηλοί στις τελευταίες εξελίξεις. Αρχίζοντας από την οργάνωση σε πρωτοβάθμια σωματεία βάσης, να προσπαθήσουμε να πετύχουμε συλλογικά μικρές διεκδικήσεις ώστε να αναπτερωθεί το ηθικό μας, να μην φοβόμαστε τα αφεντικά και να υψώσουμε το ανάστημα μας όπου χρειάζεται, να επικοινωνούμε με τους συναδέλφους μας και να τοποθετούμαστε στις συνελεύσεις των συλλογικών μας οργάνων. Η κάθε μικρή νίκη δεν βελτιώνει μόνο τις συνθήκες ενός, αλλά δημιουργεί κεκτημένα για τους επόμενους αγώνες και στήνει μικρά, έστω, αναχώματα στην επέλαση των αφεντικών. Αλλά, αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Ως εκμεταλλευόμενα κοινωνικά στρώματα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι τα συμφέροντά μας  είναι τελείως αντιπαραθετικά με εκείνα των αφεντικών. Πάνω σε αυτά να στήσουμε τη δική μας ατζέντα απέναντι σε αυτή των αφεντικών και όχι πλάι τους, όπως επιδιώκουν οι πουλημένες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Να στήσουμε το δικό μας πόλο απέναντι σε αυτό των αφεντικών.

 

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΜΕ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΜΕ ΣΤΗΣΙΜΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ, ΜΕ ΣΗΚΩΜΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ

ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΥΣ ΚΑΡΕΚΛΟΚΕΝΤΑΥΡΟΥΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Η ΓΣΕΕ ΚΑΙ Η ΑΔΕΔΥ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΥΠΟΥΡΓΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΑΞΙΩΣΗ

ΟΥΤΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΟΥΤΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ, ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΕΓΧΩΡΙΟΥ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

 

Πέλοτο

1η Μάη, Συγκέντρωση στην Πλ. Ελευθερίας στις 10:00

1η Μάη, Συγκέντρωση στην Πλ. Ελευθερίας στις 10:00

Αν δεν θέλουμε να ζήσουμε σα δούλοι, τότε οφείλουμε να οικοδομήσουμε ένα πλατύ και διεθνές μέτωπο αγώνα ενάντια στον πόλεμο, το φασισμό, τη φτώχεια, την εξαθλίωση, τον ρατσισμό, την κρατική και παρακρατική τρομοκρατία. Τα αφεντικά μας έχουν τα δικά τους συμφέροντα και τη δική τους ατζέντα, πρέπει λοιπόν να ορίσουμε και εμείς τη δική μας. Μόνος πραγματικός σύμμαχος σε αυτή τη μάχη είναι αυτοί με τους οποίους μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες και τα ίδια συμφέροντα ανεξαρτήτως καταγωγής και τόπου διαμονής. Αυτοί, μαζί με τους οποίους πρέπει να στεκόμαστε ενάντια στην κυρίαρχη ρητορική που μας καλεί σήμερα να στραφούμε ο ένας απέναντι στον άλλον και αύριο πρόθυμα να γίνουμε κρέας για τα κανόνια για τα συμφέροντα των αφεντικών.

ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΘΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΛΑΝΗΤΙΚΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΚΡΑΤΗ, ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΠΡΟΤΑΣΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

Κάτω τα ξερά σας από την απεργία – Προκήρυξη για το πολυνομοσχέδιο

Ανακοίνωση που μοιράστηκε στις 11.1 στην πόλη της Ξάνθης
Μπορείτε να την κατεβάσετε  σε pdf από εδώ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

Την Τρίτη 09/01/2018 κατατέθηκε στην ολομέλεια της Βουλής, και αναμένεται να ψηφιστεί τη Δευτέρα, το πολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα για το κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης. Το εν λόγω πολυνομοσχέδιο αποτελεί ουσιαστικά μία ακόμη επίθεση του κόσμου των αφεντικών στον κόσμο της εργασίας. Το κράτος, με σημερινό διαχειριστή τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ακολουθώντας τις πολιτικές Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ., συνεργάζεται ανοιχτά με το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, προκειμένου να ικανοποιήσει τα συμφέροντά τους.

Και τι εννοούμε με αυτό; Από τη μία, εισάγει ρυθμίσεις υπέρ των επιχειρήσεων ικανοποιώντας τα αιτήματα του Σ.Ε.Β.,απλοποιεί τη διαδικασία των δημοσίων έργων και εισάγει μια σειρά ρυθμίσεων για τις ιδιωτικοποιήσεις. Από την άλλη, εισάγει πιο προωθημένους τρόπους καταστολής των αντιστάσεωνκαι των εργατικών αγώνων. Ενδεικτικά, αναφέρουμε την επέκταση των περίφημων ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, λίγο μετά κιόλας την ψήφιση της ποινικοποίησης του αγώνα εναντίων τους με φυλάκιση 3-6 μηνών σε όποιον παρεμποδίζει τη διαδικασία, και την επίθεση στην απεργία με νέες διατάξεις που αφορούν στη διαδικασία της λήψης αποφάσεων των πρωτοβάθμιων σωματίων.

Στο τελευταίο αξίζει να σταθούμε λίγο παραπάνω. Πιο συγκεκριμένα, η διάταξη προβλέπει την αύξηση της απαιτούμενης απαρτίας και την παρουσία του 1/2 (και όχι του 1/3)  των οικονομικά τακτοποιημένων μελών κατά τις γενικές συνελεύσεις πρωτοβάθμιων σωματείων σε περίπτωση συζήτησης και λήψης απόφασης κήρυξης απεργίας. Και αυτό με το πρόσχημα της δημοκρατίας της πλειοψηφίας. Και πού είναι το κακό; Όσο περισσότεροι, τόσο το καλύτερο θα πει κανείς. Προφανώς και πολιτικός στόχος κάθε σωματείου είναι οι μαζικές συνελεύσεις και δράσεις, όμως, αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί στη σημερινή πραγματικότητα της απογοήτευσης και της συνεχής επίθεσης στη συλλογικοποίηση και που οι αντικειμενικές δυσκολίες συνεύρεσης των μελών ισχύουν και με το παραπάνω (υπέρογκο κόστος μετακίνησης, μέλη που είναι σε διαφορετικούς εργασιακούς χώρους οπότε δεν υπάρχει η καθημερινή ζύμωση όπως είναι του επισιτισμού, προσωπικό ασφαλείας). Σε κάθε περίπτωση τα σωματεία είναι δομές οργάνωσης των εργατών και κατ’ επέκταση αυτοί είναι και οι μόνοι που δικαιούνται να έχουν λόγο πάνω στην λειτουργία και τις διαδικασίες τους με γνώμονα τις ανάγκες του αγώνα και σε καμία περίπτωση το κράτος ή η δικαστική εξουσία. Η τροπολογία αυτή έρχεται σε μία περίοδο ταξικής ήττας με σκοπό να αποτελέσει ακόμα μεγαλύτερη τροχοπέδη στην εργατική αντίσταση. Χτυπάει τη βάση του εργατικού συνδικαλισμού, αφού οι ρυθμίσεις αφορούν τα πρωτοβάθμια σωματεία μόνο, όπου υπάρχει η δυνατότητα συμμετέχουν όλοι οι εργαζόμενοι αδιαμεσολάβητα.

Δεν είναι τυχαία αυτή η αναβάθμιση της φαρέτρας της καταστολής του κράτους. Τα αντεργατικά μέτρα και η υποτίμηση της εργατικής μας αξίας πάντα πηγαίνανε χέρι-χέρι με την αναβάθμιση της καταστολής των αγώνων. Ειδικά από τη στιγμή που το κοινωνικό προσωπείο του κράτους έπεσε με την καπιταλιστική κρίση και η κοινωνική συναίνεση είναι πιο ισχνή. Όπως είδαμε και στην περίπτωση του αγώνα των απολυμένων του MarketIn Ιωαννίνων, η καταστολή των αφεντικών έχει μια τεράστια γκάμα επιλογών, από νομικές λύσεις μέχρι παρακρατικές επιθέσεις με την πρόσληψη μπράβων-φασιστών.  Οι νόμοι είναι η έγγραφη αποτύπωση της ταξικής πάλης. Όταν λοιπόν, το προλεταριάτο πετύχαινε την υποχώρηση των αφεντικών και τον εξαναγκασμό του κράτους να περνάει νόμους που ανατιμούν την εργασιακή δύναμη, καταλάβαινε ότι έχει δύναμη να νικά. Σήμερα, η κρατική νομοθεσία αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς και πάντα προς όφελος των αφεντικών.

Τα αφεντικά μας έχουν τα δικά τους συμφέροντα και τη δική τους ατζέντα, πρέπει να ορίσουμε και εμείς τη δική μας. Η λύση δε θα έρθει από τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ενώσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που συντελούν στην περαιτέρω εξαθλίωση του. Οι ενώσεις ,αυτές, μαζί με τη βοήθεια του ΣΥΡΙΖΑ έπαιξαν τον κύριο ρόλο στην αποσυγκρότηση και στον αποπροσανατολισμό των εργατικών και ταξικών αγώνων των τελευταίων επτά ετών. Στην προκειμένη περίπτωση, το έδειξαν ξεκάθαρα με την άρνησή τους σε οποιαδήποτε απεργιακή ανταπάντηση. Είναι δικό μας χρέος, λοιπόν, να στήσουμε αναχώματα στην υποτίμησή μας.

Ούτε βήμα πίσω από τις εργατικές μας κατακτήσεις. Οργανωνόμαστε στους χώρους της δουλειάς μας, στηρίζουμε τα σωματεία μας.

ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΕΓΧΩΡΙΟΥ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Πέλοτο,  11.1

Να μη συνηθισουμε τον θανατο! Συγκέντρωση ενάντια στις εργατικές δολοφονίες Σάββατο 16.12, 11:30 πλ. Ελευθερίας

Συγκέντρωση ενάντια στις εργατικές δολοφονίες Σάββατο 16.12, 11:30 πλ. Ελευθερίας
Μπορείτε να κατεβάσετε την προκύρηξη σε pdf από εδώ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΣΤΑ ΚΑΤΕΡΓΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝΤΑΙ ΕΡΓΑΤΕΣ

Τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα με την όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης, οι τραυματισμοί και οι θάνατοι εργαζομένων την ώρα δουλειάς τους έχουν πληθύνει. Αυτό αποτυπώνεται και στην ξανθιώτικη πραγματικότητα. Ενδεικτικά, τον τελευταίο μήνα έχουν γίνει τουλάχιστον δύο εργατικά «ατυχήματα» που έγιναν ευρέως γνωστά (ο θάνατος ενός εργάτη στην ΕΛ.ΒΙΖ. και ο σοβαρός τραυματισμός ενός άλλου στα Πλαστικά Θράκης), κι ίσως ακόμα περισσότερα που δεν έχουν ακουστεί λόγω του μικρού μεγέθους τραυματισμού ή της εργοδοτικής τρομοκρατίας. Άλλωστε είναι συνήθης πρακτική την ευθύνη να την φορτώνονται ατομικά οι εργαζόμενοι και τα αφεντικά ή να εξαφανίζονται… «ως δια μαγείας» ή να απειλούν με απόλυση.

Τα περιστατικά αυτά δεν αποτελούν την εξαίρεση στον κανόνα, αλλά τον ίδιο τον κανόνα. Την εργασιακή πραγματικότητα, δηλαδή, με την οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι, εμείς οι νεοπλορετάριοι αυτή της χώρας, ανεξάρτητα από το είδος εργασίας ή τον κλάδο στον οποίο απασχολούμαστε. Η εξόντωσή μας είναι σίγουρη, είτε είναι άμεση και γρήγορη, είτε έμμεση και αργή με τις συνθήκες εργασίες να υποβιβάζουν σημαντικά την ποιότητα ζωής μας: Εργάτες δουλεύουν σε εργοστάσια και εργοτάξια χωρίς τις απαραίτητες προφυλάξεις, διανομείς θυσιάζονται στο βωμό της άμεσης παράδοσης, εμποροϋπάλληλοι και εργάτες στον τομέα του επισιτισμού λυγίζουν από την πολύωρη ορθοστασία, υπάλληλοι στο προμόσιον ξεπαγιάζουν μπας και πετύχουν τον απαραίτητο αριθμό πελατών για να πάρουν το μεροκάματό τους, κ.λπ.

Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με την εντατικοποίηση της εργασίας, τους μισθούς πείνας, τα εξαντλητικά ωράρια, τη δουλειά τις Κυριακές και τις νύχτες, την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης (θα δουλεύουμε μέχρι να πεθάνουμε, ή θα πεθάνουμε δουλεύοντας;), την επισφάλεια και τη μαύρη εργασία συνθέτουν τις νέες εργασιακές συνθήκες, τις οποίες ήδη βιώνουμε στο πετσί μας. Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν και τα ελλιπή (αν όχι ανύπαρκτα!) μέτρα ασφαλείας. Η γρήγορη και φθηνή διεκπεραίωση της δουλειάς ιεραρχείται πιο ψηλά από τις συνθήκες εργασίας στις οποίες δεν εξασφαλίζεται ουσιαστικά κανένα μέτρο υγιεινής και ασφάλειας, σε αντίθεση με τις υπογεγραμμένες συμβάσεις όταν και όπου αυτές υπάρχουν.

Ενώ για τον εργάτη ο μισθός είναι όρος ύπαρξης, για το αφεντικό είναι «κόστος». Ενώ για τον εργάτη η ασφάλεια στην δουλειά είναι ζήτημα σωματικής ακεραιότητας, ζωής και θανάτου, για το αφεντικό, σ’ ένα σύστημα που οι εργάτες είναι αναλώσιμοι μπροστά στην κερδοφορία του, είναι κι αυτό «κόστος». Τα αφεντικά μας, είτε είναι μεγάλα και «υπερεθνικά», είτε μικρότερα και ντόπια, έχουν ένα κύριο και κεντρικό στόχο: Το οικονομικό κέρδος. Και τις ευθύνες γι’ αυτό θα τις φορτώσουν στις πλάτες μας. Τα «εργατικά ατυχήματα», λοιπόν, είναι άμεσο επόμενο των πολιτικών λιτότητας των κυβερνήσεων και της ταξικής επίθεσης των αφεντικών στο νεοπρολεταριάτο για να διατηρήσουν, ή και να αυξήσουν το κέρδος τους, και δεν είναι μόνο οι τραυματισμοί, αλλά οι συνθήκες εργασίας μας στο σύνολό τους και η υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης.

Και τώρα τι κάνουμε; Μαγική λύση δεν υπάρχει, ούτε θα ‘ρθει κάποιος σωτήρας να μας δώσει κανένα ψίχουλο αξιοπρέπειας. Έχουμε μόνο το μυαλό μας και τα χέρια μας! Απέναντι στην όλο και βιαιότερη εκμετάλλευση της εργατικής μας δύναμης, να προτάξουμε την ταξική αλληλεγγύη και τη συλλογική αντίσταση. Οργάνωση στους χώρους της δουλειάς για καλύτερους μισθούς και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας με τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας.

ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ

 

 

Απεργία 14.12, Συγκέντρωση στις 10:00 πλατεία Ελευθερίας

Απεργία 14.12, Συγκέντρωση στιις 10:00 πλατεία Ελευθερίας
Κατέβασε απο εδώ την προκήρυξη

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΣΤΑ ΚΑΤΕΡΓΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝΤΑΙ ΕΡΓΑΤΕΣ

Τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα με την όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης, οι τραυματισμοί και οι θάνατοι εργαζομένων την ώρα δουλειάς τους έχουν πληθύνει. Αυτό αποτυπώνεται και στην ξανθιώτικη πραγματικότητα. Ενδεικτικά, τον τελευταίο μήνα έχουν γίνει τουλάχιστον δύο εργατικά «ατυχήματα» που έγιναν ευρέως γνωστά (ο θάνατος ενός εργάτη στην ΕΛ.ΒΙΖ. και ο σοβαρός τραυματισμός ενός άλλου στα Πλαστικά Θράκης), κι ίσως ακόμα περισσότερα που δεν έχουν ακουστεί λόγω του μικρού μεγέθους τραυματισμού ή της εργοδοτικής τρομοκρατίας. Άλλωστε είναι συνήθης πρακτική την ευθύνη να την φορτώνονται ατομικά οι εργαζόμενοι και τα αφεντικά ή να εξαφανίζονται… «ως δια μαγείας» ή να απειλούν με απόλυση.

Τα περιστατικά αυτά δεν αποτελούν την εξαίρεση στον κανόνα, αλλά τον ίδιο τον κανόνα. Την εργασιακή πραγματικότητα, δηλαδή, με την οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι, εμείς οι νεοπλορετάριοι αυτή της χώρας, ανεξάρτητα από το είδος εργασίας ή τον κλάδο στον οποίο απασχολούμαστε. Η εξόντωσή μας είναι σίγουρη, είτε είναι άμεση και γρήγορη, είτε έμμεση και αργή με τις συνθήκες εργασίες να υποβιβάζουν σημαντικά την ποιότητα ζωής μας: Εργάτες δουλεύουν σε εργοστάσια και εργοτάξια χωρίς τις απαραίτητες προφυλάξεις, διανομείς θυσιάζονται στο βωμό της άμεσης παράδοσης, εμποροϋπάλληλοι και εργάτες στον τομέα του επισιτισμού λυγίζουν από την πολύωρη ορθοστασία, υπάλληλοι στο προμόσιον ξεπαγιάζουν μπας και πετύχουν τον απαραίτητο αριθμό πελατών για να πάρουν το μεροκάματό τους, κ.λπ.

Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με την εντατικοποίηση της εργασίας, τους μισθούς πείνας, τα εξαντλητικά ωράρια, τη δουλειά τις Κυριακές και τις νύχτες, την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης (θα δουλεύουμε μέχρι να πεθάνουμε, ή θα πεθάνουμε δουλεύοντας;), την επισφάλεια και τη μαύρη εργασία συνθέτουν τις νέες εργασιακές συνθήκες, τις οποίες ήδη βιώνουμε στο πετσί μας. Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν και τα ελλιπή (αν όχι ανύπαρκτα!) μέτρα ασφαλείας. Η γρήγορη και φθηνή διεκπεραίωση της δουλειάς ιεραρχείται πιο ψηλά από τις συνθήκες εργασίας στις οποίες δεν εξασφαλίζεται ουσιαστικά κανένα μέτρο υγιεινής και ασφάλειας, σε αντίθεση με τις υπογεγραμμένες συμβάσεις όταν και όπου αυτές υπάρχουν.

Ενώ για τον εργάτη ο μισθός είναι όρος ύπαρξης, για το αφεντικό είναι «κόστος». Ενώ για τον εργάτη η ασφάλεια στην δουλειά είναι ζήτημα σωματικής ακεραιότητας, ζωής και θανάτου, για το αφεντικό, σ’ ένα σύστημα που οι εργάτες είναι αναλώσιμοι μπροστά στην κερδοφορία του, είναι κι αυτό «κόστος». Τα αφεντικά μας, είτε είναι μεγάλα και «υπερεθνικά», είτε μικρότερα και ντόπια, έχουν ένα κύριο και κεντρικό στόχο: Το οικονομικό κέρδος. Και τις ευθύνες γι’ αυτό θα τις φορτώσουν στις πλάτες μας. Τα «εργατικά ατυχήματα», λοιπόν, είναι άμεσο επόμενο των πολιτικών λιτότητας των κυβερνήσεων και της ταξικής επίθεσης των αφεντικών στο νεοπρολεταριάτο για να διατηρήσουν, ή και να αυξήσουν το κέρδος τους, και δεν είναι μόνο οι τραυματισμοί, αλλά οι συνθήκες εργασίας μας στο σύνολό τους και η υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης.

Και τώρα τι κάνουμε; Μαγική λύση δεν υπάρχει, ούτε θα ‘ρθει κάποιος σωτήρας να μας δώσει κανένα ψίχουλο αξιοπρέπειας. Έχουμε μόνο το μυαλό μας και τα χέρια μας! Απέναντι στην όλο και βιαιότερη εκμετάλλευση της εργατικής μας δύναμης, να προτάξουμε την ταξική αλληλεγγύη και τη συλλογική αντίσταση. Οργάνωση στους χώρους της δουλειάς για καλύτερους μισθούς και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας με τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας.

ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ

 

17 Μάη Γενική Απεργία – Κάλεσμα σε διαδήλωση 10πμ

Κάλεσμα στη διαδήλωση για τη γενική απεργία στις 17 Μάη 10πμ, στην Πλατεία Ελευθερίας.
Μπορείς να κατεβάσεις την προκήρυξη σε pdf από εδώ.

Οργάνωση και αγώνας στους χώρους της δουλειάς
των αφεντικών να σπάσει ο τσαμπουκάς!

Όλοι και όλες στην απεργιακή διαδήλωση την Τετάρτη 17 Μάη.
Ένα πρώτο μικρό, μα απαραίτητο βήμα για τη δημιουργία μαζικής και μάχιμης εργατικής αντιπολίτευσης ενάντια στις εργασιακές γαλέρες του 21ου αιώνα.

Οι αριστεροί συριζαίοι φέρνουν το 4ο μνημόνιο που θα μικρύνει κι άλλο τους μισθούς μας, τις συντάξεις μας και θα εξαφανίσει τα επιδόματά μας. Μπορεί να είναι το δεύτερο που πετυχαίνουν στην κυβερνητική τους καριέρα (μωρέ μπράβο επιτυχίες!), αλλά για μας είναι το τέταρτο που πέφτει στην καμπούρα μας και μάλιστα ίσα που καταφέρνουμε να ψελλίζουμε δυο λόγια διαφωνίας. Όπως και να ‘χει, όσο και να αναλύουμε (ή να μπερδευόμαστε με) τις τεχνικές λεπτομέρειες που διαβάζουμε στις ειδήσεις, το ζήτημα είναι ένα: Τα μνημόνια που έχει συνάψει το ελληνικό κράτος με τους δανειστές του (ΕΕ, Ευρωπαϊκή Τράπεζα, ΔΝΤ) και οι νόμοι που τα συνοδεύουν είναι μια πετυχημένη πλατφόρμα για τη μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης ώστε να την εκμεταλλεύονται με πιο επικερδή τρόπο τα αφεντικά μας.

Τα μέτρα είναι γνωστά σε όλους μας πλέον και είναι βαθιά ταξικά. Κλαδικές συμβάσεις, ομαδικές απολύσεις, κυριακάτικη εργασία, πετσόκομμα συντάξεων. Η μανιέρα είναι σταθερή: περισσότερη δουλειά, ακόμα λιγότερα λεφτά.

Πρέπει να βάλουμε καλά στο μυαλό μας ότι όλα τα αφεντικά τον ίδιο στόχο έχουν, την επίτευξη κέρδους για την τσέπη τους. Είτε είναι μικρά είτε είναι μεγάλα, είτε είναι ξένα είτε είναι ντόπια. Μπορεί οι μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας και οι νόμοι που περνιούνται να είναι στρατηγική των μεγάλων ελληνικών αφεντικών στο πλαίσιο της πρόσδεσής τους στην καπιταλιστική ολοκλήρωση της ΕΕ, αλλά δεν παραβλέπουμε ότι και τα μικρά αφεντικά μας (στα ρουχάδικα, στα γραφεία, στα καφέ και όπου αλλού) για να μην κονιορτοποιηθούν από την κρίση και χάσουν τις επιχειρήσεις τους, εκμεταλλεύονται τις ίδιες νομοθεσίες πάνω στην πλάτη μας.

Εμείς, το νεο-προλεταριάτο αυτής της χώρας (και αυτού του κόσμου συνολικά) είμαστε που έχουμε χάσει τη μπάλα και έχουμε ξεχάσει τα συμφέροντά μας. Είτε είμαστε επίσημα μισθωτοί και έχουμε ασφάλιση και μισθό, είτε είμαστε «μαύροι», είτε φοιτητές που χτυπάμε κάνα μεροκάματο για να συμπληρώσουμε το όλο και μικρότερο χαρτζιλίκι της οικογένειας, είτε συνταξιούχοι που βλέπουμε τη σύνταξη όλο να μικραίνει, έχουμε σίγουρα κοινό συμφέρον να ανατιμηθεί συνολικά η αξία μας. Να αμειβόμαστε περισσότερο, να δουλεύουμε λιγότερο, να ζούμε καλύτερα. Πράγματα τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν τις αιχμές της δικιάς μας εργατικής πολιτικής ατζέντας, τα έχουμε ξεχάσει στο όνομα της όποιας “ρεάλ πολιτίκ” και ασχολούμαστε με το αν «το κράτος βγαίνει» ή «η οικονομία κινείται». Με την τόση εξειδίκευσή μας και την τόση πρόοδο της τεχνολογίας, η παραγωγικότητά μας είναι απείρως μεγαλύτερη απ’ ότι 50 χρόνια πριν. Τι πιο λογικό λοιπόν από το να δουλεύουμε λιγότερο και να αμειβόμαστε περισσότερο;

Σε αντίθεση βέβαια με την (φανταστική) εργατική ατζέντα, υπάρχει η ατζέντα των αφεντικών και του κράτους τους. Η οποία δεν είναι καθόλου φανταστική. Και με όχημα τα μνημόνια (παλιά και νέα) κάνουν νόμους του κράτους, «τους νόμους της αγοράς». Αυτά που ξέραμε σαν «μαύρη» εργασία ή «παράτυπες συνθήκες δουλειάς» γίνονται νόμοι του κράτους. Όλο και πιο έντονα, όλο και γρηγορότερα.

500, 400, 300 ευρώ μισθός, καθόλου μισθός, 10, 12 ή και παραπάνω ώρες δουλειά κάθε μέρα, δουλειά και τις Κυριακές, απλήρωτες υπερωρίες, παράβλεψη κλαδικών συμβάσεων, απαγόρευση συνδικαλισμού και κινητοποιήσεων. Όλα αυτά τα οποία κάποτε ήταν στο περιθώριο της εργασιακής πραγματικότητας και συνήθως αφορούσαν μετανάστες ή γενικά θέσεις που θεωρούνται «ανειδίκευτου και προσωρινού εργάτη» (ενώ δεν ήταν ούτε το ένα ούτε το άλλο), σήμερα ψηφίζονται το ένα μετά το άλλο και γίνονται επίσημες νομοθεσίες.

Είμαστε στο σημείο όπου υπερασπιζόμαστε τη σημερινή κρατική νομοθεσία ως τελευταία γραμμή άμυνάς μας έναντι της σχεδιαζόμενης που θα έχει χειρότερους όρους για μας. Κάποιες δεκαετίες πίσω, οι εργατικοί αγώνες της μεταπολίτευσης πέτυχαν την ψήφιση του νόμου 1264 (το 1982), ο οποίος καταργούσε και αντικαθιστούσε το νόμο 330 του 1976. Έτσι επιτεύχθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις, η προστασία των συνδικαλιστών, ο τρόπος κήρυξης απεργιών, η απαγόρευση του lock-out.

Το 1976 δεν είχαμε μνημόνια, ούτε κάποιους κακούς γερμανούς να καταδιώκουν την ελλάδα. Είχαμε και τότε (όπως και σήμερα) την απαίτηση των ντόπιων αφεντικών (τότε ήταν ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων που είχε θορυβηθεί από τις μαχητικές απεργίες των εργατών στις μεγάλες βιομηχανίες και είχε απαιτήσει νομική προστασία του) να προστατεύονται τα συμφέροντά τους έναντι αυτών των εργαζομένων.

Αντιλαμβανόμαστε πως το νομικό πλαίσιο (και ιδιαίτερα αυτό που καθορίζει τις εργασιακές σχέσεις) είναι η αποτύπωση της ταξικής πάλης στο χαρτί και με νόμους. Όταν λοιπόν, το προλεταριάτο της χώρας αυτής πετύχαινε την υποχώρηση των αφεντικών και τον εξαναγκασμό του κράτους να περνάει νόμους που ανατιμούν την εργασιακή δύναμη, καταλάβαινε ότι έχει δύναμη να νικά. Σήμερα, η κρατική νομοθεσία αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς και πάντα προς όφελος των αφεντικών. Είναι χρέος μας να στήσουμε αναχώματα. Είναι χρέος μας να σηκώσουμε κεφάλι. Να οργανωθούμε σε σωματεία ή σε εργατικές συνελεύσεις και να παλέψουμε ενάντια σε ό,τι μας καταστρέφει. Σε κάθε χώρο δουλειάς, να μιλήσουμε με τους συναδέλφους μας, να βρούμε κοινό τόπο τουλάχιστον της εργατικής μας αξιοπρέπειας, να ξεκαθαρίσουμε στο μυαλό μας ποιος είναι ο σύμμαχος και ποιος ο εχθρός. Γιατί σίγουρα υπάρχουν και οι δύο. Και το σύμμαχο δε θα τον βρούμε ούτε στο πρόσωπο του αφεντικού μας ούτε στο πρόσωπο του κολαούζου του ή της πολιτικής του βιτρίνας που στηρίζει νόμους ενάντια στη δικιά μας τσέπη και τη δικιά μας ζωή.

Ο υπουργός εργασίας της κυβέρνησης του “καραδεξιού” Καραμανλή το 1976, όταν περνούσε τον αντεργατικό νόμο 330 (που αντίστοιχό του είναι ο νόμος που θα περάσει η κυβέρνηση του “αριστερού” Τσίπρα) είπε: «Δε θα επιτρέψουμε την πάλη των τάξεων». Αναρωτιόμαστε αν έχει τις ίδιες μεγαλεπήβολες στοχεύσεις και η κ. Αχτσιόγλου.

Εμείς από την πλευρά μας καταλαβαίνουμε ότι η πάλη των τάξεων υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει όσο υπάρχει καπιταλισμός. Το ζήτημα είναι να κερδίζουμε εμείς. Και προς το παρόν μάλλον μας έχουν πάρει φαλάγγι τα αφεντικά.

Αν θέλουμε λοιπόν να μη ζήσουμε σα δούλοι, αν θέλουμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς δύναμης, αν θέλουμε να ανατιμηθεί η δουλειά μας, θα πρέπει να ματώσουμε. Να πυκνώσουμε τις γραμμές του αγώνα! Να δομήσουμε τη δικιά μας εργατική πολιτική ατζέντα και να μην τρέχουμε πίσω από την ατζέντα των αφεντικών μας, των μίντια και του κράτους τους. Να ξαναθυμηθούμε πρώτα απ’ όλα τη θέση μας, έπειτα ποιοι έχουν τα ίδια συμφέροντα με εμάς και ποιοι αντιθετικά, να αντιληφθούμε ότι έχουμε τη δύναμη να οργανωνόμαστε, να αγωνιζόμαστε, να εκβιάζουμε τα αφεντικά μας γιατί χωρίς εμάς δεν μπορούν (ας κάτσουν να κοιτάν μηχανές και υπολογιστές να κάθονται ανενεργά), να κερδίζουμε ένα κομμάτι από αυτά που εμείς -και κανένας άλλος!- παράγουμε. Τα πάντα! Και ακριβώς αυτά έχουμε να κερδίσουμε αγωνιζόμενοι. Τα πάντα!

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΜΕ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΜΕ ΣΤΗΣΙΜΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ, ΜΕ ΣΗΚΩΜΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ.

ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΥΣ ΚΑΡΕΚΛΟΚΕΝΤΑΥΡΟΥΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ.

Η ΓΣΕΕ ΚΑΙ Η ΑΔΕΔΥ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΥΠΟΥΡΓΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΑΞΙΩΣΗ.

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ
ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΜΑΗ
10.00 πμ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Πρωτομαγια 2017 – Καλεσμα στη διαδηλωση – Προκηρυξη, αφισα, πανο

Κάλεσμα στην πορεία της εργατικής Πρωτομαγιάς, Δευτέρα 10 πμ στην Πλατεία Ελευθερίας.
Μπορείς να κατεβάσεις την προκήρυξη σε pdf από εδώ.

Παρακάτω μπορείς να δεις την αφίσα και τα πανό που αναρτήθηκαν για κάλεσμα στη διαδήλωση.

 

Πρωτομαγιά 2017
Θα ξανα-απαγορευτεί η πάλη των τάξεων;

Πρώτη Μάη του 2017 και η ταξική αυτή επέτειος μας βρίσκει στο δρόμο για τα επίκαιρα αιτήματα της τάξης μας. Σε αυτή, λοιπόν, την επετειακή σημερινή συγκέντρωση, συμμετέχουμε όχι για να γιορτάσουμε την επιτυχία των αγώνων του αμερικανικού Σικάγο για την επίτευξη της 8ωρης εργασίας για το παγκόσμιο προλεταριάτο (δυστυχώς!), αλλά για να δώσουμε νέα νοήματα στους αγώνες που πρέπει να δομήσουμε στο σήμερα για να μην εξαθλιωθεί κι άλλο η ζωή μας. Ποιοί είναι όμως οι νέοι όροι με τους οποίους το κεφάλαιο οργανώνει αυτήν την εξαθλίωση;

Δεύτερη αξιολόγηση τρίτου μνημονίου; Τέταρτο μνημόνιο; Και τα δύο μαζί; Ένα μνημόνιο δανεισμού του ελληνικού κράτους με τους «ευρωπαϊκούς θεσμούς» και ένα άλλο με το ΔΝΤ; ή και τα δυο μαζί; Όπως και να ‘χει, όσο και να αναλύουμε (ή να μπερδευόμαστε με) τις τεχνικές λεπτομέρειες που διαβάζουμε στις ειδήσεις, το ζήτημα είναι ένα: Τα μνημόνια που έχει συνάψει το ελληνικό κράτος με τους δανειστές του (ΕΕ, Ευρωπαϊκή Τράπεζα, ΔΝΤ) και οι νόμοι που τα συνοδεύουν είναι μια πετυχημένη πλατφόρμα για τη μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης ώστε να την εκμεταλλεύονται με πιο επικερδή τρόπο τα αφεντικά μας.

Γιατί όλα τα αφεντικά τον ίδιο στόχο έχουν, την επίτευξη κέρδους για την τσέπη τους. Είτε είναι μικρά είτε είναι μεγάλα, είτε είναι ξένα είτε είναι ντόπια. Μπορεί οι μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας και οι νόμοι που περνιούνται να είναι στρατηγική των μεγάλων ελληνικών αφεντικών στο πλαίσιο της πρόσδεσής τους στην καπιταλιστική ολοκλήρωση της ΕΕ, αλλά δεν παραβλέπουμε ότι και τα μικρά αφεντικά μας (στα ρουχάδικα, στα γραφεία, στα καφέ και όπου αλλού) για να μην κονιορτοποιηθούν από την κρίση και χάσουν τις επιχειρήσεις τους, εκμεταλλεύονται τις ίδιες νομοθεσίας πάνω στην πλάτη μας.

Εμείς, το νεο-προλεταριάτο αυτής της χώρας (και αυτού του κόσμου συνολικά) είμαστε που έχουμε χάσει τη μπάλα και έχουμε ξεχάσει τα συμφέροντά μας. Είτε είμαστε επίσημα μισθωτοί και έχουμε ασφάλιση και μισθό, είτε είμαστε «μαύροι», είτε φοιτητές που χτυπάμε κάνα μεροκάματο για να συμπληρώσουμε το όλο και μικρότερο χαρτζιλίκι της οικογένειας, είτε συνταξιούχοι που βλέπουμε τη σύνταξη όλο να μικραίνει, έχουμε σίγουρα κοινό συμφέρον να ανατιμηθεί συνολικά η αξία μας. Να αμειβόμαστε περισσότερο, να δουλεύουμε λιγότερο, να ζούμε καλύτερα. Πράγματα τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν τις αιχμές της δικιάς μας εργατικής πολιτικής ατζέντας, τα έχουμε ξεχάσει στο όνομα της όποιας “ρεάλ πολιτίκ” και ασχολούμαστε με το αν «το κράτος βγαίνει» ή «η οικονομία κινείται». Με την τόση εξειδίκευσή μας και την τόση πρόοδο της τεχνολογίας, η παραγωγικότητά μας είναι απείρως μεγαλύτερη απ’ ότι 50 χρόνια πριν. Τι πιο λογικό λοιπόν από το να δουλεύουμε λιγότερο και να αμειβόμαστε περισσότερο;

Σε αντίθεση βέβαια με την (φανταστική) εργατική ατζέντα, υπάρχει η ατζέντα των αφεντικών και του κράτους τους. Η οποία δεν είναι καθόλου φανταστική. Και με όχημα τα μνημόνια (παλιά και νέα) κάνουν νόμους του κράτους, «τους νόμους της αγοράς». Αυτά που ξέραμε σαν «μαύρη» εργασία ή «παράτυπες συνθήκες δουλειάς» γίνονται νόμοι του κράτους. Όλο και πιο έντονα όλο και γρηγορότερα.

500, 400, 300 ευρώ μισθός, καθόλου μισθός, 10, 12 ή και παραπάνω ώρες δουλειά κάθε μέρα, δουλειά και τις Κυριακές, απλήρωτες υπερωρίες, παράβλεψη κλαδικών συμβάσεων, απαγόρευση συνδικαλισμού και κινητοποιήσεων. Όλα αυτά τα οποία κάποτε ήταν στο περιθώριο της εργασιακής πραγματικότητας και συνήθως αφορούσαν μετανάστες ή γενικά θέσεις που θεωρούνται «ανειδίκευτου και προσωρινού εργάτη» (ενώ δεν ήταν ούτε το ένα ούτε το άλλο), σήμερα ψηφίζονται το ένα μετά το άλλο και γίνονται επίσημες νομοθεσίες.

Στο πλαίσιο λοιπόν των στημένων διαπραγματεύσεων της ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές πρόκειται να ψηφιστούν από την ελληνική βουλή και να γίνουν νόμοι που θα εφαρμόζονται στις ζωές μας, τα εξής μέτρα:

Κλαδικές συμβάσεις:
Από το 2012, με το δεύτερο μνημόνιο, οι επιχειρησιακές και ατομικές συμβάσεις υπερισχύουν των κλαδικών. Αυτό επικυρώνεται εκ νέου. Διασφαλίζεται ότι δε θα ισχύει η επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων σε επιχειρήσεις που δεν τις υπογράφουν.

Ομαδικές Απολύσεις:
Αυτή τη στιγμή σε επιχειρήσεις με πάνω από 20 εργαζόμενους υπάρχει ένα ποσοστό που ορίζει πόσοι εργαζόμενοι μπορούν να απολυθούν κάθε μήνα. Επίσης, το υπουργείο εργασίας διατηρεί δικαίωμα βέτο απέναντι σε μια τέτοια διαδικασία. Με τα νέα μέτρα θα αυξηθεί το ποσοστό αυτό και θα δε θα υπάρχει το δικαίωμα βέτο του υπουργείου.

Συνδικαλιστικά όργανα και απεργίες:
Το σημαντικότερο όπλο των εργαζομένων, η απεργία, αντιμετωπίζεται από τα αφεντικά με μια νομοθετική ρύθμιση που λέει ότι δεν θα μπορούν να κηρύσσονται απεργίες από τα ΔΣ των σωματείων, αλλά θα απαιτείται το 50%+1 των ψήφων των μελών ενός σωματείου μετά από καθολική ψηφοφορία (πιθανώς και μυστική!).

Ανταπεργία αφεντικών (lock-out):
Δίνεται το νόμιμο δικαίωμα στο αφεντικό, να κλείνει την επιχείρησή του όταν οι υπάλληλοί του κάνουν απεργία, ή είναι σε επίσχεση εργασίας ή ακόμα για να επιτύχει μια συμφωνία που το συμφέρει απέναντι στους εργαζόμενους.

Συντάξεις:
Κι άλλη μείωση συντάξεων ώστε να επιτευχθεί συνολική μείωση του ΑΕΠ 1%. Αυτό θα επιτευχθεί μέσω μείωσης της «προσωπικής διαφοράς» μέχρι και 22%.

Δουλειά τις Κυριακές:
Απελευθέρωση των αφεντικών γύρω από το ζήτημα της δουλειάς τις Κυριακές. Όλες τις Κυριακές του χρόνου, σε όλη την ελλάδα, για όλες τα εμπορικά μαγαζιά.

Δε χρειάζεται να είναι κάποιος “πολιτικός αναλυτής” για να καταλάβει τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω. Δυστυχώς ο εργατικός ξεσηκωμός στο Σικάγο το 1886 με αίτημα το 8ωρο είναι ακόμα επίκαιρος. Είμαστε ακόμα πολλά βήματα πίσω. Είμαστε στο σημείο όπου υπερασπιζόμαστε τη σημερινή κρατική νομοθεσία ως τελευταία γραμμή άμυνάς μας έναντι της σχεδιαζόμενης που θα έχει χειρότερους όρους για μας. Κάποιες δεκαετίες πίσω, οι εργατικοί αγώνες της μεταπολίτευσης πέτυχαν την ψήφιση του νόμου 1264 (το 1982), ο οποίος καταργούσε και αντικαθιστούσε το νόμο 330 του 1976. Έτσι επιτεύχθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις, η προστασία των συνδικαλιστών, ο τρόπος κήρυξης απεργιών, η απαγόρευση του lock-out.

Το 1976 δεν είχαμε μνημόνια, ούτε κάποιους κακούς γερμανούς να καταδιώκουν την ελλάδα. Είχαμε και τότε (όπως και σήμερα) την απαίτηση των ντόπιων αφεντικών (τότε ήταν ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων που είχε θορυβηθεί από τις μαχητικές απεργίες των εργατών στις μεγάλες βιομηχανίες και είχε απαιτήσει νομική προστασία του) να προστατεύονται τα συμφέροντά τους έναντι αυτών των εργαζομένων.

Αντιλαμβανόμαστε πως το νομικό πλαίσιο (και ιδιαίτερα αυτό που καθορίζει τις εργασιακές σχέσεις) είναι η αποτύπωση της ταξικής πάλης στο χαρτί και με νόμους. Όταν λοιπόν, το προλεταριάτο της χώρας αυτής πετύχαινε την υποχώρηση των αφεντικών και τον εξαναγκασμό του κράτους να περνάει νόμους που ανατιμούν την εργασιακή δύναμη, καταλάβαινε ότι έχει δύναμη να νικά. Σήμερα, η κρατική νομοθεσία αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς και πάντα προς όφελος των αφεντικών. Είναι χρέος μας να στήσουμε αναχώματα. Είναι χρέος μας να σηκώσουμε κεφάλι. Να οργανωθούμε σε σωματεία ή σε εργατικές συνελεύσεις και να παλέψουμε ενάντια σε ό,τι μας καταστρέφει. Σε κάθε χώρο δουλειάς, να μιλήσουμε με τους συναδέλφους μας, να βρούμε κοινό τόπο τουλάχιστον της εργατικής μας αξιοπρέπειας, να ξεκαθαρίσουμε στο μυαλό μας ποιος είναι ο σύμμαχος και ποιος ο εχθρός. Γιατί σίγουρα υπάρχουν και οι δύο. Και το σύμμαχο δε θα τον βρούμε ούτε στο πρόσωπο του αφεντικού μας ούτε στο πρόσωπο του κολαούζου του ή της πολιτικής του βιτρίνας που στηρίζει νόμους ενάντια στη δικιά μας τσέπη και τη δικιά μας ζωή.

Ο υπουργός εργασίας της κυβέρνησης του “καραδεξιού” Καραμανλή το 1976, όταν περνούσε τον αντεργατικό νόμο 330 (που αντίστοιχό του είναι ο νόμος που θα περάσει η κυβέρνηση του “αριστερού” Τσίπρα) είπε: «Δε θα επιτρέψουμε την πάλη των τάξεων». Αναρωτιόμαστε αν έχει τις ίδιες μεγαλεπήβολες στοχεύσεις και η κ.Αχτσιόγλου.

Εμείς από την πλευρά μας καταλαβαίνουμε ότι η πάλη των τάξεων υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει όσο υπάρχει καπιταλισμός. Το ζήτημα είναι να κερδίζουμε εμείς. Και προς το παρόν μάλλον μας έχουν πάρει φαλάγγι τα αφεντικά.
Αν θέλουμε λοιπόν να μη ζήσουμε σα δούλοι, αν θέλουμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς δύναμης, αν θέλουμε να ανατιμηθεί η δουλειά μας, θα πρέπει να ματώσουμε. Να ξαναθυμηθούμε πρώτα απ’ όλα τη θέση μας, έπειτα ποιοι έχουν τα ίδια συμφέροντα με εμάς και ποιοι αντιθετικά, να αντιληφθούμε ότι έχουμε τη δύναμη να οργανωνόμαστε, να αγωνιζόμαστε, να εκβιάζουμε τα αφεντικά μας γιατί χωρίς εμάς δεν μπορούν (ας κάτσουν να κοιτάν μηχανές και υπολογιστές να κάθονται ανενεργά), να κερδίζουμε ένα κομμάτι από αυτά που εμείς -και κανένας άλλος!- παράγουμε. Τα πάντα! Και ακριβώς αυτά έχουμε να κερδίσουμε αγωνιζόμενοι. Τα πάντα!

Προκηρυξη για την απεργια στις 8.12.16

Προκήρυξη που μοιράστηκε στην απεργιακή συγκέντρωση στην Ξάνθη στις 8.12.16
Μπορείς να την κατεβάσεις από εδώ

 
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ AΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΚΡΑΤΟΥΣ  ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Η επίθεση του κόσμου των αφεντικών στον κόσμο της εργασίας γίνεται ολοένα και εντονότερη. Το κράτος ,με σημερινό διαχειριστή τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, και το κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο, ακολουθώντας τις πολιτικές της Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ., ετοιμάζουν νέα επίθεση στο νεοπρολεταριάτο. Η αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας οξύνεται διαρκώς.

Μέρος αυτής της όξυνσης αποτελεί η επικείμενη επίθεση στα εργασιακά με τους νέους αντεργατικούς νόμους που αναμένεται να ψηφιστούν στα πλαίσια της δεύτερης αξιολόγησης του τρίτου μνημονίου. Πλήρης απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, επαναφορά του εργοδοτικού λοκ-άουτ, ακόμη μεγαλύτερη μείωση του κατώτατου μισθού, περαιτέρω διάλυση των συλλογικών συμβάσεων, χτύπημα των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και του δικαιώματος στην απεργία θα είναι τα απότοκα της ψήφισης των νέων αυτών μέτρων. Τα παραπάνω οδηγούν στην μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα, στην ανασφάλεια στο δημόσιο, στην ανταπεργία των αφεντικών ,στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, στους επιπλέον συμβιβασμούς, στη μαύρη και ανασφάλιστη εργασία και στα ελαστικά ωράρια. Με λίγα λόγια στην περαιτέρω εξαθλίωση και στον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Η δεύτερη φορά «αριστερά», με άρωμα ακροδεξιάς, δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να συνεργαστεί ανοιχτά με τον ΣΕΒ και τις εργοδοτικές ενώσεις προκειμένου να ικανοποιήσει τα συμφέροντα τους. Η λύση στα προβλήματα του νεοπρολεταριάτου δε θα έρθει από τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ενώσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που συντελούν στην περαιτέρω εξαθλίωση του. Οι ενώσεις ,αυτές, μαζί με τη βοήθεια του ΣΥΡΙΖΑ έπαιξαν τον κύριο ρόλο στην αποσυγκρότηση και στον αποπροσανατολισμό των εργατικών και ταξικών αγώνων των τελευταίων επτά ετών.

Γι’ αυτό εμείς, το νεοπρολεταριάτο αυτού του κόσμου θα πρέπει να οργανωθούμε ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά, για να μη χαθούμε. Και εμείς είμαστε σαφέστατα η πλειοψηφία αυτής της κοινωνίας. Είτε είμαστε ντόπιοι είτε είμαστε ξένοι ,είτε είμαστε χριστιανοί είτε μουσουλμάνοι, είτε είμαστε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα, είτε είμαστε επισφαλείς και άνεργοι είτε είμαστε μόνιμοι, είτε δουλεύουμε σε γραφείο είτε σε εργοτάξιο, είτε στην αίθουσα είτε με το δίσκο στο χέρι, έχουμε κάθε λόγο να κινηθούμε ενάντια στο μέλλον που ετοιμάζεται για τις ζωές μας. Απέναντι στο γραφειοκρατικό, κομματικά ελεγχόμενο και από τα πάνω οργανωμένο συνδικαλισμό, που αποτελεί βασικό θιασώτη της ταξικής συνεργασίας και της κοινωνικής ειρήνης, αντιτάσσουμε την οργάνωση των καταπιεσμένων σε σωματεία βάσης και ταξικές πρωτοβουλίες.

ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΈΣ ΤΟΥ ΕΓΧΩΡΙΟΥ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΟΛΟΙ- ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ- ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ!